جوزف جی. لیلی
جوزف جی. لیلی | |
|---|---|
| زادهٔ | ۱۶ اوت ۱۹۱۳ |
| درگذشت | ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۱ (۵۷ سال)[۱] |
| ملیت | آمریکایی |
| پیشه(ها) | آهنگساز، ترانه‌سرا، موسیقی‌دان، رهبر ارکستر |
جوزف جی. لیلی (انگلیسی: Joseph J. Lilley؛ ۱۶ اوت ۱۹۱۳ – ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۱) آهنگساز، ترانه‌سرا، موسیقی‌دان و رهبر ارکستر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در سی و دومین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم شد.
اولین شغل او پیانیست و تنظیم‌کننده برای ارکستر اَل دوناهیو بود که در سال ۱۹۳۴ او را به برمودا، نیس و مونت‌کارلو برد.[۲] در حالی که در موناکو بود، موسیقی نمایش «مونت‌کارلو فولیز» را که توسط فلیکس گِرِ اجرا می‌شد، تنظیم کرد و همچنین نزد جوزف پلتیه به تحصیل پرداخت. پس از آن، تحصیلاتش را در کنسرواتوار نیس ادامه داد. پس از بازگشت به ایالات متحده، لیلی توسط شبکهٔ ان‌بی‌سی به عنوان مربی آواز و ناظر موسیقی پاپ استخدام شد و مسئول جذب خوانندگان، گروه‌های کر، تنظیم و رهبری برنامه‌های رادیویی بود. علاوه بر این، او همراه با همکار پیانیستش جولز مانک گروه دوتایی پیانو به نام «جولز و جو» را در شماره یک بار واقع در خیابان پنجم شماره ۱، نیویورک تشکیل داد.[۳] این گروه موفقیت‌آمیز بود. لیلی با بسیاری از ستارگان نوظهور آشنا شد که بعدها با آن‌ها همکاری کرد، از جمله باب هوپ و دوروتی لامور. لیلی مربی آواز او شد. این گروه در برنامه رادیویی کابی‌نا رایت از شبکهٔ سی‌بی‌اس در تاریخ ۲۵ مارس ۱۹۳۵ حضور داشتند.[۴]
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به مسافرخانه تعطیلات، آشپز هنگ، داماد وارد می‌شود، جاده بالی، کریسمس سفید، آن احساس مطمئن، دختران! دختران! دختران!، خدمتکار نامرتب و بادآورده را باد می‌برد اشاره نمود.
منابع
پیوند به بیرون