خالکوبی قرنیه
خالکوبی قرنیه (یا کراتوپیگمانتاسیون - keratopigmentation) به معنای خالکوبی کردن سطح قرنیه چشم انسان است. دلایل انجام این عمل میتواند شامل بهبود ظاهر زیباییشناختی و همچنین بهبود بینایی باشد. امروزه روشها و تکنیکهای گوناگونی برای این کار وجود دارد و دیدگاههای متفاوتی در مورد میزان ایمنی یا موفقیت این عمل مطرح شده است.
خالکوبی قرنیه روشی است که قرنها برای بهبود ظاهر زیبایی اسکارهای قرنیه و لکومها به کار رفته است. این روش همچنین برای درمان علائم بینایی ناشی از ناهنجاریهای قرنیه و عنبیه مورد استفاده قرار گرفته است. تکنیکهای متعددی با بهرهگیری از انواع رنگدانهها توسعه یافتهاند تا بهترین نتایج عملکردی و زیبایی حاصل شود. در سالهای اخیر، برخی بیماران از پیگمنتاسیون قرنیه برای تغییر زیبایی رنگ چشم خود استفاده کردهاند.[۱]
رنگآمیزی دائمی اسکارهای قرنیه تقریباً از ۲۰۰۰ سال پیش شناخته شده است. در دهه پایانی قرن نوزدهم و دهههای نخست قرن بیستم، این روش به طور گستردهای به کار گرفته میشد. با توجه به پیشرفتهای چشمگیر در روشهای میکروجراحی بازسازنده، امروزه تاتو قرنیه تنها برای گروهی اندک و با دقت انتخابشده از بیماران مورد استفاده قرار میگیرد. ما در اینجا رویکردی عملگرایانه نسبت به این درمان کهن را گزارش میکنیم.[۲]
دلایل انجام تاتوی قرنیه
اهداف بازسازی زیبایی
بسیاری از بیماران پس از بیماری یا آسیبدیدگی که باعث ایجاد کدورت در قرنیه شده است، این عمل را برای بهبود ظاهر انجام میدهند. کدورت قرنیه میتواند ناشی از لئوکوما، کراتیت یا آبمروارید باشد و ممکن است در زندگی روزمره برای بیمار آزاردهنده باشد.
اهداف اپتیکی
در برخی موارد، اگرچه به ندرت، تاتوی قرنیه ممکن است برای بهبود بینایی انجام شود. این درمان ممکن است در شرایطی مانند آلبینیسم، آنیریدیا، کولوبوما، ایریدودیالیزیس یا کراتوکونوس اندک بهبودهایی ایجاد کند و در کاهش خیرگی (glare) نیز مؤثر باشد.
اهداف زیبایی: تغییر رنگ چشم
کراتوپیگمنتاسیون بهعنوان روشی برای تغییر دائمی رنگ چشم نیز بهکار میرود، به ویژه برای اهداف زیبایی.
تاریخچه
تاتوی قرنیه حدود ۲۰۰۰ سال پیش[۳] نخستینبار توسط جالینوس، پزشک یونانی سدهٔ دوم میلادی، توصیف شده است. او و دیگر پزشکان آن زمان با استفاده از ابزار داغ و رنگهای طبیعی سعی میکردند کدورتهای قرنیه را پوشش دهند.
روشها
رنگدانه مستقیماً به بافت قرنیه وارد میشود. تزریق رنگ باید بهصورت یکنواخت در عمق مناسب قرنیه انجام شود تا ظاهر طبیعی ایجاد شود و از تحریک چشم جلوگیری شود.
رنگدانهها
در طول تاریخ از رنگدانههای مختلفی استفاده شده است. امروزه جوهر هندی رایجترین نوع رنگ است زیرا اثر طولانیتری دارد و در صورت رقیق شدن ایمنتر است. همچنین از رنگهای دیگر مانند کلرید پلاتینیوم یا طلا نیز استفاده میشود.
مزایا
- بهبود ظاهر ناخوشایند ناشی از کدورت قرنیه.
- کاهش شدت خیرگی در برخی بیماران.
- فرایند بهبودی نسبتاً ساده.
معایب و خطرات
- دشواری در انجام دقیق عمل و ناپایداری نتایج.
- نیاز احتمالی به تکرار عمل.
- خطر عفونت، التهاب، سوزش، واکنشهای سمی و احتمال بدتر شدن بینایی یا ایجاد زخم قرنیه.
جستارهای وابسته
- تاتو اسکلرا
- رنگدانهگذاری چشم
منابع
- Sekundo, Walter et al. "Long term ultrastructural changes in human corneas after tattooing with nonmetallic substances." British Journal of Ophthalmology 1990; 83:219-224.
- Vassileva, Snejina and Evgeniya Hristakieva (2007). "Medical Applications of Tattooing". Clinics in Dermatology. 25 (4): 367–374. doi:10.1016/j.clindermatol.2007.05.014.
- https://parade.com/1199611/marynliles/did-you-know-facts/