تیپ مکانیزه پینرولو
| تیپ مکانیزه پینرولو | |
|---|---|
| Brigata Meccanizata "Pinerolo" | |
 | |
| فعال | ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱ – تاکنون |
| کشور | ایتالیا |
| رسته | نیروی زمینی ایتالیا |
| نقش | پیاده‌نظام |
| اندازه | تیپ |
| بخشی از | لشکر آکوئی |
| پادگان/ستاد | باری |
| رنگ‌ها | نارنجی |
| نبردها | جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم جنگ بوسنی جنگ کوزوو |
تیپ مکانیزه پینرولو (انگلیسی: Mechanized Brigade "Pinerolo") تیپ پیاده‌نظام مکانیزه ارتش ایتالیا و تحت امر لشکر آکوئی است که در منطقه جنوبی آپولیا مستقر است. این تیپ که نام شهر پیدمونتی پینرولو را یدک می‌کشد، نشان آن از روی نشان این شهر الگوبرداری شده است.[۱]
تاریخچه
پس از آنکه چارلز آلبرت ساردینیا در ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ به تخت سلطنت پادشاهی ساردینیا نشست، اصلاحات اساسی در ارتش انجام شد؛ بنابراین در ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱ تیپ «پینرولو» با دو هنگ پیاده‌نظام ارتقا یافت. این دو هنگ، «هنگ والاحضرت سالوتزو» بودند که در سال ۱۶۷۲ با نام هنگ «لولین» تأسیس شد و یک هنگ جدید با نیروهای هنگ خواهرش تشکیل شد.[۲][۳]
از ۱ نوامبر ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱، «هنگ والاحضرت سالوتزو» با نام تیپ «سالوتزو» شناخته می‌شد و در شهر سالوتزو مستقر بود. از ۱۸۲۱ تا ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱، این تیپ با نام «تیپ پینرولو» شناخته می‌شد و در جنوا مستقر بود، با این حال، از نظر اندازه و عملکرد، هر دو تیپ شبیه یک هنگ پیاده‌نظام با دو گردان بودند. پس از تأسیس تیپ «پینرولو»، دو هنگ آن هر کدام شامل سه گردان بودند: گردان‌های اول و دوم این هنگ، سه گروهان تفنگدار و یک گروهان نارنجک‌انداز را در میدان نبرد قرار دادند، در حالی که گردان‌های سوم شامل چهار گروهان تیرانداز بودند. بعداً یک گردان چهارم به هر هنگ اضافه شد و قدرت گروهان‌ها افزایش یافت. تا سال ۱۸۳۹، هر هنگ چهار گردان را در میدان نبرد قرار داد که به نوبه خود ۴ گروهان ۲۵۰ نفره را در اختیار داشتند. در سال ۱۸۳۹، هنگ‌های «پینرولو» شماره‌گذاری و به تیپ سیزدهم هنگ «پینرولو» و تیپ چهاردهم هنگ «پینرولو» تغییر نام دادند.[۴]
این تیپ در جنگ اول استقلال ایتالیا شرکت کرد و در نبردهای سانتا لوسیا و نووارا جنگید. در سال ۱۸۵۵، این تیپ دو گردان برای سپاه اعزامی ساردینیا در جنگ کریمه فراهم کرد. در جنگ دوم استقلال ایتالیا، این تیپ در نبردهای ماژنتا و سولفرینو به کار گرفته شد. در جنگ سوم استقلال ایتالیا، این تیپ در نبرد کاستوزا جنگید.[۵][۶][۷]
در آغاز جنگ جهانی اول، این تیپ در شهر پادوا مستقر بود و دو هنگ آن هر کدام سه گردان و هر گردان شامل چهار گروهان و یک گردان مسلسل‌دار بود. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، این تیپ به سمت جنوب پالمانووا به داخل خاک اتریش پیشروی کرد تا اینکه در نزدیکی روستای سلز با مواضع اتریشی‌ها روبرو شد. در طول نبرد اول ایزونزو، این تیپ سعی کرد منطقه سلز و تپه مستحکم «سی بوسی» در نزدیکی آن را تصرف کند، اما تنها توانست برخی از سنگرهای اتریشی‌ها را تصرف کند. در طول نبرد دوم ایزونزو، این تیپ دوباره سعی کرد همان دو موضع را تصرف کند. تنها موفقیت این نبرد در ۲۴ ژوئیه حاصل شد، زمانی که هنگ چهاردهم موفق شد وارد سیستم سنگرهای اتریشی‌ها در «سی بوسی» شود، اما آتش توپخانه و ضدحمله‌های اتریشی‌ها، این هنگ را تا شب به موقعیت اولیه خود بازگرداند.[۸]
در اوایل دهه ۱۹۹۰، گردان‌ها به نام‌های سنتی هنگ خود بازگشتند. به عنوان مثال، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۲، گردان نهم پیاده‌نظام مکانیزه «باری» بدون تغییر ترکیب یا اندازه، به هنگ نهم پیاده‌نظام «باری» تغییر نام داد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰، کاهش گسترده نیروها در ارتش پس از پایان جنگ سرد، با انحلال گردان سیزدهم پیاده‌نظام مکانیزه «والبلا» به تیپ «پینرولو» رسید. در ۱ ژوئیه ۱۹۹۱، این تیپ، گردان ۶۷ برساگلیری «فاگاره» و هنگ یازدهم توپخانه صحرایی خودکششی «ترامو» را به تیپ برسالیری «گاریبالدی» واگذار کرد. هنگ یازدهم توپخانه خودکششی با هنگ دوم توپخانه خودکششی «پوتنزا» در بارلتا جایگزین شد.[۴]
سال‌های بعد تغییرات بیشتری را به همراه داشت: در مارس ۲۰۰۱، هنگ ۱۳۱ توپخانه صحرایی خودکششی «سنتارو» به هنگ ۲۱ توپخانه صحرایی خودکششی «تریسته» تغییر نام داد که از تیپ هواگرد «فریولی» منتقل شده بود. در ۵ نوامبر ۲۰۰۱، هنگ ۸۲ پیاده‌نظام «تورینو» از تیپ ۱۳۲ زرهی «آریته» به بارلتا نقل مکان کرد و به «پینرولو» پیوست. در همان سال، هنگ یازدهم مهندسی از موتا دی لیونزا در شمال ایتالیا به فوجیا نقل مکان کرد و به پینرولو پیوست، در حالی که هنگ ۱۳۳ تانک منحل شد.[۹]
سازمان
در ۱ ژانویه ۲۰۱۱، هنگ ۳۱ تانک به لچه منتقل شد و به مدرسه سواره نظام پیوست. متعاقباً، این تیپ در ۱ اکتبر ۲۰۱۱ به تیپ مکانیزه «پینرولو» تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، این تیپ هنگ لجستیک «پینرولو» را دریافت کرد و در ۲۸ فوریه ۲۰۱۷، هنگ ۳۱ تانک به «پینرولو» بازگشت. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۰، هنگ ۳۱ تانک به عنوان هنگ «کاوالگگری دی لودی» (پانزدهم) سازماندهی مجدد شد.
منابع
- ↑ "Brigata Meccanizzata "Pinerolo"". Italian Army. Retrieved 16 June 2024.
- ↑ "152ª Divisione di fanteria "Piceno"". Regio Esercito. Retrieved 30 October 2021.
- ↑ Bollettino dell'Archivio dell'Ufficio Storico N.II-3 e 4 2002. Rome: Ministero della Difesa - Stato Maggiore dell’Esercito - Ufficio Storico. 2002. p. 340. Retrieved 30 October 2021.
- 1 2 "Brigata Meccanizzata "Pinerolo" - La Storia". Italian Army. Retrieved 16 June 2024.
- ↑ "235° Reggimento fanteria "Piceno"". Italian Army. Retrieved 31 October 2021.
- ↑ "235° Reggimento di fanteria "Piceno"". Regio Esercito. Retrieved 22 December 2021.
- ↑ "236° Reggimento di fanteria "Piceno"". Regio Esercito. Retrieved 22 December 2021.
- ↑ I Gruppi di Combattimento (1944-1945). Rome: L'Ufficio Storico dello Stato Maggiore dell'Esercito. 1951. p. 386. Retrieved 31 October 2021.
- ↑ F. dell'Uomo, R. di Rosa (1998). L'Esercito Italiano verso il 2000 - Vol. Secondo - Tomo II. Rome: SME - Ufficio Storico. p. 172.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mechanized Brigade "Pinerolo"». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۷ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
