جوآن آ. استیتز

جوآن آ. استیتز
نام هنگام تولدجوآن الین آرجتسینگر
زادهٔ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۴۱ ‏(۸۵ سال)
مینیاپولیس
ملیتایالات متحده آمریکا
تحصیلاتکالج انطاکیه (کارشناسی علوم)
دانشگاه هاروارد (پی‌اچ‌دی)
شناخته‌شده
برای
  • کشف مکان‌ها، توالی‌ها و مکانیسم اتصال mRNA به ریبوزوم‌ها
  • اولین کشف RNAهایی که مستقیماً در مونتاژ پروتئین دخالت ندارند
  • کشف snRNPها و نقش آنها در اتصال mRNAهای یوکاریوتی از رونوشت‌های طولانی تر
همسرتوماس استیتز
فرزندان۱
جوایز
پیشینه علمی
شاخه(ها)
محل کار
پایان‌نامهStudies of the R17A protein (۱۹۶۸)
استاد راهنماجیمز واتسون[۳]
دانشجویان دکتریساندرا وولین، گیا وولتز
وبگاه

جوآن ایلین استیتز (انگلیسی: Joan A. Steitz؛ زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۴۱) استاد ممتاز بیوفیزیک مولکولی و بیوشیمی در دانشگاه ییل و پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است.[۴] او به خاطر اکتشافاتش در زمینه RNA شناخته می‌شود،[۵] از جمله بینش‌های انقلابی دربارهٔ نحوه تعامل ریبوزوم‌ها با RNA پیام‌رسان از طریق جفت شدن بازهای مکمل و اینکه اینترون‌ها توسط پروتئین‌های ریبونوکلئیک هسته‌ای کوچک (snRNPs) در یوکاریوت‌ها پردازش می‌شوند.[۶][۷] در سپتامبر ۲۰۱۸، استیتز جایزه لسکر-کوشلند را برای دستاورد ویژه در علوم پزشکی دریافت کرد.[۸] این جایزه که اغلب به عنوان «نوبل آمریکایی» شناخته می‌شود، تاکنون به ۸۷ برنده‌ای اعطا شده که بعدها موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم، جایزه آکادمی ملی علوم در زیست‌شناسی مولکولی، جایزه پرل مایستر گرینگارد، جایزه ولف در پزشکی، پروفسور استرلینگ، جایزه گاردینر، جایزه مرکز پزشکی آلبانی، و دکترای افتخاری از دانشگاه بریتیش کلمبیا شده است.[۹]

دوران کودکی و تحصیلات

استیتز در مینیاپولیس، مینه‌سوتا متولد شد. او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در مینه‌سوتا بزرگ شد و در مدرسه دخترانه نورثروپ کالجییت تحصیل کرد. در سال ۱۹۶۳، او مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از کالج آنتیوک در اوهایو دریافت کرد، جایی که برای اولین بار در آزمایشگاه الکس ریچ در مؤسسه فناوری ماساچوست به عنوان کارآموز کو-اپ، به زیست‌شناسی مولکولی علاقه‌مند شد.[۱۰]

پس از اتمام دوره کارشناسی، استیتز به جای درخواست برای دوره تحصیلات تکمیلی، برای مدرسه پزشکی اقدام کرد، زیرا با وجود آشنایی با زنان پزشک، الگوی زنی در حوزه علمی نمی‌شناخت.[۱۱] او در مدرسه پزشکی هاروارد پذیرفته شد، اما پس از یک تابستان هیجان‌انگیز به عنوان پژوهشگر آزمایشگاهی در دانشگاه مینه‌سوتا زیر نظر جوزف گال، از این پذیرش صرف‌نظر کرد و به جای آن برای برنامه جدید هاروارد در بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی اقدام نمود. او به عنوان اولین دانشجوی زن به آزمایشگاه جیمز واتسون، برنده جایزه نوبل پیوست و کار خود را روی RNA باکتریوفاژ آغاز کرد.[۱۲]

حرفه علمی

استیتز پسادکترای خود را در آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی شورای تحقیقات پزشکی (MRC) در دانشگاه کمبریج (انگلیس) زیر نظر فرانسیس کریک، سیدنی برنر و مارک برتشر گذراند. در سال ۱۹۶۹، او مقاله مهمی در نشریه نیچر منتشر کرد که توالی نوکلئوتیدی نقاط اتصال ریبوزوم به mRNA را نشان می‌داد. در سال ۱۹۷۰ به هیئت علمی ییل پیوست و در سال ۱۹۷۵ کشف کرد که ریبوزوم‌ها از جفت شدن بازهای مکمل برای شناسایی محل شروع ترجمه روی mRNA استفاده می‌کنند.[۱۳]

در سال ۱۹۸۰، استیتز به همراه مایکل لرنر با استفاده از آنتی‌بادیهای خودایمنی بیماران، snRNPها (اسنورپ‌ها) را جداسازی و نقش آنها را در پردازش اینترون‌ها شناسایی کرد. این کشف که در مقاله‌ای مهم منتشر شد، زمینه را برای شناسایی انواع RNAهای کوچک تنظیم‌کننده فرآیندهای زیستی هموار ساخت. سوزان برجت این دستاورد را «پیشرفتی به اندازه سال‌های نوری» توصیف کرد که منجر به کشف بسیاری از RNAهای کوچک مؤثر در مراحل مختلف سنتز RNA شد.[۱۴][۱۵]

تحقیقات استیتز ممکن است بینش جدیدی در مورد تشخیص و درمان اختلالات خودایمنی مانند لوپوس، که زمانی ایجاد می‌شود که بیماران آنتی‌بادی‌های ضد هسته‌ای علیه DNA, snRNPs یا ریبوزوم‌های خود بسازند، به دست دهد.[۱۶] استیتز در مقام‌های حرفه‌ای متعددی از جمله مدیر علمی صندوق یادبود کودکان جین کوفین برای تحقیقات پزشکی (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و به عنوان عضو هیئت تحریریه نشریه ژن‌ها و رشد خدمت کرده است.

منابع

  1. ↑ Joan A. Steitz, Yale University, nasonline.org
  2. ↑ "Joan A. Steitz (1941–)". National Medal of Science 50th Anniversary. National Science Foundation. Retrieved 8 May 2014.
  3. ↑ Steitz, J (2011). "Joan Steitz: RNA is a many-splendored thing. Interview by Caitlin Sedwick". The Journal of Cell Biology. 192 (5): 708–09. doi:10.1083/jcb.1925pi. PMC 3051824. PMID 21383073.
  4. ↑ Lerner, M. R.; Boyle, J. A.; Mount, S. M.; Wolin, S. L.; Steitz, J. A. (1980). "Are snRNPs involved in splicing?". Nature. 283 (5743): 220–24. Bibcode:1980Natur.283..220L. doi:10.1038/283220a0. PMID 7350545. S2CID 4266714.
  5. ↑ Vasudevan, S.; Tong, Y.; Steitz, J. A. (2007). "Switching from Repression to Activation: MicroRNAs Can Up-Regulate Translation". Science. 318 (5858): 1931–34. Bibcode:2007Sci...318.1931V. doi:10.1126/science.1149460. PMID 18048652. S2CID 6173875.
  6. ↑ Steitz, T. A.; Steitz, J. A. (1993). "A general two-metal-ion mechanism for catalytic RNA". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 90 (14): 6498–502. Bibcode:1993PNAS...90.6498S. doi:10.1073/pnas.90.14.6498. PMC 46959. PMID 8341661.
  7. ↑ Joan Steitz (Yale & HHMI): SNURPs and Serendipity در یوتیوب, iBioMagazine
  8. ↑ Friedberg, E. C. (2008). "Joan Steitz interview". Nature Reviews Molecular Cell Biology. 9 (6): 428. doi:10.1038/nrm2421. S2CID 46399783.
  9. ↑ Thomas, Katie (11 September 2018). "Lasker Awards Given for Work in Genetics, Anesthesia and Promoting Women in Science". The New York Times (به انگلیسی). Retrieved 2018-09-11.
  10. ↑ Steitz CV, Yale
  11. ↑ ASCB Profile: Joan Argetsinger Steitz, June 2006.
  12. ↑ Margaret A. Woodbury, "Trailblazer Turned Superstar," بایگانی‌شده در ۲۰۰۸-۱۰-۰۶ توسط Wayback Machine HHMI Bulletin, Feb. 2006.
  13. ↑ Steitz, J. A. (1969). "Polypeptide Chain Initiation: Nucleotide Sequences of the Three Ribosomal Binding Sites in Bacteriophage R17 RNA". Nature. 224 (5223): 957–64. Bibcode:1969Natur.224..957S. doi:10.1038/224957a0. PMID 5360547. S2CID 4179670.
  14. ↑ Steitz, J. A.; Jakes, K (1975). "How ribosomes select initiator regions in mRNA: Base pair formation between the 3' terminus of 16S rRNA and the mRNA during initiation of protein synthesis in Escherichia coli". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 72 (12): 4734–38. Bibcode:1975PNAS...72.4734S. doi:10.1073/pnas.72.12.4734. PMC 388805. PMID 1107998.
  15. ↑ Joan Steitz – Biography, Cold Spring Harbor Laboratory Digital archives
  16. ↑ Lerner, M. R.; Steitz, J. A. (1979). "Antibodies to small nuclear RNAs complexed with proteins are produced by patients with systemic lupus erythematosus". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 76 (11): 5495–99. doi:10.1073/pnas.76.11.5495. PMC 411675. PMID 316537.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جوآن آ. استیتز موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.