جنگل‌های دئودار
جنگل‌های دئودار، جنگل‌هایی هستند که تحت سلطه سدر مقدس، یا همان سرو دئودار، قرار دارند. این درخت به‌طور طبیعی در هیمالیا غربی از رودخانهٔ گنداکی در مرکز نپال تا رشته‌کوه هندوکش در افغانستان یافت می‌شود.
سرو دئودار بومی هیمالیا است، جایی که نام محلی آن دئودار است که از زبان سانسکریت اصلی به عنوان «چوب خدایان» ترجمه می‌شود. اگرچه قرن‌هاست که در پارک‌ها و باغ‌های چین کشت می‌شوند، اما کشت آنها رسماً در سال ۱۸۳۱ آغاز شد.
جنگل‌های بومی
جنگل‌های بومی سرو دئودار (سدر مقدس) در هیمالیا، از نپال تا پاکستان، هند و افغانستان واقع شده‌اند. این محدوده عمدتاً تحت سلطه Cedrus deodara است؛ گونه‌های دیگر شامل بلوط همیشه‌سبز، گردوی ایرانی، کاج نوئل موریندا، نراد هیمالیای غربی، کاج زیبا هستند. چندین منطقه وجود دارد که به نظر می‌رسد تک گونه‌ای هستند، جایی که سدر مقدس گونه غالب است. بیشتر مناطق تک گونه‌ای، مناطق معتدل خشک هستند، اما چند منطقه تک گونه‌ای ثبت شده وجود دارد که مناطق معتدل مرطوب هستند.
ثبت شده است که جنگل‌های دئودار در ارتفاع ۵٬۶۰۰ فوت (۱٬۷۰۰ متر) شروع به رشد می‌کنند. و در ارتفاع حدود ۹٬۰۰۰ فوت (۲٬۷۰۰ متر) متوقف خواهد شد. سدروس دئودارا دمای زیر ۰ درجه فارنهایت (−۱۸ درجه سلسیوس) را تحمل نمی‌کند. علیرغم ارتفاع طبیعی بالای آن.[۱]
جنگل‌های شهری
سرو نقره‌ای هیمالیایی (دئودار) در طراحی فضای سبز شهری بسیار محبوب است و به‌همین دلیل در بسیاری از شهرها به‌وفور دیده می‌شود. کاشت درختان بیشتر در اطراف شهرها به‌تدریج به یک ضرورت تبدیل شده و ضمن بهبود کیفیت هوا، به ارزش املاک نیز می‌افزاید. این روند منجر به شکل‌گیری جنگل‌های شهری جدید شده است که با ترکیب گونه‌های مختلف، تنوع زیست‌محیطی بیشتری را فراهم می‌کنند. سرو دئودار بومی مناطق مرتفع با زمستان‌های پربرف است، اما در بیشتر مناطق شهری که این گونه معرفی می‌شود، شرایط آب‌وهوایی ملایم‌تر است و همین امر باعث رشد مقاوم‌تر آن می‌شود. ارتفاع این درختان از حدود ۱۲ متر تا ۴۹ متر متغیر است و به همین دلیل در جنگل‌های شهری جلوه‌ای برجسته دارند.
زیر طبقه
سرو دئودر تنها حیات گیاهی جنگل نیست. کف جنگل با بسیاری از گیاهان دیگر که به اکوسیستم کمک می‌کنند، پوشیده شده است، از جمله، هدرای نپالی، ماشک معمولی، یونجه خاردار، چایر، ترشک دندانه‌دار، گزنه دوپایه و خارخسک.[۲]
آب و هوا
کشت عمومی سرو دئودار محدود به مناطقی با زمستان‌های معتدل است، زیرا این درختان در دمای زیر منفی ۲۵ درجه سانتی‌گراد اغلب از بین می‌روند. آنها مکان‌های آفتاب‌گیر با خاک زهکشی‌شده را ترجیح می‌دهند.
تهدیدها و چالش‌ها
این گونه درخت در مناطق بومی خود در جهان به صورت صنعتی برای چوب و روغن آن استفاده می‌شود. افغانستان، پاکستان و هند بیش از حد از این درخت استفاده کرده‌اند و شروع به ایجاد تهدیدی جدی برای محیط بومی آن کرده‌اند.[۳] اخیراً گزارش‌هایی مبنی بر تأثیر Phytophthora cinnamomi بر درختان سرو دئودار در مناطق هیمالیا منتشر شده است.[۴] Phytophthora cinnamomi تاکنون ۲۰۰ درخت را از بین برده است و ۱۵۰ درخت دیگر نیز علائم بیماری را نشان می‌دهند.[۴]
اهمیت فرهنگی
جنگل‌های دئودار در هیمالیا مکانی مقدس برای مردم هندوی هند محسوب می‌شوند. داروکاوانا که به «جنگل دئودار» ترجمه می‌شود، اغلب در متون باستانی هندو ذکر شده است. این جنگل‌ها مکانی معنوی برای زندگی خانواده‌هایی هستند که به خدای شیوا، خدای هندو، وفادارند.[۵]
منابع
- ↑ "Cedrus deodara, Oregon State Univ. , LANDSCAPE PLANTS". oregonstate.edu. Retrieved 2019-10-31.
- ↑ Mesaik, Ahmed; Nazim, Kanwal; Siddiqui, Muhammad; Wahab, Muhammad; Khan, Nazreen; Khan, Nasrullah; Hussain, Syed (2010-10-01). "Community description of Deodar forests from Himalayan range of Pakistan". Pakistan Journal of Botany. 42: 3091–3102.
- ↑ "Deodar Cedar | University of Redlands". Sites (in English). Retrieved 2019-10-31.
- 1 2 "Cedrus deodara root rot disease-threat to the Himalayan forestry and environment". www.cabi.org (in English). 2000. Archived from the original on 10 ژوئن 2020. Retrieved 2019-11-16.
- ↑ "Deodar Forest Himachal Pradesh" (in American English). 2017-12-06. Retrieved 2019-10-31.
- جنگلداری در آسیا
- جنگل‌ها
- جنگل‌های نپال