حروف رکورد

حروف رکورد (به انگلیسی: Record type) خانواده‌ای از تایپ‌فیس‌ها است که برای انتشار نسخه‌های نزدیک به چاپ عکسی از دست‌نوشته‌های قرون‌وسطایی (به‌ویژه دست‌نوشته‌های انگلستان) طراحی شده‌اند. این تایپ‌فیس‌ها شامل نویسه‌های ویژهٔ فراوانی هستند که برای بازتولید اختصارات کاتبان و دیگر گلیف‌های غیرمعمول موجود در چنین دست‌نوشته‌هایی به کار می‌روند. حروف رکورد در انتشار متون آرشیوی میان سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۹۰۰ میلادی کاربرد داشتند.

این حروف نخستین بار در دههٔ ۱۷۷۰ میلادی و در جریان تدارک انتشار کتاب دومزدی توسعه یافتند. طراح اصلی آن جان نیکولز، چاپگر انگلیسی، بود که حروفچینی را یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای حرفه‌ای خود می‌دانست. با گذشت زمان و پیشرفت فنون چاپ عکسی، استفاده از حروف رکورد به‌تدریج کنار گذاشته شد؛ زیرا هزینه‌های بالای حروفچینی و دشواری خوانش متن برای خوانندگان، مزایای آن را تحت‌الشعاع قرار می‌داد.

مدخل‌های کرویدون و چیم، ساری، در کتاب دومزدی (۱۰۸۶)، چاپ‌شده توسط آبراهام فارلی در ۱۷۸۳ با حروف رکورد جان نیکولز
بخشی از لوح ثبت اختراع برای سال سوم سلطنت جان (۱۲۰۱–۱۲۰۲)، چاپ‌شده توسط کمیسیون اسناد در ۱۸۳۵ با حروف رکورد
بخشی از طومار پایپ برای سال بیست‌ویکم سلطنت هنری دوم (۱۱۷۴–۱۱۷۵)، چاپ‌شده توسط انجمن طومار پایپ در ۱۸۹۷ با حروف رکورد

تاریخچه

حروف رکورد نخستین بار در دههٔ ۱۷۷۰ میلادی و هم‌زمان با آغاز برنامه‌ریزی برای انتشار کتاب دومزدی توسعه یافت. آزمایش‌های اولیه برای به‌کارگیری تایپ‌فیس‌های ویژه موفقیت‌آمیز نبود، اما در سال ۱۷۷۳ چاپگر جان نیکولز حروف رکوردی را برای گزیده‌ای از دومزدی طراحی کرد که قرار بود در کتاب «تاریخ و آثار باستانی شهرستان دورست» اثر جان هاچینز (منتشرشده در ۱۷۷۴) گنجانده شود.[۱] نیکولز از نتیجهٔ کار چنان خرسند بود که به همراه ابراهام فارلی، هم‌ویراستار دومزدی، خزانه اعلی‌حضرت را متقاعد ساخت که این تایپ‌فیس برای پروژهٔ اصلی دومزدی به کار گرفته شود. در نتیجه، این حروف در ویرایش فارلی از کتاب دومزدی که در ۱۷۸۳ منتشر شد استفاده گردید. نیکولز طراحی این حروف را از بزرگ‌ترین دستاوردهای خود می‌شمرد و اعلام کرده بود: «اعتبار حروفچینی‌ام را بر صحت و زیبایی این اثر مهم گرو می‌گذارم».[۲]

حروف اصلی دومزدی در آتش‌سوزی دفتر نیکولز در سال ۱۸۰۸ از بین رفت.[۳] با این حال، صورت اصلاح‌شده‌ای از حروف رکورد در نیمهٔ نخست سدهٔ نوزدهم در انتشارات کمیسیون اسناد (Record Commission) به‌طور گسترده به کار رفت. سپس انجمن طومار پایپ (Pipe Roll Society) این حروف را از ۱۸۸۴ تا ۱۹۰۰ در انتشارات خود استفاده کرد.[۴] همچنین در سال ۱۸۹۰ انجمن سلدن (Selden Society) یک جلد را با این حروف منتشر کرد، هرچند بنیان‌گذار انجمن، فردریک ویلیام میتلند، نسبت به این تصمیم تردید داشت.[۵][۶] این آزمایش تکرار نشد و در نشست عمومی سال ۱۹۰۳ انجمن طومار پایپ تصمیم گرفت حروف رکورد را کنار بگذارد و متون خود را به‌صورت کامل و با بسط تمام اختصارات منتشر کند.[۷]

دلایل افول

حروف رکورد از آن رو از رواج افتاد که مزیت اصلی آن — ارائهٔ بازنمایی وفادار از متن دست‌نوشته به خواننده — به‌تدریج در برابر معایبش کم‌رنگ شد. هزینه‌های بالای حروفچینی و نمونه‌خوانی و نیز دشواری خوانش متنی که با حداقل مداخلهٔ ویراستاری تهیه شده بود از جملهٔ این معایب بودند.[۸] افزون بر این، پیشرفت‌های فنی در اواخر سدهٔ نوزدهم به معنای آن بود که در مواردی که واقعاً نیاز به انتشار چاپ عکسی وجود داشت، فنون فوتوزینکوگرافی (photozincography) و دیگر روش‌های چاپ عکسی می‌توانستند نتیجه‌ای رضایت‌بخش‌تر، ارزان‌تر و دقیق‌تر به دست دهند.[۹]

ارزیابی و میراث

پل هاروی حروف رکورد را «بد میان دو صندلی» توصیف می‌کند؛ به این معنا که نه چاپ عکسی کامل به دست می‌دهد و نه متن بسط‌یافتهٔ کامل.[۱۰] با وجود این، ال.سی. هکتور استدلال کرده‌است که مقدار اندک یکسان‌سازی و استانداردسازی لازم برای حروفچینی یک دست‌نوشته با حروف رکورد «مرحله‌ای میانی به‌سوی تفسیر اختصارات» ایجاد می‌کند که همچنان ابزاری سودمند برای کمک به تازه‌کاران در کتیبه‌شناسی دست‌نوشته‌های قرون‌وسطایی است.[۱۱]

کتاب «مفسّر اسناد» (The Record Interpreter) نوشتهٔ چارلز ترایس مارتین (ویرایش نخست ۱۸۹۲؛ ویرایش دوم ۱۹۱۰) که همچنان مرجع استاندارد تفسیر دست‌نوشته‌های قرون‌وسطایی انگلیسی است، از نوعی حروف رکورد برای نمایش واژه‌های مختصرشده بهره می‌برد.[۱۲]

کاربردهای جدیدتر

نمونه‌ای جدیدتر از متن چاپ‌شده با شیوهٔ حروف رکورد — که در عمل با ترکیب نویسه‌های موجود حروفچینی بداهه‌سازی شده — ویرایشی از «کتاب جشن» (Jubilee Book) اواخر سدهٔ چهاردهم سیتی لندن است که از نسخه‌ای متعلق به سدهٔ پانزدهم در سال ۲۰۲۱ توسط انجمن اسناد لندن منتشر شد. انتخاب این شیوه با پیچیدگی‌های شواهد زبانی متن اصلی توجیه شده‌است.[۱۳][۱۴]

همچنین تمایل مداوم در عصر دیجیتال به بازنمایی نویسه‌های ویژهٔ متون قرون‌وسطایی به شکل حروفچینی، با تأسیس «ابتکار قلم‌های یونیکد قرون‌وسطایی» (Medieval Unicode Font Initiative) در سال ۲۰۰۱ نشان داده می‌شود که هدف آن هماهنگ‌سازی رمزگذاری و نمایش چنین نویسه‌هایی است.[۱۵]

منابع

  1. ↑ Condon, M. M. ; Hallam, E. (۱۹۸۴). «Government Printing of the Public Records in the Eighteenth Century». Journal of the Society of Archivists. ۷ (۶): ۳۷۷–۳۷۹.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  2. ↑ Condon, M. M. ; Hallam, E. (۱۹۸۴). «Government Printing of the Public Records in the Eighteenth Century». Journal of the Society of Archivists. ۷ (۶): ۳۷۷–۳۷۹.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  3. ↑ Condon, M. M. ; Hallam, E. (۱۹۸۴). «Government Printing of the Public Records in the Eighteenth Century». Journal of the Society of Archivists. ۷ (۶): ۳۷۹.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  4. ↑ The Great Roll of the Pipe for the Twenty-Second Year of the Reign of King Henry the Second: A.D. ۱۱۷۵–۱۱۷۶. Pipe Roll Society. ۱۹۰۴. ص. vii–viii.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ Baildon، William Paley (۱۸۹۰). Select Civil Pleas: Volume ۱, A.D. ۱۲۰۰–۱۲۰۳. Selden Society.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Yale، D. E. C. (۱۹۸۷). A Centenary Guide to the Publications of the Selden Society. Selden Society. ص. ۲۲, ۳۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ The Great Roll of the Pipe for the Twenty-Second Year of the Reign of King Henry the Second: A.D. ۱۱۷۵–۱۱۷۶. Pipe Roll Society. ۱۹۰۴. ص. vii–viii.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ Hunnisett، R. F. (۱۹۷۷). Editing Records for Publication. British Records Association. ص. ۲۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ Hunnisett، R. F. (۱۹۷۷). Editing Records for Publication. British Records Association. ص. ۲۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ Harvey، P. D. A. (۲۰۰۱). Editing Historical Records. British Library. ص. ۴۷. شابک ۰-۷۱۲۳-۴۶۸۴-۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ Hector، L. C. (۱۹۶۶). The Handwriting of English Documents. Edward Arnold. ص. ۳۵–۳۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ Martin، Charles Trice (۱۹۱۰). The Record Interpreter: a collection of abbreviations, Latin words and names used in English historical manuscripts and records. Stevens and Sons.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. ↑ Barron، Caroline M. (۲۰۲۱). The London Jubilee Book, ۱۳۷۶–۱۳۸۷: an edition of Trinity College Cambridge MS O.۳.۱۱, folios ۱۳۳–۱۵۷. Boydell Press. ص. ۴۶. شابک ۹۷۸۰۹۰۰۹۵۲۶۱۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ Freeth, Stephen (۲۰۲۱). «The London Jubilee Book, ۱۳۷۶–۱۳۸۷ [review]». Transactions of the London and Middlesex Archaeological Society. ۷۲: ۳۵۴–۳۵۶.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ Harvey، P. D. A. (۲۰۰۱). Editing Historical Records. British Library. ص. ۴۷–۵۰. شابک ۰-۷۱۲۳-۴۶۸۴-۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

کتاب‌شناسی

  • Condon, M. M. ; Hallam, E. (۱۹۸۴). «Government Printing of the Public Records in the Eighteenth Century». Journal of the Society of Archivists. ۷ (۶): ۳۴۸–۳۸۸.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  • Harvey، P. D. A. (۲۰۰۱). Editing Historical Records. British Library. شابک ۰-۷۱۲۳-۴۶۸۴-۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Hector، L. C. (۱۹۶۶). The Handwriting of English Documents. Edward Arnold.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Hunnisett، R. F. (۱۹۷۷). Editing Records for Publication. British Records Association. شابک ۰-۹۰۰۲۲۲-۰۵-۰.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.