جوزپه پیرمارینی

پیرمارینی در فولینو، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، متولد شد. علاقه اولیه‌ای که او به ساخت و ساز و نقاشی نشان داد و نظرات دلگرم‌کننده ریاضیدان روجرو بوسکوویچ، والدین پیرمارینی را متقاعد کرد که او را به شهر رم بفرستند. در آنجا او خود را وقف ریاضیات کرد و همچنین معماری خواند و در استودیوهای پائولو پوزی، کارلو مورنا (۶۴-۱۷۱۳) و بعداً لوئیجی وانویتلی شرکت کرد. او همچنین با آکادمی سن لوکا در ارتباط بود. در این محیط، او خود را نیازمند کسب دانش دقیقی نه تنها از معماری کلاسیک، بلکه از معماری قرن‌های ۱۶ و ۱۷ دید. پیرمارینی با ترسیم بسیاری از ساختمان‌های رومی، تلاش کرد ویژگی‌های بارز هر نوع را شناسایی کند که بعداً در کار خود از آنها استفاده کرد. بسیاری از نقاشی‌های این دوره تحصیل و کارآموزی، از جمله کتاب‌های کار او، باقی مانده‌اند.

ویژگی آثار بعدی پیرمارینی، توجه زیاد به جزئیات و همراه با مقدار زیادی از مطالب گرافیکی است. وانویتلی که ساخت کارگاه‌های سازندگان بوربون در ناپل را هدایت می‌کرد، مشوق وی بود و از سال ۱۷۶۵ او را به عنوان طراح به استخدام خود درآورد. او همچنین ممکن است نقشی در اجرای نقشه‌های وانویتلی در کازرتا نیز داشته باشد. طراحی‌های پیرمارینی، آثار وانویتلی در «کازرما دل پونته دلا مادالنا»، نقشه‌های او برای کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا و معماری خیالی خلق شده برای عروسی فردیناند چهارم با ماریا کارولینا از اتریش در کاخ تئورا در سال ۱۷۶۸ را مستند می‌کند.

در ناپل، پیرمارینی همچنان علایقی به آثار باستانی نشان می‌داد و با کارلو وانویتلی (۱۷۳۹-۱۸۲۱) نقش برجسته‌هایی را در آمفی تئاتر کاپوا و در سال ۱۷۶۶ برای طاق تراژان در بنونتو خلق کرد. این طرح‌ها در سال ۱۷۷۰ توسط کارلو نولی (درگذشته ۱۷۷۰) بر روی هشت بلوک بزرگ چاپ شدند، ولی پیرمارینی در این زمان، کارگاه لوئیجی وانویتلی را ترک کرده بود.

پیرمارینی که در سال ۱۷۶۹ به عنوان همکار وانویتلی به میلان نقل مکان کرده بود، پس از آنکه وانویتلی کار بر روی کاخ دوکال را رها کرد، در لومباردی ماند و با تبدیل شدن به معمار دربار اسقف‌نشین میلان در دسامبر ۱۷۶۹، به سرعت خود را به عنوان معماری برجسته در اواخر قرن ۱۸ در لومباردی تثبیت کرد. او ارزش‌های خود در مورد کارایی و آراستگی معماری (که براساس ریتم‌های ظریف و تناسبات منظم، و برگرفته از طرح‌های واضح و دقیق و بدون هیچ گونه امتیازی به ریتم‌های تزئینی ساختگی بود) را به شهرهای منطقه تحمیل کرد. طرح دقیق و کاربردی او برای آکادمی ترسیانا (۱۷۷۰-۷۱) در مانتوا، بر طرح آنتونیو گالی-بیبینا ترجیح داده شد. جفت ستون‌های ایونیک روی نما، دهانه‌های بزرگی را در برمی‌گیرند که نور را به ویژه به طبقه بالا، که دارای یک اتاق بیضی شکل برای آموزش نقاشی از مدل زنده است، هدایت می‌کنند. قسمت مرکزی نمای اصلی با یک برآمدگی جزئی که توسط یک سنگفرش مشخص شده و تا طبقه زیر شیروانی ادامه دارد، برجسته می‌شود.

در همان زمان، پیرمارینی تبدیل (۱۷۷۱-۱۷۷۹) دانشگاه پاویا به یک مجتمع آموزشی کاربردی‌تر را آغاز کرد و نمای جدیدی را طراحی نمود. او برای دانشگاه، پردیس قدیمی را بازسازی کرده و گلخانه‌های باغ گیاه‌شناسی را ساخت.^[۱] با این حال، بزرگترین موفقیت پیرمارینی با طراحی‌های او برای نمایشگاه‌هایی که برای جشن ورود آرشیدوک فردیناند اتریش، دوک بریسگا، و همسرش، ماریا بئاتریس دِسته، به میلان در سال ۱۷۷۱ برپا شده بود، به دست آمد. این نمایشگاه‌ها مورد استقبال نخبگان فرهنگی روشنفکر میلان قرار گرفت: او تالار کورسو دی پورتا اورینتاله را به یک آمفی تئاتر سبز تبدیل کرد و در یکی از پیچ‌های آن، یک معبد مینیاتوری مرتفع به نام تمپیِتو دی فلورا قرار داد.

پیرمارینی در دهه ۱۷۷۰ به کار خود برای آرشیدوک فردیناند ادامه داد و برای او خانه‌هایی در شهر و روستا طراحی کرد، از جمله تبدیل (۱۷۷۰-۱۷۷۸) کاخ دوکال قدیمی در قلب میلان و ایجاد ویلای رجو-دوکاله (۱۷۷۶-۱۷۸۰) در مونتزا. در هر دو اثر، پیرمارینی از یک نقشه U شکل برای ایجاد یک حیاط جلویی استفاده کرد، هرچند این طرح در ساختمان میلان به دلیل ساختار از پیش موجود کمی نامنظم است. نماها نه عظیم یا چشمگیر، بلکه در عوض پالایشی از سبک وانویتلی هستند. تزئینات داخلی، کیفیت خطی ساده نمای بیرونی را تکمیل می‌کنند و برای تأکید بر ریتم‌های بازشوهای پنجره‌ها و ایجاد الگویی سبک و الاستیک روی سقف‌ها عمل می‌کنند که با استفاده از منحنی‌های ملایم طاق‌ها، فضایی برای مدالیون‌های جدید باقی می‌گذارد. پیرمارینی در مقام معمار به همراه همکاران تیمش (شامل جوکوندو آلبرتولی مسئول گچ‌کاری، جوزپه فرانچی مسئول مجسمه‌سازی، و جولیو ترابالسی و مارتین کنولر برای نقاشی) همین خدمات را به اشراف لومباردی که قصد بازسازی اقامتگاه‌های خود با تقلید از دربار آشیدوک داشتند را نیز ارائه می‌داد.

طرح‌های پیرمارینی برای کاخ بلجُویوزو (۱۷۷۲-۸۲) شامل یک نمای عظیم بود که توسط گروه‌های ریتمیک ستون‌های غول‌پیکر در بالای طبقه همکف با سنگ‌تراشی صاف و با برآمدگی جزئی از دهانه‌های مرکزی تزئین شده با نیم ستون‌ها و یک سنگفرش، تقسیم شده بود. کاخ‌های دیگری که پیرمارینی در آنها کار کرد شامل کاخ گرپی در خیابان سنت آنتونیو (۱۷۷۷-۸۲) است، جایی که با کاهش تمام اجزای ساختگی مانند قالب‌گیری پنجره، ارزش طراحی سطح ساختمان را برجسته کرد. آثار مشابه از سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۸ شامل نمای باغ کاخ کوزانی، مرمت کاخ موریجا، و کاخ کاسنِدی، و همچنین ویلا بورومئو (۱۷۸۰-۱۷۸۵) در کاسانو دآدا می‌شود. او همچنین ویلا تیتونی تراورسی (۱۷۷۶-۱۷۷۹) را در دزیو طراحی کرد.

بین سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۸، پیرمارینی مشهورترین اثر خود، تئاتر آلا اسکالا، را برای گروهی از ذینفعان عواید تئاتر که تقریباً همه اشراف شهر را شامل می‌شد، در میلان ساخت. این سالن از خطوط اپرای سنتی ایتالیایی قرن ۱۸ پیروی می‌کند. شش ردیف جایگاه خصوصی که با نقشه نعل اسبی چیده شده‌اند، یک فضای خالی باز را احاطه کرده‌اند و توسط ستون‌های کورینتی غول‌پیکر که جایگاه‌های صحنه را قاب می‌کنند، به طاق پیش‌صحنه متصل می‌شوند. در سالن اصلی، به دلایل آکوستیک، تزئینات برجسته به حداقل رسیده بود. در عوض، جایگاه‌ها با تزئینات نقاشی شده روی پنل‌های چوبی گچ‌کاری شده سبک پوشانده شده بودند. الساندرو سانکیریکو در سال ۱۸۳۰ سالن را به طور کامل از نو تزئین کرد (تخریب؛ بازسازی شده در سال ۱۹۴۶). یک رواق سرپوشیده، برجسته‌ترین عنصر در نمای بیرونی است که در غیر این صورت کم‌اهمیت جلوه می‌کرد. دهانه‌های مرکزی با مجموعه‌ای از ستون‌های متصل به سبک کورینتی برجسته شده‌اند و یک سنتوری مثلثی در بالای طبقه زیر شیروانی، نقش برجسته‌ای از ارابه آپولو اثر جوزپه فرانچی را در برمی‌گیرد.

پیرمارینی همچنین تئاترهای دیگری از جمله تئاترهای نووارا (۱۷۷۷)، مونتزا (۱۷۷۸)، مانتوا (۱۷۸۲-۱۷۸۳) و کرما (۱۷۸۳-۱۷۸۵) را طراحی کرد. پیرمارینی با کار خود در بازسازی ساختمان‌های شهری مانند کاخ مونته دی سانتا ترزا (۱۷۸۲)، لا زکا (ضرابخانه؛ ۱۷۷۸-۱۷۸۰) و پرورشگاه پسران (۱۷۷۵-۱۷۸۰) در سن پیترو این گِزاته، تأثیر قابل توجهی بر ظاهر میلان داشت. او در کاخ بررا، سالن بزرگ کتابخانه عمومی (۱۷۸۰) را طراحی کرد.^[۲]

در سال ۱۷۷۶ به عنوان استاد معماری در آکادمی بررا منصوب شد و در سال ۱۷۷۷ پس از معرفی «طرح جدید راه‌ها» توسط ملکه ماریا ترزا اتریش، مسئولیت تمام ساختمان‌های جدید و نوسازی‌ها را بر عهده گرفت. او همچنین مسئول بهبود بخشیدن به بخشهای شهری در مقیاسی بسیار بزرگتر، از ایجاد اولین باغ‌های عمومی شهر یا بوشِتی (۱۷۸۲)، در کورسو دی پورتا اورینتاله (که اکنون کورسو ونیز نامیده می‌شود) گرفته تا چیدمان مغازه‌ها در میدان آرسیِوسکووادو (که اکنون میدان فونتانا نامیده می‌شود) بود که با یک فواره عمومی، معروف به فواره پیرمارینی، که توسط پیرمارینی طراحی و توسط فرانچی ساخته شده بود، نیز مزین شده بود.

پس از ورود نیروهای فرانسوی به میلان (۱۷۹۶)، پیرمارینی مدتی در وظایف خود باقی ماند و حتی برنامه‌ریزی طاق ریکونوسنزا و تزئینات شهری برای جشن دیفسای ژوئیه ۱۷۹۷ را بر عهده داشت. با این حال، بعداً به فولینو بازگشت، جایی که علاوه بر آثار معماری مانند تئاتر دی ماتلیکا (۱۸۰۳-۱۸۱۲)، تغییراتی در کلیسای جامع ایجاد کرد و پروژه‌ای برای کاپلا دل ساکرامنتو در کلیسای سن لورنزو در اسپلو آماده کرد.

پیرمارینی در سال ۱۸۰۸ در فولینو درگذشت.

از جمله شاگردان او می‌توان به جاکومو آلبرتولی، برادرزاده‌ی همکار پیرمارینی در تزئینات گچبری کاخ‌ها، یعنی جوکوندو آلبرتولی، اشاره کرد. جاکومو جانشین او به عنوان استاد معماری در آکادمی بررا شد.^[۳]