جیووانی ویلانی

جیووانی ویلانی
مجسمه جیووانی ویلانی در فلورانس
زادهٔج. ۱۲۷۶ یا ۱۲۸۰
فلورانس، جمهوری فلورانس
درگذشت۱ فوریه ۲۰۲۶&#۱۶۰;(۱۳۴۹)
فلورانس، جمهوری فلورانس
پیشه(ها)بانکدار، مسئول، دیپلمات، رویدادنامه‌نویس

جیووانی ویلانی (ح. ۱۲۷۶ یا ۱۲۸۰ – ۱۳۴۸)[۱][۲] بانکدار، مقام رسمی، دیپلمات و وقایع‌نگار ایتالیایی اهل فلورانس بود که کتاب تواریخ جدید (نئووا کرونیکا) را در مورد تاریخ فلورانس نوشت. او یک دولتمرد برجسته فلورانسی بود، اما بعدها به دلیل ورشکستگی یک شرکت تجاری و بانکی که در آن کار می‌کرد، شهرت بدی کسب کرد و مدتی را در زندان گذراند. علاقه و شرح جزئیات اقتصادی، اطلاعات آماری و بینش سیاسی و روانشناختی، او را به عنوان یک وقایع‌نگار مدرن‌تر از اواخر قرون وسطی در اروپا معرفی می‌کند.[۳] تواریخ جدید او به عنوان اولین معرفی آمار به عنوان یک عنصر مثبت در تاریخ در نظر گرفته می‌شود.[۴] با این حال، کنت آر. بارتلت، مورخ، خاطر نشان می‌کند که برخلاف جانشینان دوران رنسانس او، «تکیه او بر عناصری مانند عنایت الهی، ویلانی را با سنت وقایع‌نگاری بومی قرون وسطی پیوند می‌دهد.» ویلانی در مضامین تکرارشونده‌ای که از طریق وقایع مهم شرح داده شده در کرونیکای خود تلویحاً بیان شده است، بر سه فرض در مورد رابطه گناه و اخلاق با وقایع تاریخی نیز تأکید می‌کند، این فرض‌ها عبارتند از اینکه افراط و تفریط فاجعه به بار می‌آورد، نیروهای حق و باطل در مبارزه مداوم هستند، و وقایع مستقیماً تحت تأثیر اراده خداوند قرار دارند.

ویلانی پس از شرکت در جشن سالگرد در رم در سال ۱۳۰۰ و توجه به تاریخ پرافتخار آن شهر، الهام گرفت تا کرونیکای خود را بنویسد. او در کرونیکای خود، وقایع را سال به سال، با پیروی از یک قالب روایی کاملاً خطی، شرح داد. او جزئیات پیچیده‌ای در مورد بسیاری از رویدادهای مهم تاریخی شهر فلورانس و منطقه وسیع‌تر توسکانی، مانند پروژه‌های ساختمانی، سیل، آتش‌سوزی، قحطی و طاعون ارائه داد.[۵][۶][۷]

ویلانی در حالی که بر روی کرونیکا کار می‌کرد و جزئیات تلفات عظیم جانی در اثر مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ را شرح می‌داد، بر اثر همان بیماری درگذشت.[۸] برادر و برادرزاده‌اش کار بر کرونیکا را ادامه دادند. کار ویلانی مورد تحسین و انتقاد مورخان مدرن قرار گرفته است. این انتقادات عمدتاً به تأکید او بر هدایت ماوراءالطبیعه رویدادها، سبک سازمانی او و تجلیل او از پاپ و فلورانس معطوف است.

زندگی و حرفه

یک نقاشی فرسکو اثر جوتو دی بوندونه در کلیسای سانتا کروچه، فلورانس، در کلیسای کوچک متعلق به بانکداران خانواده بردی؛ ویلانی آثار هنری جوتو را تحسین می‌کرد.[۹]

جووانی ویلانی در فلورانس و در طبقه متوسط تاجر متولد شد. او پسر ویلانو دی استولدی دی بلینسیونه بود که از خانواده تاجران قدیمی و محترم آرتی ماجورو بود.[۱۰][۱۱] ویلانی از سال ۱۳۰۰ عضو صنف آرته دی کالیمالا (صنایع پشم) در فلورانس بود و در شورای هشت نفره مرکانزیا خدمت می‌کرد.[۱۲] او در آن سال، هنگام جشن جوبیلی از رم بازدید کرد. پس از مشاهده بناهای باستانی شناخته شده رم و قدردانی از شخصیت‌های تاریخی مشهور آن، الهام گرفت تا کرونیکا، تاریخ جهانی فلورانس را به صورت کاملاً خطی و سال به سال بنویسد.[۱۳] در سال‌های اولیه قرن چهاردهم، او با سفر به سراسر ایتالیا، سوئیس، فرانسه و فلاندر برای بانک پروتزی، که از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۸ سهامدار آن بود، دیدگاه سیاسی کسب کرد.[۱۲][۱۴] ویلانی که به عنوان یکی از اعضای شرکت به خارج از کشور سفر می‌کرد، علاوه بر سود سهام خود، حقوق منظمی نیز دریافت می‌کرد.[۱۵] در ۱۵ مه ۱۳۰۶، یکی از اولین قراردادهای مبادله‌ای که به شهر بروخه اشاره داشت، شامل دو طرف بود: جیووانی ویلانی، نماینده شرکت پروتزی، که به توماسو فینی، نماینده شرکت گالرانی سیه‌نا، وام اعطا می‌کرد.[۱۶] ویلانی و برادرش ماتئو تا سال ۱۳۲۲ بیشتر فعالیت‌های اقتصادی خود را به شرکت بووناکورسی منتقل کردند. جیووانی ویلانی در سال ۱۳۲۴ یکی از مدیران بووناکورسی بود[۱۲] بووناکورسی‌ها فعالیت‌های بانکی و تجارت کالا را اداره می‌کردند و نفوذ خود را در سراسر ایتالیا، فرانسه، فلاندر، انگلستان و چندین مکان در مدیترانه گسترش می‌دادند.[۱۲]

ویلانی پس از بازگشت به فلورانس در سال ۱۳۰۷، ازدواج کرد و زندگی سیاسی خود را در شهر آغاز نمود. او در سال‌های ۱۳۱۶ و ۱۳۱۷ به عضویت کشیشان فلورانس درآمد و هم‌زمان در مذاکرات دیپلماتیکی که به برقراری صلح با پیزا و لوکا انجامید، نقش فعالی ایفا کرد.[۱۷] از سال ۱۳۱۶ به‌عنوان رئیس ضرابخانه فعالیت داشت و در این سمت سوابق قبلی ضرابخانه را گردآوری کرده و فهرستی از تمامی سکه‌های ضرب‌شده در فلورانس تهیه نمود.[۱۷] در سال ۱۳۲۱ بار دیگر به‌عنوان کشیش انتخاب شد و در سال ۱۳۲۴ مأمور بازرسی پروژه بازسازی دیوارهای دفاعی شهر گردید.[۱۷]او همراه با ارتش فلورانس برای جنگ با کاستروچیو کاستراکانی، ارباب لوکا، اعزام شد و در جریان شکست فلورانس در نبرد التوپاسیو حضور داشت.[۱۸] ویلانی در کرونیکای خود، تحلیلی دقیق از دلایل ناکامی فلورانس در تصرف لوکا پس از مرگ کاستروچیو کاستراکانی ارائه کرده است.[۱۹]

در سال ۱۳۲۸، قحطی سراسر توسکانی را فراگرفت. از ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰، ویلانی به‌عنوان قاضی تدارکات منصوب شد تا فلورانس را از شدیدترین پیامدهای این بحران محافظت کند. برای کاهش گرسنگی و آرام‌کردن نارضایتی دهقانان، غلات به‌سرعت از سیسیل و از طریق تالامون وارد شد. کمون فلورانس ۶۰ هزار فلورین طلای خزانه شهر را برای اقدامات امدادی اختصاص داد و دولت تنورهای تمام نانوایان شهر را مصادره کرد تا نان با قیمت مناسب در اختیار فقرا و مردم گرسنه و شورشی قرار گیرد.[۱۷]

در سال ۱۳۲۹، ویلانی مأموریت دیپلماتیکی به بولونیا انجام داد تا با کاردینال برتراند دو پوژه دیدار کند.[۹] از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۱، او بر ساخت درهای برنزی آندرئا پیزانو برای تعمیدگاه نظارت داشت[۲][۹] و هم‌زمان به‌عنوان کنسول صنف هنر کالیمالیا خدمت می‌کرد و بر ساخت برج ناقوس کلیسای بادیه نیز نظارت داشت.[۱۹] علاوه بر این، برای تضمین پرداخت بدهی فلورانس، به‌عنوان گروگان به فرارا فرستاده شد و در سال ۱۳۴۱ چند ماه در آنجا اقامت کرد.[۲۰]

منابع

  1. ↑ Bartlett (1992), 35.
  2. 1 2 Vauchez et al. (2000), 1517.
  3. ↑ Bartlett (1992), 35–36.
  4. ↑ Villani, Giovanni. Encyclopædia Britannica. Retrieved March 4, 2008, from Encyclopædia Britannica 2006 Ultimate Reference Suite DVD
  5. ↑ Bartlett (1992), 36–40.
  6. ↑ Kleinhenz (2004), 1102.
  7. ↑ Benedictow (2004), 286.
  8. ↑ Kleinhenz (2004), 1144.
  9. 1 2 3 Bartlett (1992), 37.
  10. ↑ Kleinhenz (2004), 1147.
  11. ↑ Baron (1960), 443.
  12. 1 2 3 4 Kleinhenz (2004), 1144.
  13. ↑ Bartlett (1992), 36.
  14. ↑ "Villani, Giovanni." (2008). In Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Retrieved on 2008-01-14.
  15. ↑ De Roover (2007), 33.
  16. ↑ De Roover (2007), 49.
  17. 1 2 3 4 Vauchez et al. (2000), 1517.
  18. ↑ Balzani 1911, p. 74.
  19. 1 2 Kleinhenz (2004), 1145.
  20. ↑ Michele Luzzati, Villani, Giovanni, in: Lexikon des Mittelalters, vol. 8, col. 1679.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.