جوزپه گوارینو (سیاستمدار)
جوزپه گوارینو | |
|---|---|
 | |
| وزیر صنعت | |
| دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۹۲ – آوریل ۱۹۹۳ | |
| نخست‌وزیر | جولیانو آماتو |
| وزیر شرکت‌های دولتی | |
| دوره مسئولیت ژوئن ۱۹۹۲ – آوریل ۱۹۹۳ | |
| نخست‌وزیر | جولیانو آماتو |
| وزیر دارایی | |
| دوره مسئولیت ۱۹۸۷ – ۱۹۸۷ | |
| نخست‌وزیر | آمینتوره فانفانی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ ناپل، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ (۹۷ سال) رم، ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | دموکراسی مسیحی |
| پیشه | استاد دانشگاه |
جوزپه گوارینو (۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ – ۱۷ آوریل ۲۰۲۰) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی از دموکراسی مسیحی بود. او به‌طور کوتاه در سال ۱۹۸۷ وزیر دارایی و از ژوئن ۱۹۹۲ تا آوریل ۱۹۹۳ وزیر صنعت و وزیر شرکت‌های دولتی بود.
زندگی اولیه و تحصیلات
گوارینو در ناپل در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ به دنیا آمد.[۱] خانواده‌اش اصالتاً از سولوفرا بودند.[۲] پدرش زمانی که جوزپه تنها یازده سال داشت درگذشت.[۲]
گوارینو حقوق خواند و در حقوق عمومی تخصص گرفت.[۲]
فعالیت حرفه‌ای
گوارینو کار خود را در دانشگاه ساساری در سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و به استاد حقوق عمومی در آنجا تبدیل شد.[۱][۲] او همچنین حقوق عمومی را در دانشگاه سینیا تدریس کرد.[۳] از ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۷ او مدیر بانک ایتالیا بود.[۲] او به فهرست مجلس نمایندگان از حزب دموکراسی مسیحی انتخاب شد.[۱] در سال ۱۹۸۷ به عنوان وزیر دارایی در کابینه آمینتوره فانفانی منصوب شد.[۱]
گوارینو در ژوئن ۱۹۹۲ به عنوان وزیر صنعت و وزیر شرکت‌های دولتی در کابینه جولیانو آماتو منصوب شد.[۴][۵] در طول دوره وزارت، گوارینو به‌طور مداوم تلاش‌های خصوصی‌سازی دولت را نقد می‌کرد.[۶] دوره وزارت او در آوریل ۱۹۹۳ به پایان رسید.[۵]
آثار، دیدگاه‌ها و درگذشت
گوارینو نویسنده چندین کتاب و مقاله بود.[۳] برخی از کتاب‌های او شامل به سوی اروپا، یا پایان سیاست منتشرشده در ۱۹۹۷ و تصویب لیسبون؟ منتشرشده در ۲۰۰۸ هستند.[۵]
گوارینو یک کاتولیک متعهد بود.[۳] اگرچه او در ابتدا دیدگاه طرفدار اروپا داشت، اما بعدها از تحول اتحادیه اروپا انتقاد کرد.[۴] او استدلال کرد که در سال ۱۹۹۹ یک "کودتای مبهم" رخ داده است که به تصویب مقرره EC شماره ۱۴۶۶–۹۷۳ اشاره دارد.[۴][۷]
منابع
- 1 2 3 4 5 "Giuseppe Guarino, una vita al servizio di Italia ed Europa: il ricordo" (به ایتالیایی). Rome: affaritaliani. 19 May 2020. Retrieved 12 January 2022.
- 1 2 3 4 5 Gabriele Bojano (18 April 2020). "Addio al giurista Giuseppe Guarino. Fu due volte ministro, aveva 97 anni". کوریره دل مززورنو. Retrieved 12 January 2022.
- 1 2 3 Bruno Di Giacomo Russo (April 2020). "Giuseppe Guarino, giurista cattolico". Corriere della Valtellina (به ایتالیایی). Retrieved 12 January 2022.
- 1 2 3 Marco Baldassari (2019). "The Resilient Governance of the EU: Towards a Post-democratic Society". In Marco Baldassari; et al. (eds.). Anti-Europeanism: Critical Perspectives Towards the European Union. Cham: Springer. p. 80. ISBN 978-3-030-24428-6.
- 1 2 3 Daniele Pasquinucci (2020). "From narrative to counter-narrative: the European constraint and the rise of Italian populist Euroscepticism". Journal of Contemporary European Studies. 30 (1): 45, 50. doi:10.1080/14782804.2020.1839396. S2CID 226347750.
- ↑ John Phillips (23 February 1993). "Bribe charges against Fiat directors add to Amato's troubles". The Times. No. 64575. p. 8. Retrieved 15 September 2023.
- ↑ James K. Galbraith (14 August 2015). "The Future of Europe". The American Prospect. Retrieved 12 January 2022.