تیپ آلپ جولیا
| تیپ آلپ جولیا" | |
|---|---|
| Brigata Alpina "Julia" | |
 | |
| فعال | ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ – تاکنون |
| کشور | ایتالیا |
| رسته | نیروی زمینی ایتالیا |
| نقش | آلپینی |
| اندازه | تیپ |
| بخشی از | فرماندهی نیروهای آلپ |
| پادگان/ستاد | اودینه |
| نبردها | جنگ بوسنی جنگ کوزوو جنگ افغانستان |
تیپ آلپ جولیا (انگلیسی: Alpine Brigade "Julia") یا تیپ آلپ یولی تیپ پیاده‌نظام سبک نیروی زمینی ایتالیا است که در جنگ‌های کوهستانی تخصص دارد. واحدهای اصلی آن آلپینی، یک سپاه پیاده‌نظام ارتش ایتالیا است که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور فعال داشت. این تیپ نام و سنت‌های لشکر ۳ آلپ جولیا را به همراه دارد. نام لشکر و تیپ به رشته کوه‌های آلپ جولیان در منطقه فریولی اشاره دارد که هنگ‌های این لشکر نیروهای خود را در آنجا جذب می‌کردند و پس از جنگ جهانی دوم، این تیپ در آنجا مستقر بود. بر این اساس، نشان این تیپ از نشان منطقه فریولی الگوبرداری شده است.[۱]
این تیپ، ستاد و بیشتر واحدها را به نیروی زمینی چندملیتی سابق، که با نام گروه رزمی ایتالیایی-مجارستانی-اسلوونیایی نیز شناخته می‌شود، تأمین می‌کند. اجزای تشکیل دهنده آن از دو کشور دیگر، گردان دهم موتوریزه اسلوونیایی و گردان اول پیاده‌نظام سبک مجارستانی بودند.
تیپ آلپ جولیا در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ در شهر سیویدال دل فریولی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، این تیپ با حدود ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ‌ترین تیپ ارتش ایتالیا بود و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از طریق اتریش بی‌طرف، از گذرگاه‌های پلاکن و ناسفلد با اتریش دفاع کند. این تیپ جناح چپ سپاه پنجم ارتش ایتالیا را که در امتداد مرز ایتالیا و یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه داشت از نفوذ دشمن به دشت شمالی ایتالیا جلوگیری کند، پوشش می‌داد.[۲]
تاریخچه
یوگسلاوی در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ در شهر سیویدال دل فریولی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، این تیپ با حدود ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ‌ترین تیپ ارتش ایتالیا بود و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از طریق اتریش بی‌طرف، از گذرگاه‌های پلاکن و ناسفلد با اتریش دفاع کند. این تیپ جناح چپ سپاه پنجم ارتش ایتالیا را که در امتداد مرز ایتالیا و یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه داشت از نفوذ دشمن به دشت شمالی ایتالیا جلوگیری کند، پوشش می‌داد.[۳]
در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» برای تقویت جولیا به پالوتزا در منطقه فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و به دنبال آن گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» در ۱ دسامبر ۱۹۶۳ به تولمزو منتقل شد. با این انتقال، جولیا به اوج قدرت خود از نظر نفرات، واحدها و تجهیزات رسید. برای ۳۰ سال بعدی، جولیا بزرگ‌ترین تیپ ارتش ایتالیا باقی ماند.[۴]
دسته چتربازان آلپینی در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته‌های چتربازان چهار تیپ آلپاین دیگر ادغام شد و گروهان چتربازان آلپینی را در بولزانو تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل داد.[۵]
با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ‌ها لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش داد و آرایش مجدد داد و بنابراین، جولیا شاهد تغییرات عمده‌ای در ترکیب خود بود: هنگ هشتم آلپینی، هنگ سوم توپخانه کوهستانی و گروه یازدهم استحکامات آلپینی منحل شدند. گردان آلپینی «سیویداله» به تارویسیو نقل مکان کرد، در حالی که گردان آلپینی «تولمزو» و گردان آلپینی «گمونا» منحل شدند و نام آنها به ترتیب به گردان آلپینی «موندوی» و گردان آلپینی «لاکیلا» منتقل شد. نام «موندووی» به گردان آلپینی «اوروبیکا» از هنگ دوم آلپینی تیپ آلپینی تائوریننس منتقل شد، در حالی که نام «عقاب» به گردان آلپینی (آموزش سربازان) «جولیا» منتقل شد که به یک واحد فعال تبدیل شد. گردان آلپینی (آموزش سربازان) «ویچنزا» به عنوان واحد آموزشی جدید در تولمزو تشکیل شد که متعاقباً به کودرویپو منتقل شد. گردان آلپینی «وال تالیامنتو» به تولمزو نقل مکان کرد و گروهان ۲۶۹ و پنج گروهان ذخیره را از گردان منحل شده آلپینی «وال فلا» دریافت کرد. گروه توپخانه کوهستانی «بلونو» منحل شد و نام آن به گروه توپخانه کوهستانی «اوسوپو» منتقل شد، در حالی که گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» منحل و نام آن به گروه توپخانه کوهستانی «سوسا» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» منتقل شد. گروه توپخانه کوهستانی «کونگلیانو» به اودینه نقل مکان کرد، در حالی که ستاد تیپ و گروهان مخابرات برای تشکیل واحد فرماندهی و مخابرات «جولیا» ادغام شدند و گروهان خدمات «جولیا» به عنوان یک گردان لجستیک سازماندهی مجدد شد. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد، در حالی که واحد هوانوردی سبک «جولیا» منحل شد.[۶]
پس از اصلاحات، چهار گردان آلپینی تیپ، به استثنای گردان «وال تالیامنتو»، که وظیفه تأمین استحکامات در دره کانال بالایی را بر عهده داشت، دارای قدرت مجاز ۹۵۰ نفر بودند. «وال تالیامنتو» شامل ۱۶ گروهان آلپینی با نیروی ارگانیک تقریباً ۲۵۰۰ نفر بود.[۷]
منابع
- ↑ "Brigata Alpina "Julia"". Italian Army. Retrieved 13 December 2019.
- ↑ "La Fanfara - Esercito Italiano".
- ↑ "Brigata alpina "Julia" – La Storia". Italian Army. Retrieved 11 November 2019.
- ↑ F. dell'Uomo, R. Puletti (1998). L'Esercito Italiano verso il 2000 – Vol. Primo – Tomo II. Rome: SME – Ufficio Storico. p. 387.
- ↑ "Obice da 155/39 FH-70". Esercito Italiano. Retrieved 23 June 2019.
- ↑ "Brigata Alpina "Julia"". Italian Army. Retrieved 13 December 2019.
- ↑ "La Fanfara - Esercito Italiano".
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Alpine Brigade "Julia"». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
