حسیدیان

حسیدیان (انگلیسی: Hasideans), (عبری: חסידים הראשונים‎، Hasidim ha-Rishonim، یونانی Ἁσιδαῖοι یا 'Asidaioi'، همچنین به صورت «Hasidaeans» و «Assideans [یت]» رونویسی شده است.

گروهی در دوران شورش مکابی که از حدود ۱۶۷–۱۴۲ پ. م به وقوع پیوست. در کتاب‌های مکابیان که منابع اصلی معاصر از آن دوره است، از حسیدیان سه بار نام برده شده است. بر اساس کتاب مکابیان اول، در مراحل اولیه احکام ضدیهودی و آزار و اذیت اعلام شده توسط پادشاه آنتیوخوس چهارم، برخی از حسیدیان به متاتیاس حشمونایی پیوستند، زیرا او نیروها و متحدانی را برای شورش خود بسیج می‌کرد (حدود ۱۶۷ تا ۱۶۶ پیش از میلاد). بعدها، در دوران کاهن اعظم آلکیموس، ظاهراً برخی از حسیدیان در ابتدا به وعده‌های آلکیموس اعتماد کردند و سعی در مذاکره برای توافق با دولت داشتند، اما به آنها خیانت شد و اعدام شدند (حدود ۱۶۱ پیش از میلاد). در کتاب مکابیان دوم، یهودای مکابی به عنوان رهبر حسیدیان‌ها و از میان همه آنها به عنوان آشوبگرانی که صلح را مختل می‌کنند، توصیف شده است، اما توسط آلکیموس، منبعی که کتاب آن را غیرقابل اعتماد و فاسد می‌داند.

حسیدیان موضوع گمانه‌زنی‌های علمی زیادی بوده‌اند: آیا آنها گروهی خاص با ایدئولوژی منسجم بودند، یا صرفاً اصطلاحی کلی برای «مؤمنان»؟ اگر آنها یک گروه بودند، موضع مذهبی و سیاسی آنها چه بود؟ پس از پایان شورش مکابیان چه اتفاقی برای آنها افتاد؟ آیا آنها اسلاف فریسیان، اسنی‌ها، هر دو، یا هیچ‌کدام بودند؟ محققان به نتایج متفاوتی رسیده‌اند: از دیدن آنها به عنوان «میانه‌روهای» مذهبی که هدف اصلی آنها حفظ یهودیت سنت‌گرا در برابر هلنیسم بود (اما نه لزوماً برای ایجاد یک دولت سیاسی مستقل جداگانه) تا دیدن آنها به عنوان صرفاً یک گروه بسیار مذهبی که به آنها خیانت شد.