جنگ مصر و عثمانی (۱۸۳۹-۱۸۴۱)
| جنگ دوم مصر و عثمانی | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| بخشی از بخشی از مبارزات محمد علی پاشا | |||||||||
 نقشه سوریه در سال ۱۸۴۸ | |||||||||
| |||||||||
| طرف‌های درگیر | |||||||||
.svg.png){kind=small} امپراتوری عثمانیAllies: .svg.png){kind=small} پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند اتریش روسیه.svg.png){kind=small} پروس |
.svg.png){kind=small} مصرAllies:  فرانسه.svg.png){kind=small} اسپانیا | ||||||||
| فرماندهان و رهبران | |||||||||
|
محمود دوم # عبدالمجید یکم رابرت اسپاتفورد چارلز ناپیر چارلز اسمیت آرشیدوک فریدریش |
محمد علی پاشا ابراهیم محمدعلی پاشا بشیر دوم (اسیر) | ||||||||
جنگ دوم مصر و عثمانی از سال ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۱ ادامه یافت و عمدتاً در سوریه رخ داد.[۲]گاهی اوقات از آن به عنوان جنگ سوریه یا جنگ دوم سوریه یاد شده است.[۳]
در سال ۱۸۳۹، امپراتوری عثمانی برای اشغال مجدد سرزمین‌هایی که در جنگ اول عثمانی و مصر به محمد علی پاشا واگذار کرده بود، اقدام کرد. این امر منجر به نبرد نصیب شد که به شکست عثمانی انجامید. در ۱ ژوئیه، ناوگان عثمانی به اسکندریه رفت و تسلیم محمد علی شد. بریتانیا، اتریش و دیگر کشورهای اروپایی، برای مداخله و مجبور کردن مصر به پذیرش پیمان صلح، شتافتند. از سپتامبر تا نوامبر ۱۸۴۰، یک ناوگان دریایی ترکیبی، متشکل از کشتی‌های بریتانیایی و اتریشی، ارتباطات دریایی ابراهیم با مصر را قطع کرد و به دنبال آن بیروت و عکا توسط بریتانیایی‌ها اشغال شد. در ۲۷ نوامبر ۱۸۴۰، کنوانسیون اسکندریه برگزار شد. دریاسالار چارلز ناپیر، دریاسالار بریتانیا، با دولت مصر به توافق رسید که در آن دولت مصر ادعاهای خود را نسبت به سوریه کنار گذاشت و ناوگان عثمانی را در ازای به رسمیت شناختن محمد علی و پسرانش به عنوان تنها حاکمان مشروع مصر، بازگرداند.[۴][۵]
منابع
- ↑ Dixon & Sarkees 2015, pp. 330-31.
- ↑ Jochmus 1883.
- ↑ Dixon & Sarkees 2015, p. 694.
- ↑ Dupuy and Dupuy (1993), p. 851.
- ↑ Kohn (1999), p. 502.