تیت

لوگوی تیت (طراحی North، ۲۰۱۶)

تیت موسسه‌ای هنری است که در قالب شبکه‌ای از چهار نگارخانه، مجموعه ملی هنر بریتانیا و نیز هنر مدرن و معاصر بین‌المللی را نگهداری می‌کند. تیت نهاد دولتی نیست، اما حامی اصلی آن وزارت فرهنگ، رسانه و ورزش بریتانیا است. نام «تیت» همچنین به‌عنوان نام عملیاتی هیئت امنایی به‌کار می‌رود که طبق قانون موزه‌ها و نگارخانه‌ها ۱۹۹۲ با عنوان «هیئت امنای گالری تیت» تشکیل شد.

این نگارخانه در ۱۸۹۷ با نام نگارخانه ملی هنر بریتانیا بنیان گذاشته شد. در ۱۹۳۲، با تغییر نقش آن و افزودن مجموعه ملی هنر مدرن به کنار مجموعه هنر بریتانیا، نامش به گالری تیت تغییر یافت؛ نامی که از سرمایه‌دار قند، هنری تیت (از شرکت تیت اند لایل) گرفته شد که پایه‌های مجموعه را گذاشت. گالری تیت در ساختمانی قرار داشت که امروزه تیت بریتانیا نامیده می‌شود و در میل‌بانک لندن است. در سال ۲۰۰۰، گالری تیت به شبکه کنونی چهار موزه تبدیل شد: تیت بریتین (نمایش هنر بریتانیا از ۱۵۰۰ تا امروز)، تیت مدرن (نمایش هنر مدرن و معاصر بریتانیا و جهان از ۱۹۰۰ تا امروز)، تیت لیورپول (با کارکردی مشابه تیت مدرن در مقیاسی کوچک‌تر) و تیت سنت آیوز در کرنوال (نمایش آثار هنرمندانی که با آن منطقه پیوند دارند). هر چهار موزه از «مجموعه تیت» مشترکاً بهره می‌برند. یکی از رویدادهای پرخبرِ تیت، اهدای سالانه جایزه ترنر به یک هنرمند بصری بریتانیایی است که یک‌سال در تیت بریتین و سال بعد خارج از لندن برگزار می‌شود.

تاریخچه و توسعه

ساختمان اصلی که اکنون تیت بریتین است

ایده نگارخانه‌ای ملی برای هنر بریتانیا نخست در دهه ۱۸۲۰ مطرح شد. در پی هدایای مجموعه‌داران به نهادهای مختلف و سپس پیشنهاد هنری تیت برای تأمین هزینه ساخت بنا (به شرط پرداخت زمین و هزینه‌های جاری توسط دولت) و اهدای مجموعه شخصی‌اش، گالری در ۱۸۹۷ افتتاح شد و تا ۱۹۵۴ زیر نظر نگارخانه ملی لندن اداره می‌شد.

پس از مرگ هیو لین در ۱۹۱۵، به‌دلیل کاستی وصیت‌نامه‌اش، مجموعه هنر مدرن اروپایی که قصد داشت به دوبلین برسد، بحث‌برانگیز به تیت رسید. در ۱۹۲۶ و ۱۹۳۷ با کمک جوزف دووین گسترش‌های بزرگی ساخته شد. بخش عمده وقف ترنر بعدها در ۱۹۸۷ به بالی منتقل شد که با کمک سر چارلز کلور ساخته شد. در ۱۹۵۴ گالری تیت از نگارخانه ملی جدا شد.

تیت لیورپول (افتتاح ۱۹۸۸)

در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، بخش هنرهای تجسمی Arts Council of Great Britain نمایشگاه‌های موقتی در تیت برپا می‌کرد. از ۱۹۷۹ توسعه‌ای بزرگ برای نمایشگاه‌های درآمدزا افتتاح شد و در ۱۹۸۷ «بال کلور» برای آثار ترنر و یک تالار ۲۰۰ نفری افزوده شد.

تیت سنت آیوز (افتتاح ۱۹۹۳)

در ۱۹۸۸ تیت لیورپول و در ۱۹۹۳ تیت سنت آیوز باز شدند. تیت همچنین موزه و باغ مجسمه‌ باربارا هپ‌وورث را مدیریت می‌کند (از ۱۹۸۰).

تیت مدرن (افتتاح ۲۰۰۰)

با رشد مجموعه، جداسازی بخش «بریتانیا» و «مدرن» منطقی بود: ساختمان اصلی «تیت بریتانیا» و نیروگاه بنکساید تبدیل به «تیت مدرن» شد (افتتاح ۲۰۰۰). پروژه توسعه جنوبی تیت مدرن در ۲۰۱۶ با نام «Switch House» باز شد و در ۲۰۱۷ به افتخار لن بلوتنیک «ساختمان بلوتنیک» نام گرفت.[۱][۲]

نوجوان‌ترین فردی که اقامت هنریِ تیت را دریافت کرده تراویس آلابانزاست.[۳]

تیت دیجیتال

«تیت دیجیتال» بخش مسئول وبگاه و پروژه‌های عمومی دیجیتال است (از ۱۹۹۸). وبگاه اطلاعات چهار سایت تیت، معرفی آثار «مجموعه تیت»، انتشارات پژوهشی و مطالب مجله Tate Etc. را دربر می‌گیرد. بی‌تی میان سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹ پشتیبان اصلی «Tate Online» بود. این بستر نمایش‌هایی از هنر اینترنتی (Net Art) را هم به‌عنوان بخشی از برنامه «Intermedia Art» میزبانی کرده است.[۴]

مدیریت و تامین مالی

تیت سالانه از وزارت فرهنگ، رسانه و ورزش بریتانیا بودجه دریافت می‌کند و توسط هیئت امنا اداره می‌شود. طبق Charities Act 1993 تیتی یک خیریه معاف از نظارت کمیسیون است و مستقیماً به دولت پاسخ‌گوست.

ماریا بالشا از ۲۰۱۷ مدیر تیت است و جانشین سر نیکلاس سِروتا شد.[۵] «اعضای تیت» و «حامیان تیت» از سازوکارهای پشتیبانی عمومی‌اند و حامیان شرکتی متعدد نیز وجود دارند. «Outset Contemporary Art Fund» (از ۲۰۰۳) با همکاری Frieze Art Fair آثاری را برای مجموعه تیت خریداری می‌کند.

مناقشه‌ها

  • در ۱۹۷۱ نمایشگاه رابرت موریس به‌دلیل مسائل ایمنی پس از پنج روز بسته شد.[۶]
  • خرید اثر کارل آندره با نام Equivalent VIII در ۱۹۷۲ و جنجال رسانه‌ای ۱۹۷۶ آن را به «آجرها» مشهور کرد.
  • حواشی سالانه جایزه ترنر و اعتراض‌ها به آن توجه گسترده‌ای به هنر معاصر بریتانیا جلب می‌کند.[۷]
  • در ۱۹۹۵ آشکار شد که تیت هدیه‌ای از کلاهبردار هنری جان درو پذیرفته است و او از دسترسی به آرشیو برای جعل اسناد استفاده کرده بود.[۸]
  • پذیرش پشتیبانی مالی از بی پی بارها مورد انتقاد فعالان عدالت و محیط‌زیست قرار گرفته است.[۹]

لوگو و نشان تجاری

لوگوی تیت در ۲۰۰۰ توسط Wolff Olins در قالب هویت «دوباره نگاه کن، دوباره فکر کن» طراحی شد؛ مجموعه‌ای از لوگوها که در فوکوس‌های متفاوت ظاهر می‌شوند. به‌روزرسانی‌ای توسط استودیوی North در ۲۰۱۶ عرضه شد.[۱۰][۱۱]

مدیران

(عنوان رسمی: «Director»، پیش‌تر تا ۱۹۱۷: «Keeper»)[۱۲]

  • Sir Charles Holroyd (۱۸۹۷–۱۹۰۶)
  • D. S. MacColl (۱۹۰۶–۱۹۱۱)
  • Charles Aitken (۱۹۱۱–۱۹۳۰)
  • James Bolivar Manson (۱۹۳۰–۱۹۳۸)
  • Sir John Rothenstein (۱۹۳۸–۱۹۶۴)
  • Sir Norman Reid (۱۹۶۴–۱۹۷۹)
  • Sir Alan Bowness (۱۹۸۰–۱۹۸۸)
  • Sir Nicholas Serota (۱۹۸۸–۲۰۱۷)
  • Maria Balshaw (۲۰۱۷– )

نگاره‌ها

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "The Tate Modern Project – Tate". Retrieved 22 March 2022.
  2. ↑ "Donation provides cornerstone for new Transforming Tate Modern development" الگو:وب‌گاه بایگانی. تیت مدرن، ۲۲ مه ۲۰۰۷.
  3. ↑ Beresford, Meka (۶ نوامبر ۲۰۱۸). "Battling transphobia with burgers". BBC Newsbeat.
  4. ↑ "Intermedia Art Archive: Net Art by Date". tate.org.uk.
  5. ↑ Brown, Mark; Pidd, Helen (۱۱ ژانویه ۲۰۱۷). "Tate to name Maria Balshaw as new director to succeed Serota". The Guardian.
  6. ↑ The Guardian، ۶ آوریل ۲۰۰۹.
  7. ↑ Chappet, Marie-Claire (۲۰ اکتبر ۲۰۱۱). "The Turner Prize's most controversial moments". The Telegraph.
  8. ↑ Carter, R. G. (2007). Archivaria 63, 75.
  9. ↑ Needham, Alex (۱۳ دسامبر ۲۰۱۱). "Tate may not renew BP sponsorship deal after environmental protests". The Guardian.
  10. ↑ "Tate – Wolff Olins". Archived from the original on 22 August 2014.
  11. ↑ "New Logo and Identity for Tate by North". Retrieved 18 May 2023.
  12. ↑ "History of Tate: Directors of Tate". Tate.org.uk.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تیت موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.