حدیث قدسی

حدیث قُدسی (به عربی: الحدیث القدسی، به‌معنای «سنّت مقدس» یا «گزارش مقدس»^[۲]) گونه‌ای ویژه از حدیث است که مجموعه‌ای از گفته‌های منسوب به پیامبر اسلام، محمد، را در بر می‌گیرد. ویژگی متمایز این دسته، آن است که محتوای آنها به خداوند نسبت داده می‌شود، در حالی که تعبیر و بیان لفظی آن، از پیامبر نقل شده است؛ به همین دلیل، این احادیث در وحی قرآنی جای نگرفته‌اند ـ زیرا قرآن به‌عنوان کلام لفظی و مستقیم خداوند تلقی می‌شود ـ و در عوض، جایگاهی میانه، میان قرآن و احادیث عادی یافته‌اند. گفته می‌شود که این احادیث، منحصر به فرد هستند، زیرا محتوای آنها به خدا نسبت داده می‌شود، اما عبارت واقعی آنها به حضرت محمد نسبت داده شده است. این، ممکن است یکی از دلایلی باشد که آنها در وحی‌های قرآنی گنجانده نشده‌اند، که به‌عنوان کلام لفظی خداوند در نظر گرفته می‌شوند، بلکه به آنها دستۀ خاصی داده می‌شود؛ بنابراین جایگاهی بین قرآن و متنِ حدیثِ عادی دارند.^[۳][۴]

از دید مؤمنین به اسلام، حدیث قدسی از جهات ذیل با قرآن متفاوت است:

1. مشتمل بر اعجاز نیست.
2. در نماز به‌عنوان قرائت کاربرد ندارد.
3. مسّ آن بدون طهارت، جایز است.^[۵]

• حدیث