تی-۵۰ گلدن ایگل

T-50 Golden Eagle
هواپیمای مدل FA-50 مجهز به موشک ایم-۹ سایدوایندر
کاربری T-50: هواپیمای آموزشی پیشرفته
TA-50: هواپیمای آموزشی ابتدایی
FA-50: هواپیمای نظامی سبک
کشور سازنده  کره جنوبی
تولیدکننده صنایع هوافضای کره
لاکهید مارتین
نخستین پرواز ۲۰۰۲[۱]
معرفی‌شده در ۲۰۰۵[۲]
وضعیت در خدمت
کاربر اصلی  نیروی هوایی کره جنوبی
نیروی هوایی اندونزی
نیروی هوایی عراق
نیروی هوایی فیلیپین
ساخته‌شده ۲۰۰۱ تا اکنون
تعداد ساخته‌شده ۲۰۰[۳]

کی‌ای‌آی تی-۵۰ گلدن ایگل (به انگلیسی: KAI T-50 Golden Eagle) (کره‌ای: 골든이글) یک هواپیمای آموزشی پیشرفته تک‌موتوره و محصول مشترک کره جنوبی و ایالات متحده آمریکا است. این هواپیمای آموزشی در کشورهای تایلند، اندونزی، فیلیپین، لهستان، عراق و کره‌جنوبی به‌عنوان هواپیمای آموزش پیشرفتهٔ خلبانی و هواپیمای رزمی استفاده می‌شود. این هواپیما از معدود هواپیماهای آموزشی است که توانایی گذر از سرعت صوت را دارد.[۴][۵][۶][۷][۸]

مشخصات

TA-50 Fighting Eagle

داده‌ها از Korea Aerospace,[۹] Lockheed Martin[۱۰]

ویژگی‌های عمومی

  • خدمه: ۲
  • طول: ۱۳٫۱۴۴ متر (۴۳ فوت ۱ اینچ)
  • پهنای بال: ۹٫۴۵ متر (۳۱ فوت ۰ اینچ) with wingtip missiles
  • ارتفاع: ۴٫۹۴ متر (۱۶ فوت ۲ اینچ)
  • مساحت بال‌ها: ۲۳٫۶۹ متر مربع (۲۵۵٫۰ فوت مربع)
  • وزن خالی: ۶٬۴۷۰ کیلوگرم (۱۴٬۲۶۴ پوند)
  • بیشترین وزن برخاست: ۱۲٬۳۰۰ کیلوگرم (۲۷٬۱۱۷ پوند)
  • ظرفیت سوخت: ۵٬۹۲۰ پوند (۲٬۶۹۰ کیلوگرم)
  • پیشرانه: ۱ عدد توربوفن با پس‌سوز سامسونگ تک وین تحت لیسانس جنرال الکتریک اف۴۰۴, ۵۳ کیلونیوتن (۱۲٬۰۰۰ پوند-نیرو) thrust dry, ۷۸٫۷ کیلونیوتن (۱۷٬۷۰۰ پوند-نیرو) با پس‌سوز

عملکرد

  • حداکثر سرعت: ۱٬۸۳۷٫۵ کیلومتر بر ساعت (۱٬۱۴۱٫۸ مایل بر ساعت، ۹۹۲٫۲ گره) at ۹٬۱۴۴ متر (۳۰٬۰۰۰ فوت)[۹][۱۰]
  • حداکثر سرعت: ۱٫۵ ماخ
  • بُرد: ۱٬۸۵۱ کیلومتر (۱٬۱۵۰ مایل، ۹۹۹ مایل دریایی)
  • حداکثر ارتفاع: ۱۴٬۶۳۰ متر (۴۸٬۰۰۰ فوت)
  • حد شتاب جی: +۸ −3[۹]
  • نرخ صعود: ۱۹۸ متر بر ثانیه (۳۹٬۰۰۰ فوت بر دقیقه)
  • نیرو/وزن: ۰٫۹۶

نگارخانه

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Korean Aerospace T-50 Golden Eagle". Flug Revue, 8 July 2004. copy archived 11 June 2008.
  2. ↑ First T-50 Golden Eagles Delivered to Korean Air Force; Only Supersonic Trainer in Production Today بایگانی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine. Lockheed Martin, 22 February 2006.
  3. ↑ The Political Economy of Change and Continuity in Korea: Twenty Years after the Crisis, Springer (2018), P. 115
  4. ↑ "Domestic Light Attack Jets Due in 2013" بایگانی‌شده در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine. The Korea Times, 30 December 2008.
  5. ↑ "Lockheed-KAI consortium fails to win US jet contract". The Korea Times. 28 September 2018. Archived from the original on 29 September 2018. Retrieved 29 September 2018.
  6. ↑ Trimble, Stephen (24 May 2011). "Lockheed ponders T-50 re-engining for T-X programme". Flightglobal. Archived from the original on 28 May 2011. Retrieved 10 November 2016.
  7. ↑ "Gov't to export four T-50 training jets to Thailand". koreajoongangdaily.joins.com. Archived from the original on 4 August 2016. Retrieved 27 June 2016.
  8. ↑ "KAI added 8 T-50s to Thailand". sedaily.com. 30 July 2017. Archived from the original on 30 July 2017. Retrieved 30 July 2017.
  9. 1 2 3 "KAI KOREA AEROSPACE INDUSTRIES, LTD". koreaaero.com (به کره‌ای و انگلیسی). Seoul. Archived from the original on 19 July 2012. Retrieved 17 October 2019.
  10. 1 2 "All Lockheed Martin Products". Lockheed Martin. Archived from the original on 16 June 2012. Retrieved 17 October 2019.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تی-۵۰ گلدن ایگل موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.