حمله روسیه به منچوری

تهاجم روسیه به منچوری
بخشی از شورش مشت‌زن‌ها

توپخانه روسیه در حال شلیک به دروازه‌های پکن در جریان نبرد پکن (۱۹۰۰), ۱۴ اوت ۱۹۰۰
تاریخژوئن – نوامبر ۱۹۰۰
موقعیت
منچوری، دودمان چینگ
نتایج پیروزی روسیه
طرف‌های درگیر
امپراتوری روسیه بوکسرها
دودمان چینگ
فرماندهان و رهبران
امپراتوری روسیه اوگنی ایوانویچ آلکسایف
امپراتوری روسیه دیان سوبوتیچ
امپراتوری روسیه کنستانتین تسراپیتسکی
امپراتوری روسیه پاول میشچنکو
امپراتوری روسیه نیکلای اورلوف		 دودمان چینگ شوشان (یوآن چونگ‌هوآن)
قوا
۵۸٬۰۰۰[۱]–۱۰۰٬۰۰۰ سرباز نیروی زمینی امپراتوری روسیه و مردم قزاق[۲][۳] سربازان مانچو، بوکسرها، راهزنان هونگ‌هوزی
تلفات و خسارات
۲۴۲ کشته، ۱٬۲۸۳ زخمی (بر اساس منابع روسی)[۲] نامشخص، دست‌کم چند هزار نفر[۲]


یورش روسیه به منچوری یا اردوکشی به چین (روسی: Китайская экспедиция)[۴] در پیِ نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۴–۱۸۹۵) روی داد؛ زمانی که شکست دودمان چینگ از امپراتوری ژاپن و اشغال کوتاه‌مدت شبه‌جزیره لیائودونگ به دست ژاپن، امپراتوری روسیه را بر آن داشت تا طرح‌های دیرینه خود برای گسترش امپریالیستی در اوراسیا را سرعت بخشد.

در پنج سال پیش از یورش، امپراتوری روسیه شبکه‌ای از سرزمین‌های اجاره‌ای در منچوری پدیدآورد. این روند با مداخله سه‌گانه در ۱۸۹۵ آغاز شد. از ۱۸۹۸، و پس از آنکه روسیه لیائودونگ را از ژاپن دریافت کرد، راه‌آهن شرقی چین (CER) را ساخت و بهره‌برداری نمود. همچون دیگر قدرت‌های بزرگ در چین، روسیه نیز امتیازاتی در کنار راه‌آهن مطالبه کرد که از رهگذر معاهده نابرابر به دست آمد.

با ساخت شاخه جنوبی CER (که بعدها به راه‌آهن جنوب منچوری شناخته شد)، شهر موکدن (امروزه شن‌یانگ) به دژ روس‌ها بدل گردید. در جریان شورش مشت‌زن‌ها، ارتش روسیه موکدن را موقتاً ترک و بلافاصله دوباره اشغال کرد.[۵][۶]

یورش کامل روسیه به منچوری هم‌زمان با مشارکت آن در شورش مشت‌زن‌ها رخ داد. بهانه رسمیِ این حمله، دفاع از راه‌آهن در برابر شورشیان «مشت‌زن» عنوان شد.

روسیه به سبب حضور در محله‌های دیپلماتیک به اتحاد هشت‌گانه پیوست. مردم کازاک روس بخشی از نیروهای امدادی در اردوکشی سیمور و اردوکشی گازلی بودند و نیروهای روس همچنین در محله‌های محاصره‌شده پکن و تیانجین حضور داشتند. این نیروها جدا از نیروهایی بودند که در یورش به منچوری شرکت داشتند، و تمامی عملیات منچوری به‌طور انحصاری تحت فرمان روس‌ها بود.

این یورش به اشغال کامل منچوری از سوی روسیه انجامید و تنش‌هایی آفرید که سرانجام به جنگ روسیه و ژاپن انجامید.

اردوکشی

اردوکشی‌های نیروهای روس در چین، ۱۹۰۰

روس‌ها در جریان شورش، به منچوری تاختند. این منطقه توسط سربازان پرچم‌دار منچو دفاع می‌شد. پرچم‌داران تا پای جان مقاومت کردند و یک به یک در برابر یورش پنج‌محوره روس‌ها از پا درآمدند. انسان‌شناس روسی سرگئی میخائیلوویچ شیروکوگوروف گزارش داد که روس‌ها بسیاری از منچوها را کشتند و هزاران تن از آنان به جنوب گریختند. کازاک‌ها روستاها و دارایی‌های ایشان را غارت و سپس به آتش کشیدند.[۷][۸] منچوری پس از نبردهای سخت به‌طور کامل اشغال شد.[۹]

حملات مشت‌زن‌ها به راه‌آهن شرقی چین

حملات مشت‌زن‌ها به راه‌آهن شرقی چین در جریان شورش مشت‌زن‌ها در سال ۱۹۰۰ روی داد. در واکنش، روسیه به منچوری یورش برد.

نیروهای امپراتوری چین به روس‌ها حمله کردند. در یک رویداد، سربازان چینی یک کازاک را کشتند.[۱۰] در رخدادی دیگر، ۱۵ تلفات روسی زمانی رخ داد که سواره‌نظام چین به آنان حمله کرد.[۱۱] مشت‌زن‌ها خطوط راه‌آهن را ویران کرده و خطوط تلگراف را بریدند. معادن زغال‌سنگ یِن‌تای به دست نیروهای چینی به آتش کشیده شد.[۱۲]

چینی‌ها در ۲۷ ژوئیه با آتش‌افروزی، یک پل راه‌آهن و یک پادگان را نابود کردند.[۱۳]

مشت‌زن‌ها برای جلوگیری از جابه‌جایی سربازان دشمن، راه‌آهن‌های منچوری را نابود کردند. فرمان‌های امپراتوری برای حمله به روس‌ها صادر شد و ایستگاه‌های راه‌آهن جنوب منچوری به کنترل مشت‌زن‌ها درآمد.

با ساخت راه‌آهن جنوب منچوری، شن‌یانگ به پایگاه روس‌ها بدل شد و پس از شورش مشت‌زن‌ها به اشغال درآمد.[۵][۶]

پس از آنکه روسیه با ارتش منظم وارد عمل شد، راه‌آهن دوباره به کنترل روس‌ها درآمد.

دفاع از یینگکو

نبرد یینگکو نبردی بود که در آن نیروهای چینی در برابر ارتش مهاجم روسیه در جریان شورش مشت‌زن‌ها جنگیدند. برخلاف نبردهای چین داخلی در جریان شورش مشت‌زن‌ها، درگیری‌ها در منچوری صرفاً میان چینی‌ها و روس‌ها بود. روس‌ها تنها نیرویی بودند که به یینگکو – که در آن زمان یکی از بنادر اصلی منچوری بود – یورش بردند.[۱۴]

یینگکو به دو بخش تقسیم می‌شد: یک بخش سکونتگاه خارجی و یک بخش شهر چینی. میشچنکو ناگزیر شد برای پیروزی در نبرد نیروهای ذخیره خود را وارد میدان کند. هنگامی که روس‌ها شهر را تصرف کردند، گروهی از مشت‌زن‌ها و نیروهای امپراتوری چین موفق به عقب‌نشینی شدند. وجود خندقی پیرامون شهر، بارندگی و گل‌ولای، حرکت نیروها و توپ‌های روسی را به شدت دشوار کرد.[۱۵]

نبرد پای‌تو-تزو

نبرد پای‌تو-تزو (پین‌یین: Baitouzi) درگیری‌ای در جریان شورش مشت‌زن‌ها میان نیروهای منظم امپراتوری چین و یک پاسگاه از پیاده‌نظام روسی مستقر در خاک چین بود. حتی پیش از خیزش مشت‌زن‌ها علیه نفوذ خارجی، یک پاسگاه روسی در نزدیکی روستای پای‌تو-تزو، نزدیک لیاویانگ، فراتر از مرز چین مستقر شده بود. این پاسگاه با ۲۰۴ سرباز روس به فرماندهی سرهنگ میشچنکو نگهبانی می‌شد. هنگامی که خصومت‌ها آغاز شد، مقامات چینی تضمین دادند که در صورت عقب‌نشینی او به جنوب لیاویانگ، گذر امن خواهند داد. میشچنکو این پیشنهاد را رد کرد و در عوض خواستار اعزام نیروهای کمکی روس شد.[۱۶]

پیش از آنکه موقعیت روس‌ها تقویت شود، نبرد آغاز گردید. در مراحل نخستین درگیری، توپخانه چین جناح راست و جلوی مواضع روس‌ها را کوبید که به کشته‌شدن ۱۴ روس و زخمی‌شدن ۵ تن انجامید. چینی‌ها با شلیک‌های بلندبرد و قوسی توپخانه، اهداف خود را درست می‌زدند، اما در فاصله نزدیک دقتشان کاهش یافت. پیاده‌نظام منظم چین که به تفنگ مجهز بودند، در حالی که زیر آتش توپخانه خزیده پیش می‌رفتند، به خط دفاعی روس‌ها (با مساحت حدود ۳۵۰ فوت مربع) نزدیک شدند. هنگامی که آتش روس‌ها سست شد، سربازان چینی دوباره یورش بردند. نیروهای چینی میان پیشروی و عقب‌نشینی در نوسان بودند تا آنکه موضع روس‌ها درهم شکست. تلفات دو طرف نامشخص است، اما گمان می‌رود دسته روسی به‌طور کامل نابود شده باشد.[۱۷]

منابع

  1. ↑ Egorshina & Petrova 2023, p. 721.
  2. 1 2 3 Pronin, Alexander (7 November 2000). Война с Желтороссией (به روسی). کامرسانت. Retrieved 6 July 2018.
  3. ↑ Jukes, Geoffrey (2014-06-06). "Introduction". The Russo-Japanese War 1904–1905 (به انگلیسی). Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4728-1003-8.
  4. ↑ Egorshina & Petrova 2023, p. 719.
  5. 1 2 The Century illustrated monthly magazine, Volume 68. NEW YORK: The Century Co. 1904. p. 581. Retrieved 2011-07-06.(نسخه اصلی از دانشگاه هاروارد)
  6. 1 2 Making of America Project (1904). The Century: a popular quarterly, Volume 68. NEW YORK: Scribner & Co. p. 581. Retrieved 2011-07-06.(نسخه اصلی از دانشگاه میشیگان)
  7. ↑ Rhoads, Edward J. M. (2001). Manchus & Han: Ethnic Relations and Political Power in Late Qing and Early Republican China, 1861-1928 (reprint, illustrated ed.). University of Washington Press. p. 72. ISBN 0-295-98040-0. Retrieved 2010-06-28.
  8. ↑ Shirokogorov, Sergey (1924). Social organization of the Manchus: A study of the Manchu clan organization. Vol. 3 of Publications, Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland North-China Branch. University of Michigan: Royal Asiatic Society. p. 4. Retrieved 2011-06-01.
  9. ↑ Frederick Converse Beach, George Edwin Rines (1912). The Americana: a universal reference library, Volume 18. Scientific American compiling department. Retrieved 2010-06-28.
  10. ↑ Wait, Eugene M. (2003). Imperialism. Nova History Publications. p. 406. ISBN 1-59033-664-X. Retrieved 2010-11-28.
  11. ↑ Lensen, George (1967). The Russo-Chinese War. Diplomatic Press. p. 50. Retrieved 2010-11-28.
  12. ↑ Lensen, George (1967). The Russo-Chinese War. Diplomatic Press. p. 14. Retrieved 2010-11-28.
  13. ↑ Lensen, George (1967). The Russo-Chinese War. Diplomatic Press. p. 14. Retrieved 2010-11-28.
  14. ↑ Lensen, George (1967). The Russo-Chinese War. Diplomatic Press. p. 55. Retrieved 2010-11-28.
  15. ↑ Wait, Eugene M. (2003). Imperialism. Nova History Publications. p. 431. ISBN 1-59033-664-X. Retrieved 2010-11-28.
  16. ↑ Lensen, George (1967). The Russo-Chinese War. Diplomatic Press. p. 18. Retrieved 2010-11-28.
  17. ↑ Lensen, George (1967). The Russo-Chinese War. Diplomatic Press. p. 24. Retrieved 2010-11-28.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.