جان راجرز

جان راجرز
راجرز در دوران جنگ داخلی
زاده۸ اوت ۱۸۱۲
هور دا گریس (مریلند)، ایالات متحده
درگذشته۵ مهٔ ۱۸۸۲ (۶۹ سال)
واشینگتن دی.سی.، ایالات متحده
مدفن

واشینگتن دی.سی. ایالات متحده
وفاداریایالات متحده آمریکا
شاخهنیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت۱۸۲۸–۱۸۸۲
درجهدریابان
نبردها
خویشاوندان
  • (پدر)
  • (پسر)
  • (نوه)
امضاء

جان راجرز (John Rodgers؛ ۸ اوت ۱۸۱۲ – ۵ مه ۱۸۸۲) دریابان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود. او دوران خدمت دریایی خود را به عنوان فرمانده در دوران جنگ داخلی آمریکا آغاز کرد و پس از جنگ به درجهٔ دریابانی رسید. راجرز فرزند کومودور نامدار جان راجرز بود و خاندان او چندین نسل در نیروی دریایی آمریکا خدمت کردند.

راجرز در طول جنگ داخلی نقش مهمی در سازماندهی ناوگان غربی و ساخت نخستین ناوچه‌های توپدار زره‌پوش در رودخانه‌های غربی ایفا کرد. او همچنین فرماندهی عملیات‌هایی را در رودخانهٔ جیمز بر عهده داشت و با تسخیر کشتی جنگی کنفدراسیون «آتلانتا» تشکرنامهٔ کنگره را دریافت کرد. پس از جنگ، فرماندهی ناوگان آسیایی را بر عهده گرفت و در سال ۱۸۷۱ لشکرکشی آمریکا به کره را رهبری کرد.

زندگی آغازین و آغاز دوران خدمت

راجرز در نزدیکی هور دا گریس (مریلند) به دنیا آمد. پدرش کومودور جان راجرز (۱۷۷۲–۱۸۳۸) از فرماندهان نامدار نیروی دریایی آمریکا بود.[۱] جان در ۱۸ آوریل ۱۸۲۸ به عنوان مهماندار (میدشیپمن) به نیروی دریایی پیوست.[۲] خدمت در دریای مدیترانه بر عرشهٔ ناوهای یواس‌اس «کانستلیشن» و یواس‌اس «کنکرد» آغازگر دوران درازمدت خدمت برجستهٔ او بود و در جریان نبردهای سمینول فرماندهی هیئتی از پیاده‌نظام دریایی و تفنگداران دریایی را در فلوریدا بر عهده گرفت.[۲]

در اواسط دهه ۱۸۵۰ میلادی، راجرز جانشین فرمانده کدوالدر رینگلد در رهبری «هیئت اکتشافی و نقشه‌برداری اقیانوس آرام شمالی» شد که دانش بشری دربارهٔ آب‌های خاور دور و شمالی را بسیار گسترش داد.[۲] پس از ارتقا به درجهٔ فرمانده (کامندر) در سال ۱۸۵۵، ازدواج کرد و در دفتر ژاپن نیروی دریایی در واشینگتن دی.سی. مشغول به کار شد و هنگام آغاز جنگ داخلی آمریکا در همین سمت خدمت می‌کرد.[۲]

خدمت در جنگ داخلی

جان راجرز با درجهٔ دریابانی

نخستین مأموریت جنگی فرمانده راجرز همراهی کومودور لوئیس ام. گلدزبرو در سفر به تعمیرگاه دریایی گاسپورت در ۲۰ آوریل ۱۸۶۱ بود. هدف از این مأموریت انتقال ناوها و تجهیزات دریایی بود تا به دست کنفدراسیون نیفتد.[۳] ویرجینیا تازه جدایی خود از اتحادیه را اعلام کرده بود. با رسیدن به محل، دریافتند که کومودور مک‌کالی پیش‌تر دستور غرق کردن ناوها از جمله یواس‌اس «مریمک» را داده بود زیرا تعمیرگاه را غیرقابل‌دفاع می‌دانست.[۳]

کومودور گلدزبرو تصمیم به تخریب تعمیرگاه گرفت و فرمانده راجرز به همراه کاپیتان مهندسی هوریشیو جی. رایت مأمور تخریب خشکاب (داک خشک) شدند. تلاش آنها ناکام ماند زیرا فتیله در مجرای پمپاژ به‌وسیلهٔ آب خاموش شد.[۳] فرمانده راجرز و کاپیتان رایت به دست ژنرال ویلیام بی. تالیافرو از شبه‌نظامیان ویرجینیا اسیر شدند، اما چون ویرجینیا هنوز رسماً به ایالات مؤتلفه آمریکا نپیوسته بود و در حال جنگ با ایالات متحده نبود، فرماندار جان لچر دو افسر را به واشینگتن بازگرداند.[۳]

ناوگان غربی و عملیات رودخانه‌ای

سپس راجرز به رودخانه‌های غربی فرستاده شد و در آنجا ناوگان غربی (وسترن فلوتیلا) را سازماندهی کرد و بر ساخت ناوچه‌های توپدار کلاس سیتی نظارت کرد که نخستین ناوچه‌های زره‌پوش رودخانه‌های غربی بودند.[۳] او از فرماندهی برکنار و با کاپیتان اندرو هال فوت جایگزین شد زیرا نیروی دریایی به افسری ارشدتر برای سروکار داشتن با سرلشکر جان سی. فریمانت نیاز داشت.[۳]

پس از عملیات محاصرهٔ دریایی در برابر ساوانا (جورجیا) با فرماندهی یواس‌اس «فلگ»، در آوریل ۱۸۶۲ فرماندهی زره‌پوش آزمایشی یواس‌اس «گالینا» را بر عهده گرفت و در رودخانهٔ جیمز با تمایز خدمت کرد.[۳] او فرماندهی ناوگان رودخانهٔ جیمز شامل یواس‌اس «گالینا»، زره‌پوش یواس‌اس «مانیتور» و ناوچه توپدار یواس‌اس «آروستوک» را در لشکرکشی ماه مه ۱۸۶۲ بر عهده داشت که در هشت مایلی ریچموند توسط استحکامات کنفدراسیون در دروریز بلاف متوقف شد.[۳] خسارت‌هایی که «گالینا» در نبرد متحمل شد راجرز را واداشت گزارش دهد: «ما ثابت کردیم که این کشتی ضدگلوله نیست» و او را از آزمایش‌های بیشتر در آتش جنگ بیزار کرد.[۳] پس از آن، راجرز با بمباران دریایی از عملیات شبه‌جزیره ژنرال مک‌کللن پشتیبانی کرد و مانع از سرریز شدن نیروهای کنفدراسیون بر مواضع ارتش پوتوماک شد.[۳]

فرماندهی ویهاکن و تسخیر آتلانتا

جان راجرز در ۱۶ ژوئیه ۱۸۶۲ به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و فرماندهی مانیتور زره‌پوش یواس‌اس «ویهاکن» را بر عهده گرفت.[۳] پس از هدایت موفقیت‌آمیز کشتی از بروکلین تا چارلستون از میان همان توفانی که یواس‌اس «مانیتور» را غرق کرد، در ماه مه ۱۸۶۳ هنگام حمله به دژ سامتر خود را متمایز ساخت و در ۱۷ ژوئن ۱۸۶۳ کشتی جنگی کوبنده کنفدراسیون «آتلانتا» را تسخیر کرد.[۳] این خدمت اخیر برایش تشکرنامهٔ کنگره و ارتقا به درجهٔ کومودور را به ارمغان آورد.[۳]

متأسفانه این آخرین خدمت رزمی فعال او در جنگ داخلی بود. پس از بهبود از بیماری، فرماندهی مانیتور زره‌پوش یواس‌اس «دیکتیتور» را بر عهده گرفت اما مشکلات طراحی و ساخت این کشتی تا پایان جنگ او را مشغول نگه داشت، هرچند شدیداً خواهان سمتی فعال‌تر بود.[۳]

دوران پس از جنگ

دریابان راجرز به عنوان فرمانده ناوگان آسیایی، در سمت راست خم شده بر روی میز، در عکسی از افسران نیروی دریایی آمریکا در شورای جنگ بر عرشهٔ ناو سرفرماندهی او، فرگات بخاری یواس‌اس «کلرادو»، در سواحل کره در ژوئن ۱۸۷۱ پیش از لشکرکشی ایالات متحده به کره

راجرز از ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۹ فرماندهی پایگاه دریایی بوستون را بر عهده داشت.[۱] در دسامبر ۱۸۶۹ به درجهٔ دریابان ارتقا یافت و در ۵ فوریه ۱۸۷۰ فرماندهی ناوگان آسیایی را بر عهده گرفت.[۱] در سال ۱۸۷۱ فرماندهی ناوگان آمریکایی را در لشکرکشی ایالات متحده به کره بر عهده داشت.[۳]

پس از بازگشت به ایالات متحده، در ۱۵ ژوئن ۱۸۷۳ برای فرماندهی جزیره مِر (مِر آیلند) برگزیده شد و نزدیک به چهار سال در آنجا خدمت کرد.[۱] همچنین از ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۱ رئیس انجمن دریایی ایالات متحده بود.[۴] در آوریل ۱۸۷۷ به سمت سرپرست رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا منصوب شد و در همین سمت در ۵ مه ۱۸۸۲ در واشینگتن دی.سی. درگذشت.[۱] پیکر او در گورستان اوک‌هیل در واشینگتن دی.سی. به خاک سپرده شد.[۵]

خانواده

پدر راجرز کومودور جان راجرز (۱۷۷۲–۱۸۳۸) و پدربزرگش نیز که جان راجرز نام داشت سرهنگی بود که در جنگ انقلاب آمریکا فرماندهی هنگی را بر عهده داشت.[۱] دریابان راجرز پدربزرگ فرمانده جان راجرز (۱۸۸۱–۱۹۲۶) خلبان پیشگام دریایی بود.[۱]

پسرش ویلیام ال. راجرز به درجهٔ نایب‌دریاسالاری در نیروی دریایی آمریکا رسید.[۳] برادرش رابرت اسمیت راجرز به عنوان سرهنگ در ارتش اتحادیه در جنگ داخلی خدمت کرد و با سارا سی. پری دختر کومودور متیو سی. پری ازدواج کرده بود.[۳] برادرزاده‌هایش فردریک راجرز و جان آگوستوس راجرز (۱۸۴۸–۱۹۳۳) هر دو به درجهٔ دریابانی در نیروی دریایی ایالات متحده رسیدند.[۳]

یادبود

شش کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به افتخار خاندان راجرز نام‌گذاری شده‌اند؛ با نام‌های یواس‌اس «جان راجرز» یا یواس‌اس «راجرز».[۳]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 J. Russell Soley (۱۸۸۲). «Rear-Admiral John Rodgers, President of the Naval Institute, ۱۸۷۹–۸۲». Proceedings of the United States Naval Institute. ۸ (۲).{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. 1 2 3 4 Quanchi، Max (۲۰۰۵). Historical Dictionary of the Discovery and Exploration of the Pacific Islands. The Scarecrow Press. ص. ۲۱۶. شابک ۰۸۱۰۸۵۳۹۵۷.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 «John Rodgers (admiral)». ویکی‌پدیای انگلیسی. دریافت‌شده در ۲۵ مارس ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ «John Rodgers (1812-1882)». ویکی‌پدیای فرانسوی. دریافت‌شده در ۲۵ مارس ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ «Oak Hill Cemetery, Georgetown, D.C. (North Hill) - Lot 298» (PDF). Oak Hill Cemetery. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۸ مارس ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۸-۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

منابع کلی

  • Robert Erwin Johnson, Rear Admiral John Rodgers, 1812–1882. Annapolis: Naval Institute Press, 1967.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.