جشنی
گِشنی یا به گویش محلی گیشنی که در برخی از نوشته‌ها به نام جَشَنی شناخته می‌شود،[۱] یکی از طایفه‌های مستقل استان فارس است.[۲] مردم این طایفه به زبان فارسی سخن می‌گویند[۱] و به‌طور سنتی تابستان‌ها را در سرچهان و قنقری و زمستان‌ها را در جزیره منک واقع در دریاچه بختگان می‌گذرانند.[۳] امروزه بیشتر این مردم در شهر کره‌ای و دهستان باغ صفا شهرستان سرچهان، شهر آباده طشک و دهستان بختگان شهرستان بختگان و دهستان علی‌آباد ملک شهرستان ارسنجان ساکن شده‌اند.[۴]
این طایفه در فارسنامه ناصری به عنوان یک طایفه مستقل معرفی شده است. در سده اخیر و به خصوص پس از کشته شدن سرپرست طایفه به نام احمد خان جشنی در دوره رضاشاه، طایفه جشنی برای حفظ سازمان عشایری، زیرمجموعه ایل عرب خمسه درآمد.[۱]
صنایع دستی
قالی گشنی از شناخته‌شده‌ترین صنایع دستی طایفه گشنی است. دو ویژگی اصلی این قالی رجشمار پایین آن به نسبت قالی‌های عشایری فارس (بین ۱۶ تا ۲۰) است و دیگری رنگ آمیزی تیره اش است، البته در تیرگی کاملاً شبیه به قالی ایل عرب است.[۱] طرح غالب قالی گشنی با ترنج میانی است که آن‌ها به این ترنج «تاس» می‌گویند.[۵]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 مبینی، مهتاب (۱۳۹۴). بررسی طرح و نقش قالی طایفه گشنی و مقایسه آن با قالی‌های ایل عرب. بیرجند: همایش ملی فرش دستباف خراسان جنوبی.
- ↑ «سیمای عشایر استان». اداره کل امور عشایر استان فارس.
- ↑ دومورینی، گوستاو (۱۳۹۱). عشایر فارس (اصلاحات اداری). ترجمهٔ جلال‌الدین رفیع‌فر. ص. ۲۵. شابک ۹۷۸۹۶۴۰۳۶۲۲۸۰.
- ↑ «۱۳۸۷- سرشماری عشایر کوچنده در سطح دهستان». اداره کل امور عشایر استان فارس.
- ↑ «قالی گشنی را بشناسید». گلچه.