جنگ کیتوس (۱۱۶ تا ۱۱۸ میلادی)
| Kitos War | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| بخشی از جنگ دوم یهود و روم | |||||||||
.svg.png) نقشه یهودیه (قرمز)، استان‌های روم] که در آن آرمانهای یهودیان برای استقلال جنگ‌های یهود و روم | |||||||||
| |||||||||
| طرف‌های درگیر | |||||||||
| امپراتوری روم | یهودیان | ||||||||
| فرماندهان و رهبران | |||||||||
| تلفات و خسارات | |||||||||
| تخریب و آوارگی جوامع یهودی در شمال آفریقا، برقه، قبرس و مصر | |||||||||
جنگ کیتوس (انگلیسی: Kitos War)، از سال ۱۱۶ تا ۱۱۸ به عنوان بخشی از جنگ دوم یهود و روم اتفاق افتاد. منابع باستانی یهودی آن را به ۵۲ سال پس از نخستین جنگ یهود-روم (۶۶–۷۳) و ۱۶ سال قبل از شورش بارکوخبا (۱۳۲–۱۳۶) نسبت می‌دهند. مانند دیگر درگیری‌های جنگ‌های یهود و روم، جنگ کیتوس نیز با نارضایتی یهودیان نسبت به امپراتوری روم تحریک شد. این احساسات، که به احتمال زیاد پس از محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) در سال ۷۰ تشدید شد، یک سری دیگر از قیام‌های بزرگ یهودیان را در سرتاسر یهودیه (استان رومی) و بقیه خاور نزدیک، از جمله مصر (استان رومی)، [[[لیبی (استان رومی)]]، قبرس (استان رومی)، و بین‌النهرین (استان روم).
پس از سرکوب شورش یهودیان بین‌النهرین، امپراتور روم تراژان ژنرال خود لوسیوس کوئیتوس (که با نام کیتوس نیز شناخته می‌شود) را به عنوان کنسول و فرماندار یهودیه منصوب کرد. منابع متأخر زبان سریانی نشان می‌دهند که شورشیان یهودی از مصر و لیبی به یهودیه نقل مکان کردند، اما در آنجا توسط ارتش روم شکست خوردند. با این حال، اعتبار این منابع مورد بحث است و تحقیقات مدرن با توجه به عدم تأیید مورخان یونانی-رومی دیوکاسیوس و یوسبیوس قیصریه که منابع اصلی وقایع جنگ دوم یهود و روم بودند، محتاطانه عمل می‌کنند.
تعداد زیادی از یهودیان توسط نیروهای رومی که لد، اسرائیل را محاصره کرده بودند، اعدام شدند، جایی که شورشیان یهودی تحت رهبری برادران جولیان و پاپوس جمع شده بودند. این «کشته‌شدگان لیدا» اغلب با کلمات ستایش‌آمیز در تلمود ذکر می‌شوند.[۴][۵]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ https://www.heritage-history.com/index.php?c=resources&s=war-dir&f=wars_romanjewish#kitos The second Jewish Roman war occurred forty-five years after the fall of Jerusalem during Trajan's invasion of Parthia. It started in a Jewish community in Cyrene. The rebels destroyed many Roman Temples, and killed both Greeks and Romans. The revolt spread to Alexandria and Cyprus, where thousands of citizens were killed, both Jew and Gentile. The rebellions were disordered mobs, rather than armies, however, and the engagements were riots rather than battles. The governor of Egypt used his legions to protect the unmolested cities, but relied on Trajan to send enough forces to put down the rebels. Trajan eventually raised an army to put down the rebellions in Cyrene and Alexandria, and at the same time, he tried to prevent more rebellions among Jews in his newly won Mesopotamia regions by proactively killing Jews in some of the major cities in the region before they had a chance to rebel. The loss of life during these rebellions was terrific, especially in North Africa, and many of the Jewish urban strongholds outside of Judea were destroyed.
- ↑ Histoire des Juifs, Troisième période, I - Chapitre III - Soulèvement des Judéens sous Trajan et Adrien
- 1 2 Malamat, Abraham (1976). A History of the Jewish people. Cambridge, Mass: Harvard University Press. p. 330. ISBN 978-0-674-39731-6.
- ↑ Pes. 50a; B. B. 10b; Eccl. R. ix. 10
- ↑ Ta'anit 18b; Yer. Ta'anit 66b