حساسیت به پرتو
حساسیت به پرتو (انگلیسی: Radiosensitivity)، حساسیت نسبی سلول‌ها، بافت‌ها، اندام‌ها یا موجودات زنده به اثرات مضر پرتوهای یونیزان است.
انواع سلول‌های تحت تأثیر
سلول‌ها در فاز S، سپس فاز G1، سپس فاز G2 کمترین حساسیت را دارند و در میتوز چرخه سلول بیشترین حساسیت را دارند. این موضوع با «قانون برگونیه و تریبوندو» که در سال ۱۹۰۶ تدوین شد، توصیف می‌شود:پرتو ایکس بر سلول‌هایی که فعالیت تولید مثلی بیشتری دارند، مؤثرتر هستند.[۱][۲]
آنها از مشاهدات خود نتیجه گرفتند که سلول‌های توموری که به سرعت تقسیم می‌شوند، عموماً حساس‌تر از اکثر سلول‌های بدن هستند. این همیشه درست نیست. سلول‌های تومور می‌توانند هیپوکسی (پزشکی) داشته باشند و بنابراین نسبت به اشعه ایکس حساسیت کمتری داشته باشند، زیرا بیشتر اثرات آنها توسط رادیکال‌های آزاد تولید شده توسط اکسیژن یونیزه کننده ایجاد می‌شود.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Bergonié J, Tribondeau L (1906). "De Quelques Résultats de la Radiotherapie et Essai de Fixation d'une Technique Rationnelle". Comptes Rendus des Séances de l'Académie des Sciences. 143: 983–985.
- ↑ Bergonié, J.; Tribondeau, L. (1959). "Interpretation of Some Results of Radiotherapy and an Attempt at Determining a Logical Technique of Treatment / De Quelques Résultats de la Radiotherapie et Essai de Fixation d'une Technique Rationnelle". Radiation Research. 11 (4): 587–588. doi:10.2307/3570812. JSTOR 3570812.