جاده توریستی
جاده توریستی یا جاده تعطیلات (به آلمانی: Ferienstraße) طبق تعریف آداک (۱۹۹۵)، به مسیرهای مسافرتی دائمی با موضوعی خاص در آلمان گفته می‌شود که با هدف بازاریابی بهتر گردشگری در مناطق مسیر طراحی شده‌اند. عناوین دیگری مانند جاده موضوعی، جاده گردشگری یا مسیر توریستی نیز برای این مفهوم به کار می‌رود[۱] . نوع خاصی از این مسیرها، جاده پانوراما است که مناظر طبیعی چشم‌نوازی را در طول مسیر برای مسافران فراهم می‌کند.
در اتریش به این مسیرها «جاده‌های تجربه» (به آلمانی: Erlebnisstraße) نیز گفته می‌شود.
ویژگی‌ها
طبق تعریف «انجمن گردشگری آلمان» در سال ۱۹۸۱، ویژگی‌های اصلی یک جاده توریستی عبارتند از:
- نام‌گذاری موضوعی بر اساس ویژگی‌های طبیعی یا فرهنگی.
- بازاریابی و معرفی دائمی مسیر.
- مسیر مشخص و مجزا (بدون استفاده از بزرگراه‌ها).
- فهرستی از اشیاء و نقاط دیدنی در طول مسیر.
- ایجاد یک مرکز اطلاع‌رسانی مرکزی.
- ارائه محتوای اطلاعاتی (نقشه و بروشور) ترجیحاً به چندین زبان.
- تابلوگذاری کامل در تمام طول مسیر.
- استفاده از نشان‌واره (لوگو) و شعارهای تبلیغاتی.
- داشتن یک متولی مسئول با اهداف و وظایف مشخص طبق اساسنامه.
- تلاش برای کسب حمایت‌های دولتی و بودجه‌های تخصیصی.[۲]
در آلمان برای مشخص کردن این جاده‌ها از تابلوهای رسمی قهوه‌ای با نوشته سفید (کد ۳۸۶-۵۱) استفاده می‌شود که شامل لوگوی جاده یا یک علامت لوزی‌شکل است.[۳]
در حال حاضر حدود ۱۵۰ جاده توریستی در آلمان و بیش از ۶۰ جاده تجربه در اتریش وجود دارد. حدود نیمی از جاده‌های آلمان خطی، یک‌چهارم حلقه‌ای و یک‌چهارم دیگر به صورت شبکه‌ای هستند.[۴] طولانی‌ترین مسیر در آلمان، «جاده تعطیلات آلپ-دریای بالتیک» به طول ۱۷۳۸ کیلومتر بود که اکنون متوقف شده است. دو‌سوم جاده‌های توریستی آلمان کوتاه‌تر از ۲۰۰ کیلومتر هستند.
سفر در این جاده‌ها ترکیبی از بازدید از بناهای تاریخی، موزه‌ها، مناظر طبیعی و شهرهاست که گاهی با شرکت در رویدادهای محلی همراه می‌شود.[۵] در مسیرهای مربوط به خوراک، چشیدن و خرید محصولات منطقه‌ای مانند پنیر یا نوشیدنی‌های محلی نیز بخش مهمی از تجربه سفر است.
تاریخچه
قدیمی‌ترین جاده توریستی آلمان، «جاده آلپ آلمان» است که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. تقریباً در همان زمان، مسیر «بلو ریج پارک‌وی» در کوه‌های آپالاش (آمریکا) ساخته شد. این مسیرها نشان می‌دهند که چگونه مناظر طبیعی برای رانندگان طراحی و به نمایش گذاشته شده‌اند.[۶]
تا سال ۱۹۵۰، چهار جاده دیگر در آلمان ساخته شد: «جاده شراب آلمان» (۱۹۳۵)، «جاده مرتفع جنگل سیاه» (۱۹۳۹)، «جاده ساحلی سبز» (۱۹۴۶) و «جاده رمانتیک» (۱۹۵۰). حدود ۹۰٪ جاده‌های فعلی طی دو موج در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ ایجاد شدند.[۷]
در ابتدا این مسیرها فقط برای خودروها طراحی شده بودند، اما از دهه ۱۹۹۰ به دلیل افزایش حساسیت‌های زیست‌محیطی، استفاده از وسایل نقلیه جایگزین (مانند دوچرخه) نیز در آن‌ها رواج یافت. با این حال، خودروی شخصی همچنان محبوب‌ترین وسیله برای سفرهای کوتاه در این مسیرهاست.[۸]
منابع
- ↑ Quack, Heinz-Dieter (2011). Ferienstraßen und Themenrouten: Ein Handbuch برای مدیریت و بازاریابی (in German). München: Oldenbourg Wissenschaftsverlag. ISBN 978-3486591248.
- ↑ Quack, Heinz-Dieter (2011). Ferienstraßen und Themenrouten: Ein Handbuch برای مدیریت و بازاریابی (in German). München: Oldenbourg Wissenschaftsverlag. ISBN 978-3486591248.
- ↑ Verwaltungsverordnung zu Richtzeichen 386
- ↑ Beier, Stephan (2008). Management von Tourismusstraßen: Akteure, Strukturen und Prozesse (in German). Saarbrücken: VDM Verlag. pp. 42–45. ISBN 978-3639016147.
- ↑ Beier, Stephan (2008). Management von Tourismusstraßen: Akteure, Strukturen und Prozesse (in German). Saarbrücken: VDM Verlag. pp. 15–18. ISBN 978-3639016147.
- ↑ Arbeitskreis Verkehrsgeschichte der Gesellschaft für Unternehmensgeschichte (GUG): Geschichte der Straße. Bau, Nutzung, Raumerschließung von Fernstraßen Bericht einer Tagung vom 11. – 12. Mai 2006
- ↑ Silvia Bochmann: Die Deutsche Fährstraße – Konzept einer neuen Touristischen Route in Deutschland. Diplomarbeit 2004, S. 7. (PDF; 9,1 MB)
- ↑ Silvia Bochmann: Die Deutsche Fährstraße – Konzept einer neuen Touristischen Route in Deutschland. Diplomarbeit 2004, S. 5. (PDF; 9,1 MB)
- گردشگری در آلمان
- گردشگری
- زیارت
- تاریخ
- طبیعت
- گردشگری در اروپا
- مسیرهای خوشمنظره و زیبا
- انواع جاده‌ها
- انواع گردشگری