حفره‌های میارولیتی
حفره‌های میارولیتی (یا بافت میارولیتی) معمولاً حفره‌های نامنظم یا تورفتگی سنگهایی هستند که دیوارهٔ آن‌ها با بلورها پوشیده شده است. این حفره‌ها بیشتر در پگماتیت‌های گرانیتی و همچنین در انواع گوناگونی از سنگ‌های آذرین یافت می‌شوند. بخش‌های مرکزی پگماتیتها اغلب دارای بافت میارولیتی هستند، زیرا آذرین‌تیغه پگماتیتی از دیواره‌های بیرونی به سمت مرکز متبلور می‌شود. بخش مواد فرّار ماگما به‌تدریج از فازهای بلوریِ در حال تشکیل کنار گذاشته می‌شود تا سرانجام درون توده به دام افتاده و حفره‌هایی را تشکیل دهد. این حفره‌ها اغلب حاوی کانیهایی از عناصری هستند که با کانی‌های سیلیکاتی معمول گرانیتی سازگاری ندارند.[۱]
حفره‌های میارولیتی و پگماتیت‌های میارولیتی از منابع کانی‌های کمیاب و غیرمعمولی هستند که حاوی عناصری‌اند که در سنگ‌های آذرین معمولی به مقدار فراوان یافت نمی‌شوند. کانی‌های حاوی لیتیوم، روبیدیم، بریلیم، بور، نیوبیم، تانتال، قلع، بیسموت، فلوئور و عناصر دیگر را می‌توان در این حفره‌ها یافت.[۲]
اصطلاح میارولیتی از واژهٔ ایتالیایی miarolo گرفته شده است که به نوعی گرانیت سرشار از حفره در باونو در شمال ایتالیا اشاره دارد.[۳]
منابع
- ↑ «London2-2». geocities.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۹-۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "miarolittisk". Store norske leksikon (in Norwegian). 2026-09-14.
- ↑ Peretyazhko, I. S. (2010-03-01). "Genesis of mineralized cavities (Miaroles) in granitic pegmatites and granites". Petrology. 18 (2): 183–208. doi:10.1134/S0869591110020062. ISSN 1556-2085.
- کانیشناسی
- سنگشناسی
- مقالههای خرد زمینشناسی