حوزه بورگوندی

حوزهٔ بورگوندی
Burgundischer Kreis[۱]
۱۵۱۲–۱۷۹۷

حوزهٔ بورگوندی پس از ۱۵۴۸ درون امپراتوری مقدس روم
تاریخچه
دوران تاریخیدورهٔ اولیه مدرن
• تأسیس
۱۵۱۲
• جدایی
هفت استان متحد
۱۶۴۸
• انحلال
۱۷۹۷
امروزه بخشی از

حوزهٔ بورگوندی (آلمانی: Burgundischer Kreis، هلندی: Bourgondische Kreits، فرانسوی: Cercle de Bourgogne) یک حوزهٔ امپراتوری از امپراتوری مقدس روم بود که در ۱۵۱۲ ایجاد و در ۱۵۴۸ به طور قابل توجهی گسترش یافت[۲]. علاوه بر شهرستان آزاد بورگوندی (منطقهٔ فرانش-کنته)، حوزهٔ بورگوندی تقریباً کشورهای سفلی را پوشش می‌داد، یعنی مناطقی که اکنون به نام‌های هلند، بلژیک و لوکزامبورگ و بخش‌های مجاور در منطقهٔ اداری فرانسه نور-پا-دو-کاله شناخته می‌شوند. در بیشتر تاریخ خود، قلمروهای آن با هلند هابسبورگ و شهرستان آزاد بورگوندی (فرانش-کنته) هم‌مرز بود.

دامنهٔ سرزمینی این حوزه در سدهٔ هفدهم با جدایی هفت استان متحد در ۱۵۸۱ (که در ۱۶۴۸ تحت پیمان وستفالی به رسمیت شناخته شد) و ضمیمه شدن شهرستان آزاد بورگوندی توسط فرانسه در ۱۶۷۸ به طور قابل توجهی کاهش یافت. در نتیجه، در سدهٔ هجدهم این حوزه به عنوان هلند اتریش شناخته می‌شد زیرا هابسبورگ‌های اتریش قلمرو را از اسپانیا در اوایل همان سده دریافت کرده بودند. اشغال و سپس ضمیمه شدن قلمرو امپراتوری در غرب رود راین توسط فرانسه انقلابی در دههٔ ۱۷۹۰ عملاً به وجود این حوزه پایان داد.

اعضا

حوزهٔ بورگوندی (سبز) در ۱۵۱۲


پس از رایشتاگ آوگسبورگ ۱۵۴۸، این حوزه از قلمروهای زیر تشکیل شده بود:


هلند

نام نوع نهاد توضیحات
آنتورپ[۳] مارکی‌نشین (آنتورف)
آرتوا[۴] شهرستان (آرتزین) در ۱۴۹۳ توسط فرانسه واگذار شد، در ۱۶۵۹ توسط فرانسه ضمیمه شد.
باتنبورگ[۵] اربابنشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد.
برابانت[۶] دوک‌نشین
بردا[۷] بارونی در تملک کنت‌های ناسائو.
کولمبورگ[۸] شهرستان در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. در ۱۵۵۵ به شهرستان ارتقا یافت. در ۱۵۸۸ دست نشاندهٔ جمهوری هلند.
دالهیم[۹] شهرستان در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. اتحاد شخصی با دوک‌های برابانت به عنوان سرزمین‌های فراماس.
درنته[۱۰] شهرستان در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. در تملک اربابنشین خرونینگن.
اخموند[۱۱] شهرستان
فلاندرز[۱۲] شهرستان (فلاندرن)
فریزلند[۱۳] اربابنشین در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد.
خرونینگن[۱۴] شهر آزاد امپراتوری در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد.
خرونینگن[۱۵] اربابنشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. گروهی از اوملاندن سابق، که در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد، و شهر خرونینگن، که در ۱۵۹۴ به استان‌های متحد پیوست.
خلدرها[۱۶] دوک‌نشین (خلدرن) در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. به جز خلدرهای علیا، در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد.
انو[۱۷] شهرستان (هنِگاو)
هرتسوگنرات[۱۸] اربابنشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. اتحاد شخصی با دوک‌های برابانت به عنوان سرزمین‌های فراماس.
هلند[۱۹] شهرستان در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد شود.
هورن[۲۰] شهرستان پس از ۱۵۶۸ در اتحاد شخصی با اسقف‌نشین شاهزاده‌ای لیژ. در ۱۷۹۵ توسط فرانسه ضمیمه شد.
ایسلشتاین[۲۱] بارونی (ایسلشتاین) در تملک کنت اخموند.
یفر[۲۲] اربابنشین تا زمان انتقال به حوزهٔ بورگوندی در ۱۵۴۸ بدون حوزه بود. در ۱۸۰۷ به هلند پیوست.
لیمبورگ[۲۳] دوک‌نشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. در تملک دوک‌های برابانت.
لینگن[۲۴] شهرستان در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. از ۱۶۴۸ بخشی از هلند، از ۱۷۰۲ تحت حاکمیت پروس.
لوتیه[۲۵] دوک‌نشین عنوان افتخاری مرتبط با قلمرو درون دوک‌نشین سابق لوتارینگیا سفلی. در تملک دوک‌نشین برابانت.
لوکزامبورگ[۲۶] دوک‌نشین (لوکزامبورگ)
ماستریخت[۲۷] شهر آزاد امپراتوری در ۱۷۹۴ توسط فرانسه ضمیمه شد.
مشلان[۲۸] اربابنشین (مشلن) یک اربابنشین شخصی دوک بورگوندی.
نامور[۲۹] شهرستان (نامور)
افریسل[۳۰] اربابنشین (اوبریسل) در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. شامل شهرستان درنته، که در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد.
تورنه[۳۱] اربابنشین (دورنیک) از ۱۵۲۱ شامل شد. در ۱۷۹۴ توسط جمهوری اول فرانسه ضمیمه شد.
اوترخت[۳۲] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. بعدها اربابنشین اوترخت، که در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد.
والکنبورگ[۳۳] شهرستان در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. اتحاد شخصی با دوک‌های برابانت به عنوان سرزمین‌های فراماس.
زیلاند[۳۴] شهرستان (زلاند) در تملک کنت‌های هلند؛ در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد.
زوتفن[۳۵] شهرستان (زوتفن) در تملک کنت‌های هلند؛ در ۱۵۷۹ جدا شد تا بخشی از استان‌های متحد را تشکیل دهد.

شهرستان بورگوندی

نام نوع نهاد توضیحات
بورگوندی[۳۶] شهرستان (بورگوند) در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.
بزانسون[۳۷] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای (بیزانس) در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.
بزانسون[۳۸] شهر آزاد امپراتوری (بیزانس) در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. وضعیت امپراتوری خود را در ۱۶۵۱ از دست داد و به شهر آزاد بزانسون تبدیل شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.
شاروله[۳۹] شهرستان در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. مالکیت در پیمان پاریس به مارگارت اتریش تأیید شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.
شوسن[۴۰] اربابنشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. مالکیت در پیمان پاریس به مارگارت اتریش تأیید شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.
لاپرییر[۴۱] مارکی‌نشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. مالکیت در پیمان پاریس به مارگارت اتریش تأیید شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.
سالن[۴۲] اربابنشین در ۱۵۴۸ به حوزهٔ بورگوندی منتقل شد. در ۱۶۷۸ توسط فرانسه ضمیمه شد.

تاریخ

هفده استان امپراتوری از هلند بورگوندی پدیدار شدند که در اتحاد شخصی توسط دوک‌های فرانسوی بورگوندی اداره می‌شدند. به جز فلاندرز[الف] و آرتوا[ب]، بیشتر هفده استان تیول امپراتوری مقدس روم در قلمرو لورن سفلی بودند. در ۱۴۸۲، آنها به خاندان هابسبورگ افتادند.

نشان اسلحه دوک

در ۱۳۶۳، پادشاه فرانسه ژان دوم والوا پسر کوچک خود فیلیپ جسور را با دوک‌نشین بورگوندی (بورگوین') اقطاع داد. فیلیپ در ۱۳۶۹ با مارگارت دامپیر، تنها فرزند کنت لویی دوم فلاندرز (درگذشته ۱۳۸۴)، ازدواج کرد که جهیزیهٔ عظیم او نه تنها شامل فلاندرز و آرتوا بلکه شهرستان بورگوندی امپراتوری نیز می‌شد. او بدین ترتیب نیای خاندان والوا-بورگوندی[پ] شد که به طور سیستماتیک صاحب تیول‌های مختلف امپراتوری شد: نوهٔ او فیلیپ نیک[ت]، دوک بورگوندی از ۱۴۱۹، نامور[ث] را در ۱۴۲۹ خریداری کرد، و دوک‌نشین‌های برابانت و لیمبورگ را در ۱۴۳۰ از پسرعموی خود فیلیپ سن-پل به ارث برد. در ۱۴۳۲، او ژاکلین ویتلسباخ را مجبور کرد که شهرستان‌های انو[ج] و هلند[چ] را به همراه زیلاند[ح] تحت پیمان دلفت به او واگذار کند، و سرانجام لوکزامبورگ را اشغال کرد و دوشس الیزابت گورلیتس را در ۱۴۴۳ تبعید کرد.

امپراتور ماکسیمیلیان یکم و نشان اسلحه استان‌های بورگوندی، نقاشی دیواری در برج شهر فکلابروک[خ]، ۱۵۰۲.
نشان اسلحه ایالات عمومی

دولت بورگوندی سپس شباهت ضعیفی به لوتارینگیا[د] اوایل قرون وسطی داشت، اما با مرگ شارل جسور جاه‌طلب ناگهان سقوط کرد. در ۱۴۷۳، او با فردریک سوم، امپراتور مقدس روم[ذ] توافق کرده بود که دخترش ماری ثروتمند را با پسر امپراتور، آرشیدوک ماکسیمیلیان یکم اتریش، در ازای ارتقای قلمروهای امپراتوری خود به یک "پادشاهی بورگوندی" هم‌تراز با پادشاهی فرانسه پسرعموهای والوایش، ازدواج دهد. با این حال، شاهزاده-انتخاب‌کننده‌ها[ر] این نقشه‌ها را ناکام گذاشتند و دوک شارل یک لشکرکشی ناامیدکننده علیه دوک‌نشین لورن آغاز کرد و در ۱۴۷۷ در نبرد نانسی کشته شد. برای حفظ میراث خود در برابر پادشاه لویی یازدهم فرانسه[ز]، دخترش ماری با این وجود در همان سال با ماکسیمیلیان ازدواج کرد. آرشیدوک نیروهای فرانسوی را در ۱۴۷۹ در نبرد گینگیت[ژ] شکست داد و تا ۱۴۹۳ با پیمان سنلی[س] هفده استان - از جمله تیول‌های فرانسوی فلاندرز و آرتوا - را برای خاندان هابسبورگ ضمیمه کرد. حاکمیت سرانجام در پیمان کامبره[ش] در ۱۵۲۹ به امپراتوری منتقل شد. دوک‌نشین بورگوندی[ص] به عنوان یک تیول بازپس‌گرفته شده توسط تاج و تخت فرانسه تصرف شد.

پرچم هلند

نوه و جانشین ماکسیمیلیان، کارل پنجم، امپراتور مقدس روم سرانجام جنگ‌های خلدرها[ض] را برد و همه هفده استان را تحت حاکمیت خود متحد کرد، آخرین آنها دوک‌نشین خلدرها[ط] در ۱۵۴۳ بود. پیمان بورگوندی ۱۵۴۸[ظ] هفده استان را از حوزهٔ راین سفلی-وستفالیا[ع] به حوزهٔ بورگوندی منتقل کرد که منجر به افزایش قابل توجه قلمرو برای حوزهٔ اخیر و افزایش تعهدات مالیاتی شد. مصوبه عملی ۱۵۴۹[غ] تعیین کرد که استان‌ها در آینده متحد باقی بمانند و توسط همان پادشاه به ارث برده شوند. پس از کناره‌گیری کارل پنجم در ۱۵۵۶، قلمروهای او بین پسرش، پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا، و برادرش، امپراتور فردیناند یکم تقسیم شد. هفده استان به پسرش فیلیپ رسید. در همین حال، یک نمایندگی سیاسی مشترک از طریق ایالات عمومی هلند[ف] ایجاد شد.

درگیری‌های بین فیلیپ دوم و رعایای هلندی او منجر به جنگ هشتادساله شد که در ۱۵۶۸ آغاز شد. هفت استان شمالی استقلال خود را به عنوان جمهوری به نام هفت استان متحد به دست آوردند. این استان‌ها عبارت بودند از:

  1. اربابنشین خرونینگن و اوملاندن[ق]
  2. اربابنشین فریزلند[ک]
  3. اربابنشین افریسل[گ]
  4. دوک‌نشین خلدرها (به جز ربع شمالی آن) و شهرستان زوتفن[ل]
  5. اربابنشین اوترخت[م]
  6. شهرستان هلند[ن]
  7. شهرستان زیلاند[و]

استان‌های جنوبی - فلاندرز[ه]، برابانت[ی]، نامور[اا]، انو[اب]، لوکزامبورگ[اپ] و غیره - به لطف استعداد نظامی و سیاسی دوک پارما[ات]، به ویژه در محاصره آنتورپ (۱۵۸۴-۱۵۸۵)[اث]، به حاکمیت اسپانیا بازگردانده شدند. از این رو، این استان‌ها به هلند اسپانیا معروف شدند.

هفت استان متحد شمالی بخش‌هایی از لیمبورگ[اج]، برابانت و فلاندرز را در طول و پس از جنگ هشتادساله حفظ کردند (نگاه کنید به: سرزمین‌های عمومیت[اچ])، که با پیمان وستفالی در ۱۶۴۸ به پایان رسید.

آرتوا[اح]، و بخش‌هایی از فلاندرز و انو در جریان سدهٔ هفدهم با پیمان پیرنه[اخ] و عهدنامه‌های نایمخن به فرانسه واگذار شدند.



جستارهای وابسته


یادداشت‌ها

منابع

  1. ↑ آلمانی: Burgundischer Kreis
  2. ↑ Mout 2012, p. 203–215.
  3. ↑ آلمانی: Antorf
  4. ↑ آلمانی: Artesien
  5. ↑ آلمانی: Batenburg
  6. ↑ آلمانی: Brabant
  7. ↑ آلمانی: Breda
  8. ↑ آلمانی: Culemborg
  9. ↑ آلمانی: Dalhem
  10. ↑ آلمانی: Drenthe
  11. ↑ آلمانی: Egmond
  12. ↑ آلمانی: Flandern
  13. ↑ آلمانی: Friesland
  14. ↑ آلمانی: Groningen
  15. ↑ آلمانی: Groningen
  16. ↑ آلمانی: Geldern
  17. ↑ آلمانی: Hennegau
  18. ↑ آلمانی: Herzogenrath
  19. ↑ آلمانی: Holland
  20. ↑ آلمانی: Horn
  21. ↑ آلمانی: Ysselstein
  22. ↑ آلمانی: Jever
  23. ↑ آلمانی: Limburg
  24. ↑ آلمانی: Lingen
  25. ↑ آلمانی: Lothier
  26. ↑ آلمانی: Luxemburg
  27. ↑ آلمانی: Maastricht
  28. ↑ آلمانی: Mecheln
  29. ↑ آلمانی: Namür
  30. ↑ آلمانی: Oberyssel
  31. ↑ آلمانی: Dornick
  32. ↑ آلمانی: Utrecht
  33. ↑ آلمانی: Valkenburg
  34. ↑ آلمانی: Seeland
  35. ↑ آلمانی: Zütphen
  36. ↑ آلمانی: Burgund
  37. ↑ آلمانی: Bisanz
  38. ↑ آلمانی: Bisanz
  39. ↑ آلمانی: Charolais
  40. ↑ آلمانی: Chaussin
  41. ↑ آلمانی: Laperrière
  42. ↑ آلمانی: Salins


پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.