جان وینچنتسو پینلی

جان وینچنتسو پینلی
زادهٔ۱۵۳۵
پادووا، جمهوری جنوا
درگذشت۳۱ اوت ۱۶۰۱ (۶۵−۶۶ سال)
پادووا، جمهوری جنوا
ملیتایتالیایی

جان وینچنتسو پینلی (ایتالیایی: Gian Vincenzo Pinelli؛ ‏ ۱۵۳۵ – ۳۱ اوت ۱۶۰۱) گیاه‌شناس، انسان‌گرای و دانشمند اهل ایتالیا و مربی و آموزگار گالیلئو گالیله بود. مکاتبات بسیار گستردهٔ او، وی را در مرکز شبکه‌ای اروپایی از دانشمندان قرار داد.[۱] یکی از سرده‌های گل‌شیپوریان به نام پینلیا به افتخار او نامگذاری شده‌است.

وی یکی از بزرگترین کتاب‌بازها و مجموعه‌داران کتاب بود، به‌نحوی که وقتی کتاب‌هایش را برای انتقال به کتابخانه آمبروزیانا جمع‌آوری نمودند، بیش از ۷۰ جعبه کتاب شد. او «متمول و انسان‌گرایی فرهیخته، دوست ژزوئیت‌ها، اما همچنین همراه شخصیت‌های ناآرامی چون یاکوپو کوربینلی و آندریاس دودیت، دلبستهٔ اخترشناسی، ریاضیات، گیاه‌شناسی و کیمیاگری بود. پینلی با برجسته‌ترین چهره‌های فرهنگی زمان خود در مکاتبه بود و کتابخانهٔ مشهور او به یک «آکادمی» تبدیل شده بود؛ مکانی برای دیدار و بحث میان ایتالیایی‌ها و خارجی‌ها.»[۲]

منابع

  1. ↑ Su Gian Vincenzo Pinelli la bibliografia raggiunge oggi dimensioni assai estese, pur mancando una monografia su questa complessa figura. Il punto di partenza è sempre costituito dall'antica biografia di Pinelli, dell'amico Paolo Gualdo, Vita Ioannis Vincentii Pinelli, Patricii Genuensis. In qua studiosis bonarum artium, proponitur typus viri probi et eruditi, Augustae Vindelicorum, Ad Insigne Pinus 1607. Abbondanza di informazioni fornisce la recente edizione del carteggio Pinelli-Dupuy di Anna Maria Raugei (G. V. Pinelli et C. Dupuy, Une correspondance entre deux humanistes. Éditée avec introduction, notes et index par A. M. Raugei, Firenze, Olschki 2001, 2 vol.). Sulla vendita della biblioteca: M. Rodella, Fortuna e sfortuna della biblioteca di Gian Vincenzo Pinelli: la vendita a Federico Borromeo, «Bibliotheca. Rivista di studi bibliografici» 2003/2, pp. 87-125.
  2. ↑ Massimo Bucciantini (2007). Galileo e Keplero: filosofia, cosmologia e teologia nell'Età della Controriforma. Einaudi editore. p. 30. ISBN 9788806186258.
  • Paolo Gualdo, Vita Ioannis Vincentii Pinelli, Patricii Genuensis. In qua studiosis bonarum artium, proponitur typus viri probi et eruditi. Autore Paulo Gualdo, Augustae Vindelicorum, Ad Insigne Pinus (=Markus Welser) (excudit Christophorus Mangus), cum privilegio Caes. Perpetuo, 1607
  • Adolfo Rivolta, Catalogo dei codici Pinelliani dell'Ambrosiana, Milano 1933
  • Raugei Anna Maria, (editor) 2001. Gian Vincenzo Pinelli et Claude Dupuy: Une correspondance entre deux humanistes (Florence:Olschki)
  • Angela Nuovo, 2003. "Introduzione al catalogo di bibliografie"
  • Angela Nuovo, A proposito del carteggio Pinelli-Dupuy, «Bibliotheca. Rivista di studi bibliografici» 2002/2, p. 96-115
  • Angela Nuovo, Testimoni postumi. La biblioteca di Gian Vincenzo Pinelli tra le carte di Nicolas-Claude Fabri de Peiresc, in L'organizzazione del sapere. Studi in onore di Alfredo Serrai, a cura di Maria Teresa Biagetti, Milano, Ed. Bonnard, 2005, pp. 317–334
  • Angela Nuovo, Gian Vincenzo Pinelli's collection of catalogues of private libraries in sixteenth-century Europe, «Gutenberg-Jahrbuch» 2007, p. 129-144
  • Angela Nuovo, The Creation and Dispersal of the Library of Gian Vincenzo Pinelli, in Books on the Move: tracking copies through collections and the book trade, ed. by Giles Mandelbrote (et al.). New Castle, Delaware and London, UK Oak Knoll Press and The British Library, 2007, p. 39-68
  • Grendler, M. 1980. "A Greek Collection in Padua: The Library of Gian Vincenzo Pinelli" Renaissance Quarterly 33: 386-416.
  • —— 1981. "Book-collecting in Counter-Reformation Italy: the library of Gian Vincenzo Pinelli, 1535-1601", Journal of Library History, 16: 143-151
  • Sven Dupre, 2000. "Galileo, Optics and the Pinelli Circle" History of Science Society meeting, Vancouver (Abstract)
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جان وینچنتسو پینلی موجود است.


This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.