حلقه کند و کاو
حلقهٔ کند و کاو[۱] یا اجتماعِ پژوهشی[۲] (به انگلیسی: Community of inquiry) مفهومی است که ابتدا توسط فیلسوفان پراگماتیست اولیه، چارلز سندرز پیرس و جان دیویی، دربارهٔ ماهیت تشکیل دانش و فرآیند کند و کاو (inquiry) علمی معرفی شد. اجتماعِ پژوهشی به طور کلی به عنوان هر گروهی از افراد درگیر در فرآیند کند و کاو تجربی یا مفهومی در موقعیتهای مشکلساز تعریف میشود. این مفهوم در تأکید بر کیفیت اجتماعی و امکانی (contingency) تشکیل دانش در علوم بود و بدعتی بود در برابر مدل دکارتی علم، که یک واقعیت ثابت و تغییرناپذیر را فرض میکند که به طور عینی توسط ناظران منطقی قابل شناخت است. حلقهٔ کند و کاو تأکید میکند که دانش لزوماً در یک زمینهٔ اجتماعی جای گرفته است و بنابراین، برای مشروعیت، نیاز به توافق بینالاذهانی بین افراد درگیر در فرآیند پژوهش دارد.
اگرچه پیرس در ابتدا مفهوم حلقهٔ کندوکاو را برای مدلسازی علوم طبیعی در نظر داشت، اما این مفهوم در بسیاری از زمینههای مختلف اقتباس و به کار گرفته شده است. مانند آموزش (توسط متیو لیپمن در جنبش فلسفه برای کودکان) و مدیریت امور عمومی.
منابع
- ↑ «فلسفه برای کودکان-گفتوگو با روحالله کریمی». جایزه چراغ - فلسفه علم. ۲۴ مرداد ۱۴۰۲. دریافتشده در ۱ آذر ۱۴۰۴.
- ↑ «روش اجتماع پژوهشی مبتنی بر P4C در آموزش تفکر نقادانه پرستاران». پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی. دریافتشده در ۱ آذر ۱۴۰۴.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Community of inquiry». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲ آذر ۱۴۰۴.