حزب فاشیست جمهوری‌خواه

حزب فاشیست جمهوری‌خواه

Partito Fascista Repubblicano
کوته‌نوشتPFR
دوچهبنیتو موسولینی
منشیالساندرو پاوولینی
بنیان‌گذاری۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳
انحلال و برچینش۲ مه ۱۹۴۵ [الف]
پیشینحزب فاشیست ملی
پسینجنبش اجتماعی ایتالیا (de facto)
ستادPalazzo Castani, میلان
روزنامهIl Lavoro Fascista
شاخه شبه‌نظامیتیپ‌های سیاه (from 1944)
اعضای ثبت‌نام کرده۹۰۰.۰۰۰ (۱۹۴۳ حدود)
مرام سیاسیفاشیسم (فاشیسم ایتالیایی)
جمهوری‌خواهی
Sansepolcrismo
ضدسلطنت
طرفدار نازیسم[۶]
طیف سیاسیراست افراطی[۹]
رنگ رسمی  سیاه[۱۰]
سرود"Giovinezza"[۱۱]

«حزب جمهوری‌خواه فاشیست» (به ایتالیایی: Partito Fascista Repubblicano Partito) یک حزب سیاسی در ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی و تنها حزب نماینده جمهوری اجتماعی ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان بود. حزب فاشیست ملی جانشین حزب ملی فاشیست بود، اما بیشتر تحت تأثیر فاشیسم رادیکال اولیه پیش از ۱۹۲۲ و گرایش ضد سلطنت قرار داشت، چرا که اعضای آن، پادشاه، ویکتور امانوئل سوم را پس از توافق با امضای تسلیم به متفقین خائن می‌دانستند. این حزب، توسط عناصر فاشیست افراطی رهبری می‌شد که مصمم بودند سرسختی حزب جدید را برای تثبیت دولت جمهوری سوسیال ایتالیا و مبارزه تا پایان در کنار آلمان نازی و علیه متفقین تشدید کنند.

این حزب که مواضع رادیکال و خشونت‌آمیزی علیه یهودیان، مقاومت، به اصطلاح خائنین و فراماسونری اتخاذ می‌کرد در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ تأسیس، و پس از سقوط جمهوری سوسیال ایتالیا در سال ۱۹۴۵ منحل شد.

تاریخچه

پس از حمله گران ساسو که توسط نازی‌ها طراحی شده بود و موسولینی را آزاد کرد، حزب ملی فاشیست (PNF) در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳ به عنوان حزب جمهوری‌خواه فاشیست (PFR) و به عنوان حزب واحد از جمهوری اجتماعی ایتالیا شمالی و تحت الحمایه نازی‌ها، که به طور غیررسمی با نام جمهوری سالو شناخته می‌شد، احیا شد. دبیر آن الساندرو پاوولینی بود.

به دلیل کنترل شدید آلمانی‌ها، قدرت حزب در چارچوب جمهوری سالو همیشه بسیار محدود بود. برای رفع این ضعف ذاتی، حزب سعی کرد حمایت معدود اقشار جمعیتی را که هنوز با فاشیسم همدردی می‌کردند، به دست آورد. این سازمان که به آن نهاد ملی کمک به فاشیست‌ها نیز گفته می‌شد، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ تشکیل شد. در ذهن رهبران حزب، این سازمان قرار بود ادامه‌ی کادرهای قدرتمند شبه‌نظامیان و داوطلبان حزب ملی فاشیست سابق باشد.

حزب فاشیست ملی پس از اعدام موسولینی و ناپدید شدن ایالت سالو در آوریل ۱۹۴۵ دوام نیاورد. با این حال، الهام‌بخش ایجاد جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI)[۱۲] و MSI به عنوان جانشین حزب جمهوری‌خواه فاشیست و حزب ملی فاشیست در نظر گرفته شده است.[۱۳] جنبش اجتماعی ایتالیا توسط رهبران سابق فاشیست و کهنه سربازان ارتش ملی جمهوری خواه جمهوری سالو تشکیل شد.[۱۴] حزب تلاش کرد تا دکترین فاشیست را مدرن و اصلاح کند و آن را به سمتی معتدل‌تر و پیچیده‌تری سوق دهد.[۱۵]

جوزپه پیتزیرانی رهبری سازمان حزب ملی فاشیست در رم را تا آوریل ۱۹۴۴ برعهده داشت، زمانی به عنوان معاون دبیر سازمان ملی حزب منصوب شد.[۱۶]

ایدئولوژی

حزب فاشیست بریتانیا در پی پیوند مجدد حزب جدید با فاشیسم رادیکال پیش از ۱۹۲۲ بود. این اقدام بخش‌هایی از «گارد قدیمی» فاشیست را که پس از به قدرت رسیدن موسولینی در سال ۱۹۲۲ به حاشیه رانده شده بودند، جذب کرد. با این حال، حزب جدید از درون دچار تفرقه بود و گرایش‌های داخلی مختلفی برای جلب حمایت موسولینی رقابت می‌کردند و در حالی که حزب ملی فاشیست برخی از گفتمان‌های فاشیستی انقلابی اولیه را احیا کرد، به مواضع ضد روحانیت جنبش فاشیستی اولیه بازنگشت.[۱۷]

دبیران حزب فاشیست جمهوری‌خواه

کنگره ملی

  • نخستین کنگره ملی، در ۱۴–۱۵ نوامبر ۱۹۴۳، در ورونا برگزار شد.

پانویس

  1. ↑ Arrigo Petacco, Il comunista in camicia nera: Nicola Bombacci tra Lenin e Mussolini, Milano, Mondadori, 1997.
  2. ↑ Roberto D'Angeli, Storia del Partito Fascista Repubblicano, Roma, Castelvecchi, 2016.
  3. ↑ Guerrazzi, Amedeo Osti. "9 From Fascism to the Italian Civil War: The Republican Fascist’s Identity from 1943 to 1945." Italy and the Second World War. Brill, 2018. 203-223.
  4. ↑ Roggi, Alessandra. "The role of ideology in the Italian Social Republic (1943-1945)." The role of ideology in the Italian Social Republic (1943-1945) (2015): 676-687.
  5. ↑ Berardi, Silvio. "L’impossibile dialogo tra repubblicani fascisti e repubblicani storici (ottobre 1943-aprile 1944)." MONDO CONTEMPORANEO 2015/1 (2015).
  6. ↑ [۱][۲][۳][۴][۵]
  7. ↑ Mack Smith, Denis (1983). Mussolini. New York, NY: Vintage Books. pp. 43, 44. شابک ‎۰۳۹۴۷۱۶۵۸۲.
  8. ↑ Raniolo, Francesco (2013). I partiti politici. Roma: Editori Laterza. pp. 116–117.
  9. ↑ [۷][۸]
  10. ↑ Adams, Sean; Morioka, Noreen; Stone, Terry Lee (2006). Color Design Workbook: A Real World Guide to Using Color in Graphic Design. Gloucester, Mass.: Rockport Publishers. pp. 86. ISBN 159253192X. OCLC 60393965.
  11. ↑ Olick, Jeffrey K. 2003. States of Memory-CL: continuities, conflicts, and transformations in national retrospection. Duke University Press. شابک ‎۰−۸۲۲۳−۳۰۶۳−۶. p. 69.
  12. ↑ Davies, Peter; Lynch, Derek (2002). راهنمای راتلج برای فاشیسم و ​​راست افراطی. Routledge. p. 328. ISBN 978-0-203-99472-6. {{cite book}}: zero width space character in |title= at position 29 (help)
  13. ↑ لوی، ۱۹۹۶، ص ۱۸۸.
  14. ↑ ایگنازی، ۱۹۹۸، ص. ۱۵۷.
  15. ↑ Stanley Payne (1992). "Fascism". In Mary E. Hawkesworth; Maurice Kogan (eds.). Encyclopedia of Government and Politics. Psychology Press. p. 177. ISBN 978-0-415-07224-3.
  16. ↑ Claudia Baldoli; Brendan Fleming (25 September 2014). A British Fascist in the Second World War: The Italian War Diary of James Strachey Barnes, 1943-1945. Bloomsbury Publishing. p. 211. ISBN 978-1-4725-0789-1.
  17. ↑ John Pollard (22 July 2005). The Fascist Experience in Italy. Routledge. p. 116. ISBN 978-1-134-81904-1.
  1. ↑ Banned by the قانون اساسی ایتالیا on 22 December 1947
خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «persian-alpha» وجود دارد، اما برچسب <references group="persian-alpha"/> متناظر پیدا نشد. ().
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.