تیرگی‌سنجی

تیرگی‌سنجی[۱] (انگلیسی: Turbidimetry) که نام آن برگرفته از توریدگی است، فرایند اندازه‌گیری کاهش شدت نور عبوری به دلیل اثر پراکندگی ذرات معلق در آن است. نور از یک فیلتر عبور داده می‌شود تا نوری با طول موج معلوم ایجاد شود، که سپس از یک کووت حاوی محلول عبور می‌کند. یک سلول خورشیدی همراه با یک طیف‌نورسنج یا نورسنج، نوری را که از کووت عبور کرده جمع‌آوری می‌کند. سپس مقداری برای میزان نور جذب‌شده گزارش می‌شود.[۲]

تیرگی‌سنجی را می‌توان در زیست‌شناسی برای یافتن تعداد سلول‌ها در یک سوسپانسیون به کار برد.[۳]

تیرگی، بیانی از ظاهر نوری یک سوسپانسیون است که ناشی از تابش پراکنده‌شده و جذب‌شده در طول موج است. پراکندگی نور کشسان است، بنابراین هم تابش فرودی و هم تابش پراکنده‌شده طول موج یکسانی دارند. یک تیرگی‌سنج مقدار تابشی را که در جهت رو به جلو از یک سیال عبور می‌کند اندازه‌گیری می‌کند، مشابه با طیف‌سنجی جذبی. استاندارد تیرگی‌سنجی با حل کردن ۵ گرم هیدرازینیوم (۲+) سولفات (N2H4H2SO4) و ۵۰ گرم هگزامتیلن‌تترامین در یک لیتر آب مقطر تهیه می‌شود که برابر با ۴۰۰۰ واحد تیرگی نفلومتری (NTU) تعریف می‌شود.

کاربرد

  • تعیین کیفیت آب
  • شفافیت محصولات دارویی و نوشیدنی‌ها
  • ایمونواسی در آزمایشگاه

تیرگی‌سنجی نسبت به ابرناکی‌سنجی در اندازه‌گیری حساسیت در ایمونواسی‌های آنتی‌ژن و آنتی‌بادی در سطح پایین، مزیت چندانی ندارد. مازاد آنتی‌ژن و اثرات ماتریکس از محدودیت‌های موجود در این روش‌اند.

ایمونوتیرگی‌سنجی

ایمونوتیرگی‌سنجی ابزاری مهم در حوزهٔ گستردهٔ تشخیصی شیمی بالینی است. این روش برای تعیین پروتئین‌های سرمی که با روش‌های کلاسیک شیمی بالینی قابل تشخیص نیستند، به کار می‌رود. ایمونوتیرگی‌سنجی از واکنش کلاسیک آنتی‌ژن-آنتی‌بادی استفاده می‌کند. کمپلکس‌های آنتی‌ژن-آنتی‌بادی به هم می‌پیوندند و ذراتی تشکیل می‌دهند که با یک نورسنج قابل تشخیص نوری‌اند.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ «تیرگی‌سنج» [زمین‌شناسی] هم‌ارزِ «turbidimeter»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. دفتر دوم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۳۷-۰ (ذیل سرواژهٔ تیرگی‌سنج){{cite book}}: نگهداری یادکرد:پی‌نوشت (رده)
  2. ↑ Mary C. Haven; Gregory A. Tetrault; Jerald R. Schenken (1994). Laboratory Instrumentation. John Wiley and Sons. ISBN 0471285722.
  3. ↑ D. M. Vasudevan; DM Vasudevan; S Sreekumari; Vaidyanathan Kannan (2010). Textbook of Biochemistry for Medical Students (6th ed.). Jaypee Medical Publishers. ISBN 978-9350250167.