حکیم سوری
حکیم سوری (زادهٔ حدود ۱۲۸۸ هجری قمری در تفرش - درگذشتهٔ حدود ۱۳۶۴ هجری قمری در تهران) شاعر طنزپرداز و از چهرههای برجستهٔ شعر فکاهی در دورهٔ قاجار و اوایل پهلوی بود.[۱]
زندگینامه
میرزا تقی خان دانش تفرشی، متخلص به «ضیاء» و «حکیم سوری»، در سال ۱۲۸۸ هجری قمری در تفرش متولد شد. پدرش میرزا محمدعلی مستوفی از بزرگان و منشیان تفرش بود. تحصیلات مقدماتی را در تفرش گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به تهران رفت. در تهران به تحصیل علوم ادبی، فقه، اصول و طب پرداخت و در این زمینهها تبحر یافت.
فعالیت ادبی
حکیم سوری شاعری توانا و طنزپردازی برجسته بود. وی در اشعار خود به مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی زمان خود میپرداخت و با زبانی طنزآمیز و گزنده، به نقد و بررسی آنها میپرداخت. اشعار وی در نشریات مختلف از جمله «گلشن»، «تنبک»، «ملا نصرالدین» و «ایران» منتشر میشد.
آثار
از حکیم سوری آثار متعددی به جای مانده است که مهمترین آنها دیوان اشعار اوست. این دیوان شامل اشعار مختلفی در زمینههای گوناگون است که بیشتر آنها رنگ و بوی طنز و فکاهی دارند.
سبک شعری
حکیم سوری در اشعار خود از زبانی ساده و روان استفاده میکرد و با استفاده از کلمات و اصطلاحات عامیانه، به بیان مقصود خود میپرداخت. طنز وی گزنده و در عین حال آموزنده بود و همواره سعی داشت با استفاده از طنز، به اصلاح جامعه و رفع مشکلات آن کمک کند.
نمونه شعر
حکیم سوری در اشعار خود به موضوعات مختلفی میپرداخت که یکی از آنها انتقاد از وضعیت نابسامان اقتصادی و اجتماعی زمان خود بود. وی در یکی از اشعار خود میگوید:
ز دست فقر و فاقه، جانم به لب رسید
نه نان به سفره دارم، نه آبی به من رسید
هر روز، گرسنهتر ز دیروزم
از این گرسنگی، فریاد من به عرش رسید
درگذشت
حکیم سوری در سال ۱۳۶۴ هجری قمری در تهران درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
منابع
- دیوان حکیم سوری، به کوشش ابوالفضل زرویی نصرآباد و نسیم عرب امیری، انتشارات نیستان، ۱۳۹۸.
- «حکیم سوری»، دانشنامهٔ جهان اسلام.
- دیوان حکیم سوری در پایگاه کتابخانهٔ دیجیتال نور
- ↑ پهلوی، شاه ایران از، و بنیانگذار سلسلهٔ پهلوی بود. &text=محمدرضا پهلوی از ۲۵ شهریور، پادشاهی در ایران بهشمار میآید. "دودمان پهلوی". ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد. 2025-02-16.
{{cite journal}}: Check|url=value (help)