خاندان مالاسپینا

خاندان مالاسپینا سیبو-مالاسپینا (از ۱۵۵۳)
مارگراف نجیب‌زادگی[۱]
خانواده مادر	اوبرتنگی
کشور	پادشاهی ایتالیا  جمهوری جنوا دوک‌نشین ماسا و کارارا پادشاهی ساردنی
تاریخ بنیان‌گذاری	قرن دوازدهم میلادی
بنیانگذار	آلبرتو «مالاسپینا» اوبرتنگی[۲]
آخرین حاکم	ماریا ترزا سایبو-مالاسپینا، دوشس ماسا
خانواده‌های مرتبط	خاندان استه خانواده پالاویچینی خانواده سایبو
انحلال	۱۷۹۰ (۱۷۹۰)

خاندان مالاسپینا (انگلیسی: Malaspina family) یک خانواده اشرافی ایتالیایی با اصالت لانگوبارد بودند که از نسل بونیفاس اول، از طریق نسل اوبرتنگی، از قرن سیزدهم تا چهاردهم بر لونیجیانا و از قرن چهاردهم بر مارکیزات ماسا و ارباب کارارا (که بعدها به دوک‌نشین ماسا و کارارا و بعدها به شاهزاده‌نشین ماسا و مارکیزات کارارا تبدیل شد) حکومت می‌کردند.^[۳]

بنیانگذار خانواده مالاسپینا، اوبرتو اول بود که در سال ۹۴۵ به عنوان کنت لونی منصوب شد. اوبرتو اول در سال ۹۵۱ به عنوان مارکیز مارچ جنوا تحت نظر پادشاه ایتالیا، برنگاریو دوم، منصوب شد و در سال ۹۵۳ به عنوان کنت پالاتین درآمد.

اوبرتو اول دو فرزند داشت؛ اوبرتو دوم، که عنوان کنت لونی را از پدرش به ارث برد، و آدالبرتو اول، که فرزندانش خاندان‌های پالاویچینو و کاوالکابو را تأسیس کردند. اوبرتو دوم چهار فرزند داشت؛ برتا اهل میلان، همسر پادشاه ایتالیا، آردوینو؛ اوگو، کنت میلان؛ آلبرت آزو اول، کنت لونی که فرزندانش شاخه‌های خانوادگی استه در هانوفر و برونسویک را تأسیس کردند؛ و اوبرتو اوبیزو اول، جد دودمان مالاسپیناها.

در سال ۱۰۰۴، اوبرتو اوبیزو اول در کنار برادر همسرش، پادشاه آردوینو، علیه کنت اسقف‌های لونی جنگید: این اولین درگیری از درگیری‌های متعدد بین خانواده و فرمانداران شهر تأسیس شده توسط روم بود. اوبرتو اوبیزو اول پسری به نام آلبرت اول داشت. آلبرت اول همچنین پسری به نام اوبرتو اوبیزو دوم (درگذشته ۱۰۹۰)، پدر آلبرتو مالاسپینا (درگذشته ۱۱۴۰)، داشت که اولین عضو خانواده بود که مالاسپینا نامیده شد؛ به همین دلیل او گاهی اوقات بنیانگذار واقعی خانواده در نظر گرفته می‌شود.

نام خانوادگی مالاسپینا در زبان ایتالیایی به معنای «خار بد» یا «خار بدخواه» است؛ برخی از مورخان معتقدند که این نام خانوادگی در زمان آنکوس مارسیوس سرچشمه گرفته است، همان‌طور که برخی از نقاشی‌های موجود در تالارهای قلعه فوسدینوو ممکن است نشان دهند. برخی دیگر از مورخان معتقدند که این نام ممکن است از افسانه‌ای در مورد مرگ یک دشمن، شاه مرووینجیو تئودبرتو اول، سرچشمه گرفته باشد. این افسانه که بر روی پنج کاشی ماسه‌سنگی در دروازه ورودی قلعه مالاسپینا در گودیاسکو روایت می‌شود، شرح می‌دهد که چگونه پادشاه با یک خار کشته شد. برخی دیگر معتقدند که این نام از رفتار بسیار بد آلبرت مالاسپینا یا برخی از بستگانش که با دیگران در ارتباط بودند، سرچشمه گرفته است.

آلبرت مالاسپینا دارایی‌های خانواده را به سمت کوه‌های آپنین در نزدیکی لونیجیانا گسترش داد و درگیری با جنوا و اسقف‌های لونی را آغاز کرد. پیمان صلح لوکا در سال ۱۱۲۴ به تقسیم اموال بین فرزندان اوبرتو اوبیزو اول اشاره دارد که در آن زمان چندین خانواده اشرافی اروپایی را به دنیا آورد. برونسویک، استنس، پالاویچینو و مارکیزهای ماسا، ساردینیا و کورسیکا، و همچنین مالاسپیناها.

پسر آلبرت، مارکی اوبیزو اول مالاسپینا (متوفی ۱۱۸۵)، در ابتدا با حمایت از مردم عادی شورشی، علیه فردریک بارباروسا، امپراتور مقدس روم، جنگید. پس از آنکه امپراتور کنترل درگیری را به دست گرفت، اوبیزو جبهه خود را تغییر داد و در سال ۱۱۵۷ از او در جنگ علیه میلان حمایت کرد. امپراتور به اوبیزو پاداش داد و به او حق حکومت بر سرزمین‌های لیگوریا، لونیجیانا، لومباردی و امیلیا را اعطا کرد. در سال ۱۱۷۶، پس از همراهی بارباروسا تا پاویا، اوبیزو با تصمیم به اتحاد با اتحادیه لومباردها و حمله به ارتش‌های امپراتور، او را غافلگیر کرد. به دلیل خیانت اوبیزو، فردریک بارباروسا در نبرد لگنانو شکست خورد. در پیمان صلح کوستانزا، امپراتور اوبیزو را بخشید و حق اوبیزو را برای حکومت بر سرزمینی که به او داده شده بود، دوباره تأیید کرد. هم نبرد لگنانو و هم صلح کوستانزا در نقاشی‌هایی که در تالار قلعه فوسدینوو نگهداری می‌شوند و توسط گائتانو بیانکی در پایان قرن نوزدهم به اجرا درآمدند، به تصویر کشیده شده‌اند.

اوبیزو اول دو پسر به نام‌های اوبیزو دوم مالاسپینا - که با نام اوبیزونه نیز شناخته می‌شود - و موروئلو اول مالاسپینا داشت. نوادگان اوبیزو دوم شاخه اسپینو سکو ("خار خشک") از خانواده را تأسیس کردند، در حالی که نوادگان موروئلو اول شاخه اسپینو فیوریتو ("خار شکوفه زده") از خانواده را تأسیس کردند. اوبیزو دوم پسری به نام کنراد اول مالاسپینا داشت که دانته آلیگیری به دلیل شهرت و میراث طولانی مدتش او را "قدیمی یا باستانی" توصیف کرد. کنراد اول به عنوان اولین نماینده شاخه اسپینو سکو در نظر گرفته می‌شود. او تمام سرزمین‌های ساحل راست رودخانه مگرا و سرزمین‌های ویلافرانکا در ساحل چپ رودخانه مگرا را به دست آورد. کنراد اول مالاسپینا چهار فرزند داشت؛ مانفردی مالاسپینا، موروئلو از مولاتزو، فردریک از ویلافرانکا و آلبرت مالاسپینا.

مانفردی مالاسپینا پسری به نام موروئلو «بخار والدیماگرا» داشت که دوست خوب دانته آلیگیری بود. به دلیل دوستی نزدیکش با مانفردی و مهربانی که در طول تبعید به او نشان داده شد، آلیگیری در بخش «برزخ» شعر حماسی خود، کمدی الهی، به خانواده مالاسپینا ادای احترام کرد. موروئلو پسری به نام فرانچسکینو مالاسپینا داشت که در جنگ‌های بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها شرکت داشت و معروف است که در طول تبعید دانته آلیگیری در لونیجیانا چندین بار میزبان او بوده و او را به عنوان وکیل شخصی خود در مذاکرات دشوار صلح با اسقف لونی، آنتونیو دا کامیلا، معرفی کرده است. این مذاکرات منجر به صلح کاستلنوو در سال ۱۳۰۶ شد. فردریک ویلافرانکا (برادر کنراد مالاسپینای پیر) دو پسر داشت؛ اوبیتزینو مالاسپینا و کنراد مالاسپینای جوان، که دانته در بند هشتم «برزخ» از خانواده مالاسپینا قدردانی خود را ابراز می‌کند.

موروئلو اول مالاسپینا پسری به نام گوگلیلمو مالاسپینا داشت که پسرش اوبیتزینو مالاسپینا جد واقعی شاخه اسپینو فیوریتو از خانواده محسوب می‌شود. او تمام سرزمین‌های ساحل چپ رودخانه مگرا را دریافت کرد. اوبیتزینو با کاترینا کاتانئو ازدواج کرد و سه وارث داشت؛ برنابو مالاسپینا، ایسناردو مالاسپینا و آلبرت مالاسپینا. ایسناردو با کوبینا دِسته ازدواج کرد که حاصل آن گابریل مالاسپینا (آن) و آزولینو مالاسپینا بود؛ دومی سه فرزند داشت؛ اسپینتا مالاسپینا - که با نام کبیر نیز شناخته می‌شود و در سال ۱۳۴۰ بدون داشتن فرزند مشروع، فسدینوو را خریداری کرد؛ ایسناردو؛ و آزولینو که فرزند او عنوان مارکی فسدینوو را به خود اختصاص داد (۱۳۵۵). تقسیم زمین‌ها بین وارثان رو به افزایش، باعث فروپاشی سلطه خانواده و تبدیل آن به نزاع‌های کوچک‌تر شد. مالاسپیناها گاهی از جناح گیبلین و گاهی از جناح گوئلف حمایت می‌کردند. اوبیتزینو ضمن حمایت از گوئلف‌ها، در درگیری‌های لومباردها علیه هوهنستاوفن‌ها شرکت داشت. اوبیتزینو، در کنار مورولو از مالاسپیناهای جوواگالو، فرماندهی ارتش گوئلف را که از فلورانس در برابر هنری هفتم لوکزامبورگ دفاع می‌کرد، بر عهده داشت. جناح گیبلین که از امپراتور هنری هفتم دفاع می‌کرد نیز توسط یکی از اعضای خانواده رهبری می‌شد؛ اسپینتا مالاسپینا، که با نام کبیر نیز شناخته می‌شد.

خانواده مالاسپینا همچنین زمین‌هایی را در شمال جنوا در اطراف منطقه چهار استان در دره‌های رودخانه‌های تربیا و استافورا در اختیار داشتند. اربابان در لونیجیانا و شمال جنوا (که لومباردا نیز نامیده می‌شود) به دلیل پذیرش جناح راست لانگوبارد، که مستلزم تقسیم مساوی دارایی‌ها، از جمله اختلافات، بین پسران پسر بود، به زودی تکه‌تکه شدند. برخی از اعضای خانواده مالاسپینا در قرن‌های ۱۳ و ۱۴ بخشی از جودیکاتو لوگودورو (جودیکاتو دی تورس) را در اختیار داشتند، اما از قرن ۱۵ تا ۱۸، شاخه سیبو-مالاسپینا بر مارکیزات مستقل ماسا و شرکت کنندگان کارارا، که در آن زمان به عنوان دوک‌نشین ماسا و کارارا شناخته می‌شد، حکومت می‌کرد. دارایی‌های ساردینیایی این خانواده عبارت بودند از: قلعه سراواله (بوسا) با سرپرستی پلانارگیا و کاستا د آدس؛ و قلعه اوسیلو با سرپرستی مونتس، فیگولیناس و کوروس. اعضای خانواده همچنین حق داشتن عنوان شاهزاده‌های سن کلمبانو را داشتند.

در بند هشتم برزخ، دانته آلیگیری از ارزش‌های والای مالاسپینا، به ویژه سخاوت و مهمان‌نوازی که در سراسر اروپا شناخته شده بودند، تجلیل می‌کند.

"اوه!" سپس به او گفتم: «من هرگز در قلمرو شما نبوده‌ام، اما در سراسر اروپا کجا کسی زندگی می‌کند که آنها را نشناسد؟ شهرتی که خاندان شما را گرامی می‌دارد، اربابان آن را اعلام می‌کند، منطقه آن را اعلام می‌کند، به طوری که حتی کسی که هنوز آنجا نبوده است، از آنها آگاه است.

به تو قسم می‌خورم، پس می‌توانم در اوج باشم، که نژاد محترم تو خود را تباه نمی‌کند.

(کمدی الهی، برزخ، دانته آلیگیری، کانتوی هشتم، جلد ۱۲۱–۱۲۹)

مالاسپیناها شاخه‌ای از خاندان اوبرتنگی بودند که از خانواده اوبرتنگی سرچشمه می‌گرفتند، که بنیانگذار آن اوبرت اول (اوتبرت یا اودبرتوس) بود، که حدود اواسط قرن دهم به کنت پالاتین (کنت کاخ مقدس پاویا و مرجع قضایی مطلق) تبدیل شد. پادشاهی)، و از سال ۹۵۱ او همچنین مارکیز میلان و کنت لونی، و همچنین مارکیزات اوبرتنگا، همان‌طور که او آن را می‌نامید، در بخش غربی لیگوریا، که از کمیته‌های میلان، جنوا، تورتونا، بوبیو، لونی و سایر سرزمین‌های هم‌مرز تشکیل شده بود، شد.

این قلمرو وسیع هم به این دلیل که تقسیمات ارثی مانند ماجورات هنوز معتبر نبودند و هم به دلیل روابط متضاد با خانواده‌های دیگر، از جمله فیشی، اسپینولا، دوریا و دیگران، و هم به دلیل فشار ناشی از کمون‌های در حال تولد میلان، جنوا، پیاچنزا، تورتونا، پاویا و بوبیو، تکه‌تکه شد. اوبرتو اول این خاندان را از طریق نوادگانش اوبرتو دوم، اوبرتو اوبیزو اول، آلبرت اول، اوبرتو اوبیزو دوم و آلبرت اول مالاسپینا (متوفی ۱۱۴۰) تأسیس کرد.

در سال ۱۱۶۴، پسر آلبرت، اوبیزو اول (کبیر) (متوفی ۱۱۸۵، حقوق فئودالی او توسط امپراتور فردریک اول تأیید شد و همچنین به عنوان واسال امپراتوری منصوب شد. اختلافات او شامل بخش‌هایی از لیگوریای امروزی (تیگولیو، چینکوئه تره و لوانتو سول ماره - که او از جنوا و فیشی به دست آورد؛ سرزمین‌های لونیجیانا، گارفانیانا و دره‌های رودخانه تربیا تا توریگلیا)؛ وال داوتو (تا سانتو استفانو داوتو) و استافورا واقع در اولترپو)؛ و همچنین لومباردی (وال بورمیدا و اولترجیوگو) بود.

در سال ۱۲۲۰، از میان وارثان متعدد اوبیزو اول، تنها کنراد مالاسپینای قدیمی و اوبیزینو مالاسپینا زنده بودند؛ حقوق فئودالی آنها توسط امپراتور دوباره تأیید شد، اگرچه به دلیل نفوذ غالب پیاچنزا، سرزمین‌ها اندکی کاهش یافت. در سال ۱۲۲۱، کنراد و اوبیزینو زمین‌های خود را بین خود تقسیم کردند. کنراد بر سرزمین‌های لونیجیانا واقع در کرانه غربی رودخانه مگرا و وال تربیا در لمباردی حکومت می‌کرد و شاخه اسپینو سکو را به وجود آورد، در حالی که اوبیتزینو بر سرزمین‌های لونیجیانا واقع در کرانه شرقی رودخانه مگرا و واله استافورا در لمباردی حکومت می‌کرد و شاخه اسپینو فیوریتو از این خانواده را به وجود آورد.

در سال ۱۲۶۶، چهار زیرشاخه از نوادگان کنراد مالاسپینا (قدیمی) که دانته آلیگیری در کمدی الهی از او یاد می‌کند، تشکیل شد.

خاستگاه این زیرشاخه به موروئلو مالازو (متوفی ۱۲۸۴) نسبت داده می‌شود که قلعه مولازو در لونیجیانا - قلعه اصلی شاخه اسپینو سکو - و درگیری‌هایی در وال تربیا در اطراف اوتون را در اختیار داشت. او همچنین بر قلمرو خانواده در ساردینیا تأثیر داشت. این زیرشاخه اولین شاخه‌ای بود که از اسپینو سکو ایجاد شد. این شاخه تا زمان لغو فئودالیسم، مالکیت مارکیزات مولازو را حفظ کرد. این شاخه در سال ۱۸۱۰ با مرگ مارکیز الساندرو مالازو، سیاستمدار، کاوشگر و دریانورد مشهور، منقرض شد.

مارکیزات، که از سال ۱۲۶۶ تا ۱۷۹۷ حکومت می‌کرد، از سال ۱۱۶۴ به عنوان یک دشمنی امپراتوری شناخته شد؛ این دشمنی با چندین تصرف زمین در پوتزو، مونترجیو، مونتارسه، کاستانیتولی (از سال ۱۷۴۶)، کالیچه، وپو و مادریگنانو گسترش یافت؛ سه قلمرو اخیر از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲ توسط کادت‌های زیرشاخه مولاتزو اداره می‌شدند و به دلیل بدهی‌ها به دوک بزرگ توسکانی فروخته شدند.

در قرن شانزدهم، شاخه‌های مادریگنانو (۱۵۲۳–۱۶۳۴) و مونترجیو (۱۵۲۳–۱۶۴۶) موقتاً از شاخه اصلی مولاتزو جدا شدند. دشمنی مولاتزو، که از سال ۱۴۷۳ آغاز شد، تا سال ۱۷۷۶ به‌طور متناوب توسط «مالاسپینا دل کاستلو» و «مالاسپینا دل پالاتزو» اداره می‌شد. تبار مستقیم مردانه توسط کاشف مشهور، الساندرو مالاسپینا، از بین رفت. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند. زیرشاخه‌های اصلی مشتق شده از مالاسپیناهای مولاتزو عبارت بودند از:

مالاسپینا از کاریسه‌تو و گودانو، از کاریسه‌تو بخشی از سریناله در وال تربیا؛ جد آنها آنتونیو (درگذشته ۱۴۷۷)، پسر آنتونیو از مولاتزو بود. این شاخه در طول دو نسل از بین رفت: مارکیزات کاریسه‌تو توسط فیشی در سال ۱۵۴۰ و متعاقباً توسط دوریا به دست آمد.

مالاسپینا از سانتو استفانو، از سانتو استفانو داوتو، در وال تربیا؛ جد آنها گیسلو اول (متوفی ۱۴۷۵)، پسر آنتونیو اهل مولاتزو بود. در سال ۱۴۹۵، مارکیزات سانتو استفانو به فیشی فروخته شد و تنها اختلافات گودانو و بولانو، که هر دو در وال دی وارا بین لونیجیانا و وال تربیا واقع شده بودند، حفظ شد. این شاخه در قرن هفدهم از بین رفت و اختلافات آنها به شاخه اصلی مولاتزو واگذار شد.

مالاسپینا اهل ادیفیزی، در ادیفیزی بخشی از فریره در وال نوره، جد آنها پیترو، پسر گیسلو اول سانتو استفانو بود، این شاخه در سال ۱۶۲۴ از بین رفت.

مالاسپینا اهل کازانووا (از یک کازانووا احتمالاً نزدیک اوتونه)؛ جد آنها آنتونیو، پسر حرامزاده بارنابو اهل مولاتزو بود. این شاخه در قرن هجدهم پس از فروش اختلافات خود به دوریا در قرن شانزدهم از بین رفت. مالاسپینا اهل کروچه (از کروچه فیشی در آپنین‌های لیگوری). قبیله آنها در سال ۱۵۰۴ به فیشی فروخته شد.

مالاسپینا اهل فابریکا، از فابریکا، بخشی از اوتونه (با فابریکا کورونه که مالاسپینا اهل ورزیا مارکیز آن بود، اشتباه نشود). جد آنها موروئلو بود که یا پسر برنابئو یا گالئاتزو اهل مولاتزو بود. آنها قبیله خود را در سال ۱۵۴۰ به فیشی فروختند و تا پایان فئودالیسم زنده ماندند. این شاخه هنوز هم زنده است.

مالاسپینا اهل اوتونه، از اوتونه در وال تربیا. جد آنها جیووانی بود که یا پسر برنابئو یا گالئاتزو اهل مولاتزو بود. آنها قبیله خود را در سال ۱۵۴۰ به فیشی فروختند و این شاخه در آغاز قرن نوزدهم منقرض شد. مالاسپینا اهل اورتزولی، از اورتزولی، بخشی از اوتونه. جد آنها گالئاتزو، پسر جیووانی اهل اوتونه بود. آنها روند انشعاب قابل توجهی داشتند؛ شاخه اصلی آنها در قرن هجدهم منقرض شد، اما تبار آنها در برخی از زیرشاخه‌ها باقی ماند. از یکی از این زیرشاخه‌ها، بومی بوبیو، شاخه مالاسپینا-دلا کیزا، مارکیزهای ولپدو و کاربونارا از طریق فرزندخواندگی به وجود آمد.

مالاسپینا اهل فراسی، از بخش فراسیای اوتونه. جد آنها جیووانی، پسر گالئاتزو اهل اورتزولی بود. این تبار هنوز هم از طریق بسیاری از زیرشاخه‌ها وجود دارد. آنها در سال ۱۶۵۶ دشمنی خود را به دوریا فروختند.

مالاسپینا اهل مادریگنانو، شاخه‌ای مستقل که در سال ۱۳۵۵ با جد آزونه آغاز شد. این شاخه تا سال ۱۶۳۱ منحل شد اما بعداً از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲ توسط کونسینوری مولاتزو احیا شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند.

شاخه‌ای خودمختار از خانواده که از قرن پانزدهم میلادی آغاز شد و جد آن آزون آنتونیوی مولاتزو بود. این شاخه، فیودهای استادوملی و کاوانلا را در اختیار داشت و بر ویلافرانکا تا حدودی حکومت می‌کرد. نمایندگان اصلی آن توماس دوم (درگذشته ۱۶۰۳) و پسرش فرانچسکو (درگذشته ۱۶۴۹) بودند. شاخه اصلی در سال ۱۷۵۹ منقرض شد و با تأیید امپراتوری، فیودها با ویلافرانکا (درگذشته ۱۷۹۶) متحد شدند. در سال ۱۷۹۴، شورش‌هایی علیه رژیم استبدادی توماس سوم آغاز شد. در سال ۱۷۵۷، بخشی از فیود توسط شاخه مولاتزو به دست آمد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند.

جد این شاخه، مانفردو، پسر کنراد مالاسپینای پیر، در حدود سال ۱۲۶۰ بود. آنها قلعه جیوواگالو (ترسانا) و برخی از زمین‌های اطراف آن را در اختیار داشتند. این شاخه در سال ۱۳۶۵ منقرض شد و اختلافات آنها به شاخه ویلافرانکا به ارث رسید. بیشتر مارکیزات توسط مارکیزات ترسانا جذب شد.

جد آنها فردریک، پسر کنراد مالاسپینای پیر بود؛ آنها بر قلعه مالنیدو و همچنین ویلافرانکا در لونیجیانا و سرزمین‌های اطراف حکومت می‌کردند. این شاخه به دلیل تقسیمات ارثی فراوان، جنگ‌ها و از دست دادن سرزمین‌های متعدد در دره‌های نزدیک رودخانه وارا، آئولا و تاورونه، بسیار ضعیف و فقیر شد. در قرن شانزدهم، آنها تحت حمایت مودنا قرار گرفتند و به لطف وفاداری آنها، با فرمان ۳ مه ۱۷۲۶، دوک رینالدو دِسته از مودنا نام «مالاسپینا استنسی» را به آنها داد. قلمرو تازه تأسیس آنها شامل گاربوگلیاگا، بِوِرینو، ویلا، روچِتا دی وارا و قلعه‌های ویرگولِتا و مالنیدو در ویلافرانکا می‌شد، جایی که آنها به همراه کنسیه‌وری‌های شاخه کاستِولی حکومت می‌کردند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند. این شاخه به‌طور مؤثر گسترش یافت و پس از پایان فئودالیسم نیز به حیات خود ادامه داد و بسیاری از شاخه‌های مشترک هنوز وجود دارند. برخی از آنها علاوه بر هویت جداگانه، حاکمان خاص خود را نیز داشتند. این موارد عبارتند از:

مالاسپینا اهل کرمولینو، اهل کرمولینو در مونفراتو؛ جد آنها توماس اول (۱۳۶۱)، پسر فردریک اهل ویلافرانکا و آگنسه دل بوسکو، خویشاوند خونی آلرامیکا بود که تمام اختلافات خانوادگی، از جمله اختلافات بر سر شهر اووادا، از آنجا ناشی می‌شد. این شاخه در قرن شانزدهم منقرض شد.

مالاسپینا اهل لوسولو، از لوسولو، بخشی از مولاتزو در لونیجیانا. جد آنها آزونه (درگذشته در سال ۱۳۶۴)، پسر اوپیتزینو اهل ویلافرانکا بود؛ او اختلافات مالاسپینا اهل جیوواگالو را که از قبل منقرض شده بود، به ارث برد. این شاخه در قرن هفدهم پس از فروش اختلافات خود به دوک بزرگ توسکانی منقرض شد.[۱۹] مالاسپینا از پودنزانا اهل پودنزانا در لونیجیانا، که جد بزرگش لئوناردو، پسر جیان اسپینتا از لوسولو در سال ۱۵۳۶ بود. در طول جنگ جانشینی اسپانیا، اسکندر فرماندار امپراتوری آولا شد و قدرت خانواده‌های جنوا را که از سال ۱۵۴۳ حق حکومت بر آن سرزمین‌ها را داشتند، تا حد زیادی تضعیف کرد. قلعه اسکندر که از وفاداری به پادشاه اسپانیا امتناع ورزید، در سال ۱۷۰۶ تخریب شد. در سال ۱۷۱۰، او حق حکومت بر سرزمین‌ها را به عنوان مارکی آولا به دست آورد و فئود را از امپراتور به قیمت ۳۰۰۰۰ فیورینی خریداری کرد. در سال ۱۷۹۴، این شاخه بخشی از لیچیانا را به ارث برد. آنها همچنین مونته‌دیوالی، آمولا و یک چهارم فئود مونتی را در اختیار داشتند. این شاخه در قرن ۱۸ منقرض شد. مارکی‌های حاکم در زیر ارائه شده‌اند. مالاسپینا از ترسانا، اهل ترسانا در لونیجیانا. جد آنها اوپیتزینو، پسر جیووانی یاکوپو از لوسولو بود. این شاخه در سال ۱۶۵۲ با گولیلمو منقرض شد.

مالاسپینا از لیچیانا، اهل لیچیانا ناردی در لونیجیانا؛ جد آنها جیان اسپینتا، پسر جیووانی اسپینتا از ویلافرانکا بود. آنها در سال ۱۵۳۵ به یک شاخه مستقل تبدیل شدند و بر منطقه فئود لیچیانا حکومت کردند. مارکیزات آنها همچنین بر پانیکاله، مونتی، پیانکاستلی، سولارو، بیگلیولو، کاتاناسکو، مولسانو و آمولا نفوذ داشت. فردیناندو، در تلاش برای درخواست حمایت اسپانیا، در جریان شورشی در سال ۱۶۱۱ کشته شد. در سال ۱۷۷۸، این شاخه تحت حمایت مودنا قرار گرفت و در سال ۱۷۸۳، خانواده در سال ۱۷۸۳ بخشی از فئود باستیا را به ارث بردند. این شاخه در پایان قرن هجدهم منقرض شد؛ پس از مرگ ایگناتسیو، این دشمنی به شاخه پودنزانا (۱۷۹۵) رسید. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند.

مالاسپینا اهل باستیا، از باستیا، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها فیورامونته دوم، پسر جیان اسپینتا دی لیچیانا (درگذشته ۱۵۲۸) بود. این خاندان در سال ۱۵۳۵ مستقل شد. در طول قرن هفدهم، این دشمنی با فعالیت‌های مجرمانه نِستوره، برادر کوچکتر مارکی کارلو، به رسوایی کشیده شد. فعالیت‌های مجرمانه او تنها پس از مرگش که ناشی از یک شورش خشونت‌آمیز مردمی بود، پایان یافت. نِستوره مداخله دوک‌نشین بزرگ توسکانی را کاملاً نادیده گرفت. در سال ۱۷۰۴، این دشمنی به یک ملک توسکانی تبدیل شد و از حمایت برخوردار شد، اما مجبور شد توسط مقامات فلورانس اداره شود. آنا، همسر مارکی جیووانی، در این منطقه به عنوان زنی با زیبایی بی‌نظیر شناخته می‌شد. او به امید اینکه به عنوان فاحشه مورد علاقه لوئیجی پانزدهم، جایگزین پمپادور شود، به ورسای دعوت شد. او در تلاش‌هایش شکست خورد و تنها با مبلغ ناچیزی غرامت که پادشاه به عنوان غرامت به او اعطا کرده بود، به این نزاع بازگشت. این نسل در سال ۱۷۸۳ منقرض شد و این نزاع به نسل پونته بوسیو واگذار شد. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند.

مالاسپینا اهل تراروسا، از تراروسا، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها فابریزیو، پسر فیورامونته از باستیا بود که در سال ۱۶۱۷، نزاع خود را به دوک بزرگ توسکانی فروخت. این شاخه تنها پس از دو نسل از بین رفت.

مالاسپینا اهل پونته بوسیو، از پونته بوسیو، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها لودوویکو اول، نوه غیرزنده فیورامونته از باستیا بود. این شاخه در سال ۱۶۳۱ به شاخه حاکم تبدیل شد و در سال ۱۶۳۹ نشان امپراتوری رسمی را دریافت کرد. آنها در سال ۱۷۸۳، نزاع باستیا و در سال ۱۷۹۴، بخشی از نزاع لیچیانا را به ارث بردند. آنها از پایان فئودالیسم جان سالم به در بردند، اما در قرن نوزدهم منقرض شدند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند.

مالاسپینا از مونتی، از خانواده مونتی، بخشی از خانواده لیچیانا ناردی؛ جد آنها مورولو (۱۵۳۵–۱۵۷۵)، پسر جیان اسپینتا از لیچیانا بود. این خاندان در دو نسل با اوراتزیو (۱۵۷۵–۱۵۸۵) منقرض شد. مالاسپینا از سوورو، از سوورو، بخشی از روچتا دی وارا، استانی از اسپزیا در مرزهای لونیجیانا؛ جد آنها رینالدو (۱۵۳۵)، پسر جیان اسپینتا دوم از لیچیانا بود. این شاخه مونتی را به ارث برد که بعداً در سال ۱۶۶۴ به شاخه پودنزانا از خانواده فروخته شد. این شاخه از پایان فئودالیسم جان سالم به در برد و هنوز هم وجود دارد. نماینده برجسته این شاخه تورکواتو (متوفی ۱۵۹۴) بود که از ابتکارات بشردوستانه حمایت می‌کرد و برای جلوگیری از قحطی، «مونته فرومنتاریو» را ساخت. پس از جنگ ارثی بین رینالدو دوم و اسپینتا از شاخه اولیوولا (۱۶۲۷)، خصومت امپراتوری تا زمان حمله اسپانیا در سال ۱۷۳۳ که قلعه خانوادگی را ویران کرد، در صلح بود. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند.

جد این شاخه، آلبرتو (متوفی ۱۲۹۸)، پسر کنراد مالاسپینا (قدیمی) بود. آنها نزاع پرگولا - بخشی از برالو دی پرگولا - و سرزمین وسیعی در سمت چپ وال تربیا را به ارث بردند؛ رودخانه، نزاع‌های آنها را از نزاع‌های شاخه مولاتزو جدا می‌کرد. آنها همچنین مالک برخی از سرزمین‌های نزدیک بوبیو بودند. در سال ۱۳۰۴، کورادینو مالاسپینا، ارباب قلعه کارانا (کورته بروگناتلا)، با توافق ویسکونته پالاویچینو و راهب بزرگ بوبیو، گویدو، کنترل بوبیو را به دست گرفت، آن را به یک قلمرو اربابی تبدیل کرد و قلعه فعلی آن را ساخت. در سال ۱۳۴۱، ویسکونتی میلان کنترل بوبیو و دربار بروگناتلا را به دست گرفت و قلعه کارانا را از مالاسپینا سلب کرد و قلعه معروف نرو، قلعه سیاه معروف به خاطر سنگ‌های غیرمعمول مورد استفاده در ساخت آن را ویران کرد. پس از سال ۱۳۴۷، زمانی که کورادینو درگذشت، این نزاع بین وراث او تقسیم شد، اما در سال ۱۳۶۱ آنها مجبور شدند آن را به خانواده ویسکونتی بدهند. در سال ۱۴۳۶، این نزاع به خانواده دال ورمه، که کنت‌های بوبیو و وگرا شده بودند، واگذار شد. مالاسپیناها همچنین کنترل کلیسای باستانی سن کریستوفورو در واله دل کارلونه را از دست دادند. تنها قلمرویی که هنوز در اختیار داشتند، دِتزا بود که بعداً به مالاسپینای پرگولا داده شد. این شاخه در سال ۱۳۴۷ دچار یک تقسیم شد که از آن، نزاع‌های پراتو (بخشی از کانتالوپو لیگوره، در وال بوربرا، نزدیک وال تربیا) و کورته بروگناتلا، که هر دو سابقه کوتاهی داشتند، به وجود آمد. در تقسیم دیگری در سال ۱۴۵۳، چهار کوارتیری از نزاع پرگولا جدا شدند. هر یک از املاک به یک شاخه مجزا از خانواده داده شد. این شاخه‌ها عبارت بودند از:

مالاسپینا از وزیمو، از وزیمو، بخشی از زربا در وال تربیا. آنها در پایان قرن شانزدهم منقرض شدند.

مالاسپینا از پی و ایزولا از پی، بخشی از زربا؛ و ایزولا، شهری که در حال حاضر متروکه است و در بخش برالو دی پرگولا قرار دارد. شاخه اصلی در قرن هفدهم منقرض شد، اما محتمل است که برخی از فرزندان این خانواده بین مالاسپیناهایی که در حال حاضر در این منطقه زندگی می‌کنند و شجره‌نامه آنها هنوز ناشناخته است، زنده مانده باشند.

مالاسپینا از آلپ و آرتانا از آلپ، بخشی از گورتو؛ و آرتانا، بخشی از اوتونه. این دودمان در قرن هفدهم منقرض شد.

مالاسپینا از پرگولا، کامپی و زربا از زربا و کامپی، بخشی از اوتونه. آنها شاخه‌ای را بنیان نهادند که بعدها بخش عمده‌ای از دشمنی اصلی را دوباره به دست آورد و عنوان مارکی‌های پرگولا را به دست آورد، که هنوز هم در طول جشن شهری به نام «سفیلاتا قرون وسطایی با لباس بوبیو» که هر نوامبر برگزار می‌شود، به یاد آورده می‌شود. به لطف مارکی اولیویه‌رو، در سال ۱۵۴۱ آنها به عنوان یک دشمنی امپراتوری به مقام سلطنت رسیدند و با وجود تهدیدهای مداوم حمله ساوویا تا پایان فئودالیسم در ایتالیا (۱۷۹۷) همچنان به این مقام باقی ماندند. آخرین مارکی که بر این دشمنی حکومت می‌کرد، بالداساره بود که از سوی دربار تورین تحت فشار شدیدی برای چشم‌پوشی از حقوق فئودالی خود قرار داشت. به دلیل پریشانی ارثی، این دشمنی شاخه‌های خانوادگی زیادی از جمله مارکی‌های پالاویچینو و کابلا را پرورش داده بود که به همراه جرولامو در سال ۱۶۶۰ بخش‌هایی از دشمنی مالاسپینیان را غصب کرده بودند. در سال ۱۷۸۲، جیان گالئاتزو مالاسپینا، مارکی سانتا مارگریتا؛ آنتونیو جوزپه مالاسپینا، مارکی اورتزولی؛ وارثان کنراد مالاسپینا از پرگولا که همسر بیوه‌اش ماریا ترزا فارنسه دال پوتزو در سال ۱۷۷۷ به ساوویا پیوسته بود؛ و همچنین جیوان کارلو اسپینولا پالاویچینو، حقوق فئودالی خود را در دادگاه وین در مورد الحاقات اخیر ساوویا مطالبه کردند و از امپراتور درخواست مداخله کردند. نسل مستقیم پس از پایان فئودالیسم زنده ماند و هنوز شاخه‌ای از خانواده است. این نسل به یونان و بعداً به ایالات متحده مهاجرت کرد.

در سال ۱۲۷۵، پسر و سه نوه جد این شاخه، اوبیزو مالاسپینا که با نام اوبیتزینو نیز شناخته می‌شود، چهار زیرشاخه دیگر از خانواده را ایجاد کردند.

جد آنها آزولینو، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود که پیش از تقسیم در سال ۱۲۷۵ درگذشته بود. آزولینو به همراه برادرش گابریل، یک سوم از املاک پدربزرگش اوبیتزینو را به ارث برد که برخی از آنها در لونیجیانا و برخی دیگر در لومباردی بودند. پس از مدتی، آزولینو با توافق با برادرش، کنترل کامل اختلافات لومباردی را که عمدتاً در دره استافورا در اطراف ورزسی واقع شده بود، به دست گرفت. مارکیزات ورزسی بین سه پسر آزولینو تقسیم شد؛ زیرشاخه ایسناردو که بر منکونیکو حکومت می‌کرد، در قرن پانزدهم منقرض شد، اما دو شاخه دیگر زنده ماندند:

مالاسپینا از فابریکا، از فابریکا کورونه در دره‌ای که با دره استافورا هم‌مرز است، جد اوبیزو، پسر آزولینو، بود. آنها در پایان قرن نوزدهم پس از تبدیل شدن به اسفورزا-مالاسپینا منقرض شدند.

مالاسپینا از ورزی (شاخه صالح اول)؛ این شاخه در قرن نوزدهم پس از ایجاد انشعابات فراوان و از دست دادن کنترل بر مارکیزات منقرض شد. این احتمال وجود دارد که هنوز هم برخی از وارثان خط بین مالاسپیناهای زیادی که تا به امروز در دره استافورا زندگی می‌کنند، وجود داشته باشند. از شاخه ورزی دو شاخه دیگر ایجاد شد: مالاسپینا از سانتا مارگریتا، از سانتا مارگریتا، بخشی از سانتا مارگریتا دی استافورا؛ جد آنها کریستوفورو بود که پس از سال ۱۴۲۰ درگذشت. آنها در سال ۱۸۲۱ منقرض شدند.

مالاسپینا اهل کازانووا، از کازانووا استافورا، بخشی از سانتا مارگریتا دی استافورا. جد آنها بالداساره پسر برنابو دی ورزی بود. آنها زیرشاخه دیگری ایجاد کردند اما در قرن هفدهم منقرض شدند.

مالاسپینا اهل باگناریا، از باگناریا، که از آن فقط عنوان اسمی «حکمران» را داشتند. جد آنها برنابو پسر برنابو دی ورزی بود. آنها در قرن هفدهم منقرض شدند.

جد این شاخه، گابریل، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود که قبل از تقسیم اختلافات در سال ۱۲۷۵ درگذشت. گابریل در کنار برادرش آزولینو بر یک سوم املاک خانواده حکومت می‌کرد؛ برخی از اختلافات در لونیجیانا و برخی در لومباردی بود؛ به لطف توافق سیاسی بین او و آزولینو، گابریل کنترل اختلافات در لونیجیانا را که شامل قلعه وروکولا در فیویتزانو و سرزمین‌های مجاور در شرق لونیجیانا بود، به دست گرفت. گابریل سه فرزند داشت؛ خانواده ایزناردو در قرن پانزدهم منقرض شدند و فیویتزانو را به جمهوری فلورانس واگذار کردند که این خانواده با آن متحد بودند. این رویداد آینده را تعیین کرد و نفوذ قوی فلورانس بر لونیجیانا و سرزمین‌های مجاور را ایجاد کرد. لونیجیانا گراندوکاله معروف، که برای برتری با قلمرو مالاسپینیان و همچنین قلمرو مودنا می‌جنگید. اسپینتا مالاسپینا وفاداری خود را به ورونا اعلام کرد؛ با این کار، لقب فئود فوسدینوو به او اعطا شد. اسپینتا هیچ وارث طبیعی نداشت، بنابراین نسل او به همراه پسرانش منقرض شد. نوادگان آزولینو با لقب فئود فوسدینوو پاداش گرفتند و نسل مالاسپینای فوسدینوو را ایجاد کردند که جانشینان امپراتوری در ایتالیا بودند و آنتونیو آلبریکو اول مالاسپینا از نسل او بود. از آنجا که آنتونیو مارکیز فوسدینوو بود، در سال ۱۴۴۱ لقب فئود ماسا را به دست آورد. پسرش، جیاکومو اول مالاسپینا (درگذشته ۱۴۸۱)، جانشین پدرش شد و لقب فئود کارارا و سرزمین‌های اطراف آن را به فرمانروایی ماسا اضافه کرد. پسر جاکومو، آلبریکو، برادرش فرانچسکو و فرزندان فرانچسکو را تبعید کرد و آنها را از تمام حقوق جانشینی محروم کرد و دخترش ریکاردا را به عنوان تنها وارث خود باقی گذاشت. ریکاردا با لورنزو سیبو ازدواج کرد که از او سیبو-مالاسپینا، دوشس جدید ماسا و کارارا، به دنیا آمد.

این شاخه از خانواده چندین زیرشاخه دیگر ایجاد کرد، از جمله:

مالاسپینای ساناتزارو از ساناتزارو دِ بورگوندی در نزدیکی پاویا؛ جد آنها فرانچسکو، پسر جاکوموی اول ماسا بود که در سال ۱۴۶۶ توسط ساناتزارو به عنوان حاکم قانونی این نزاع منصوب شده بود. آنها در سال ۱۸۳۵ با لوئیجی، شهروند برجسته پاویا، که در آن نقش سیاسی و اجتماعی برجسته‌ای داشت، منقرض شدند.

جد این شاخه، پسر آزولینو، گالئوتو، بود که در سال ۱۳۶۷ درگذشت. در سال ۱۳۴۰، اسپینتا مالاسپینا قدرت خانواده را بر املاک خود تثبیت کرد و به آنها برای قرن‌های بعدی فرمانروایی اعطا نمود. مارکیزات فوسدینوو در سال ۱۳۶۷ به‌طور مستقل اداره شد و سرزمین‌های ویانو، کاستل دل آکیلا، گراگنولا (۱۶۴۶)، کورتیلا، پولیکا، جیوکانو، پونزانلو، تندولا، مارسیاس و پوسترلا، کانیپارولا را دربر گرفت. گابریل، پسر آنتونیو آلبریکو اول فوسدینوو، کنترل منطقه فوسدینوو را به دست گرفت و سایر املاک را به خواهر و برادرانش واگذار کرد.

در سال ۱۵۲۹، مقام موروثی ویکاری امپراتوری به او و مناطق تحت سلطه‌اش به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۶۶۶، امپراتور به این شاخه حق تولید پول خود را اعطا کرد. آخرین مارکی حاکم، کارلو امانوئل بود که طرفدار لغو اختلافات امپراتوری در ایتالیا بود؛ او با فرمان ناپلئون در ۲ ژوئیه ۱۷۹۷ موافقت کرد و از اختلافات خود دست کشید. خانواده توریجیانی-مالاسپینا هنوز مالک قلعه فوسدینووزه هستند. مارکی‌های حاکم در زیر معرفی شده‌اند.

مالاسپینا از اولیولا، از اولیولا، بخشی از آولا؛ جد آنها لاتزارو، پسر جیووانی باتیستا از فوسدینوو و برادرزاده گابریل بود که پس از ترور وارثان اصلی شاخه اصلی، کنترل اختلافات اولیولا را به دست گرفته بود. مارکی‌ها همچنین پالرونه (۱۵۷۲)، بیبولا، بیگلیولو، آگنینو، کوئرسیا، ساراکو و واکارسیا را در اختیار داشتند. در سال ۱۵۶۹، اختلافات آنها توسط دوک‌نشین بزرگ توسکانی جذب شد. این شاخه در قرن نوزدهم منقرض شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند.

مالاسپینا از ورونا؛ جد آنها اسپینتا، پسر آنتونیو آلبریکو اول از فوسدینوو بود که از حقوق فئودالی خود دست کشید اما املاک زیادی در ورونا داشت. این شاخه در سال ۱۴۰۶ بخشی از اشراف ورونا شد و در ۱۳ آوریل ۱۶۳۸ عنوان مارشنال را با نشان امپراتوری به دست آورد که سپس در ۷ ژانویه ۱۸۲۱ دوباره تأیید شد. آنها در قرن بیستم منقرض شدند.

مالاسپینا از گراگنولا، از گراگنولا، بخشی از فیویتزانو؛ جد آنها لئوناردو، برادر اسپینتای کبیر بود. آنها پس از دو نسل با لئوناردو دوم (درگذشته ۱۴۱۹) منقرض شدند، اما دشمنی آنها به مارکیز فوسدینوو منتقل شد که در سال ۱۶۴۲ منقرض شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده‌اند.

جد آنها فرانچسکو، پسر برنابئو و نوه اوبیتزینو بود که پس از تقسیم سال ۱۲۷۵، زمینی را در لونیجیانا (قلعه اولیولا، در بخشی از آولا) و لومباردی، از جمله قلعه پیزوکورنو، بخشی از پونته نیتزا، به ارث برد. وارثان شاخه اصلی در سال ۱۴۱۳ در قلعه اولیولا ترور شدند. اختلافات آنها بین شاخه‌های فوسدینوو و گودیاسکو از خانواده تقسیم شد. اولیولا به خاندان گراگنولا داده شد. پس از انقراض این خاندان، به آلبریکو اول از فوسدینوو و پسرش گابریل چهارم (متوفی ۱۴۸۵) داده شد که آن را برای پسرش جیوان باتیستا به جا گذاشت. این اختلاف بعداً توسط لاتزارو به ارث رسید که در سال ۱۵۲۵ یک خاندان مستقل ایجاد کرد که تا زمان لغو اختلافات امپراتوری در سال ۱۷۹۷ پابرجا ماند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند.

جد این شاخه، آلبرتو، پسر اوبیتزینو بود که در تقسیم سال ۱۲۷۵ با نوه‌هایش در لونیجیانا و لمباردی، عمدتاً نزدیک قلعه فیلاتیرا، درگیری‌هایی داشتند. آنها در ابتدا مالاسپینای فیلاتیرا نامیده می‌شدند؛ این عنوان فقط توسط نسل اول حفظ شد. آنها همچنین قلعه‌ای در اورامالا - بخشی از وال دی نیتزا - داشتند و بعداً کنترل بورگو گودیاسکو را به دست گرفتند و آن را به عنوان مرکز قدرت خود قرار دادند. در سال ۱۷۴۳، استان بوبیو از سال ۱۵۱۶ تحت حکومت مارکیزات بوبیو تأسیس شد. ساوویا و قیمومیت ورزی، قلمروهای آنها را مشخص کردند. پنج زیرشاخه اصلی این خانواده توسط نیکولو (همچنین با نام مارچسوتو شناخته می‌شود) پسر آلبرتو و پنج فرزندش ایجاد شدند. همه آنها در لونیجیانا و در قلمرو مارکیز گودیاسکو با هم دشمنی داشتند.

مالاسپینا اهل کاستیلیونه و کازالاسکو از کاستیلیونه دل ترزیه، بخشی از باگنونه در لونیجیانا، و از کازالاسکو، بخشی از وال دی نیتزا در اولترپو پاوزه؛ جد آنها فرانچسکینو، پسر مارچسوتو بود که به سرباز نیز معروف بود. آنها در سه نسل منقرض شدند؛ نزاع کاستیلیونه به فلورانس و نزاع کازالاسکو به مالاسپینای اورامالا رسید.

مالاسپینا اهل باگنونه و والورده از باگنونه در لونیجیانا و والورده در اولترپو پاوزه؛ جد آنها آنتونیو، پسر مارچسوتو بود. فرزندان آنتونیو املاک خود را به‌طور مساوی تقسیم کردند؛ باگنونه به ریکاردو داده شد و بعداً توسط نوه‌هایش به فلورانس فروخته شد. نسل او در سال ۱۹۸۷ منقرض شد. نسل اسقف آراگونیو مالاسپینا بارتوللی همچنان زنده است؛ آخرین وارث آن هنوز در مارکا آنکونتانا زنده است. والورده به آنتونیو داده شد که احتمالاً نسل او در اولترپو ادامه یافته است.

مالاسپینا از ترسکیتو و پیومسانا از ترسکیتو، بخشی از باگنونه در لونیجیانا؛ و از پیومسانا، بخشی از گودیاسکو در اولترپو پاوزه؛ جد آنها جیووانی، پسر مارچسوتو بود. در سال ۱۶۹۸، آنها ترسکیتو و حاکمیت خود بر پیومسانا را به دوک بزرگ توسکانی فروختند. کشتی‌های حمل و نقل گودیاسکو به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. آنها در قرن نوزدهم منقرض شدند. مالاسپینا از فیلاتیرا و سلا از فیلاتیرا در لونیجیانا و سلا، بخشی از ورزی در اولترپو پاوزه؛ جد آنها اوبیتزینو، پسر مارچسوتو بود. در سال ۱۵۱۴، برنابئو، علیه اسفورتزا شورش کرد و در ووگرا اعدام شد. دعوای سلا مصادره شد؛ پسرش مانفردی، فیلاتیرا را به دوک بزرگ توسکانی فروخت. آنها در قرن ۱۸ منقرض شدند.

مالاسپینا از مالگراته و اورامالا از مالگراته، بخشی از ویلافرانکا در لونیجیانا؛ و از اورامالا، بخشی از وال دی نیتزا در اولترپو پاوزه. جد آنها برنابو، پسر مارچسوتو بود. این یکی از معدود شاخه‌های خانواده، در کنار شاخه فوسدینوو، است که هرگز قدرت خود را در طول زمان کاهش نداده است. این گروه تقریباً کنترل کامل مارکیزات‌های گودیاسکو، پوزول گروپو و فورتوناگو را به دست آورد. آنها همچنین کنترل قابل توجهی بر بسیاری از دیگر فرقه‌های مالاسپینیایی اولترپو به دست آوردند. این شاخه بعدها مالاسپینای گودیاسکو-پوزول گروپو و فورتوناگو نامیده شد. آنها در قرن نوزدهم منقرض شدند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده‌اند.

مالاسپینای سالیانو از سالیانو کرنا، بخشی از ورزسی؛ جد آنها آزو، پسر نیکولوی اورامالا و مالگراته بود. این شاخه در قرن هجدهم منقرض شد.

• Eugenio Branchi, Storia della Lunigiana feudale, ristampa anastatica, 3 vol. , Forni, Bologna 1971.
• Umberto Burla, Malaspina di Lunigiana, Luna editore, La Spezia 2001.
• Giuseppe Caciagli, Storia della Lunigiana, Arnera, Pontedera 1992.
• Giorgio Fiori, I Malaspina, Tip.Le.Co. , Piacenza 1995.
• Guido Guagnini, I Malaspina, Il Biscione, Milano 1973.
• Pompeo Litta, Famigli celebri di Italia. Malaspina, 1855. (URL)
• Patrizia Meli, Gabriele Malaspina marchese di Fosdinovo: condotte, politica e diplomazia nella Lunigiana del Rinascimento, University Press, Firenze 2008 شابک ‎۹۷۸-۸۸-۸۴۵۳-۸۵۹-۸, شابک ‎۹۷۸-۸۸-۸۴۵۳-۸۶۰-۴.
• Franco Quartieri, Dante e i Malaspina, in "Analisi e paradossi su 'Commedia' e dintorni", p. 141, Longo editore, Ravenna 2006 شابک ‎۸۸-۸۰۶۳-۵۰۱-۸.
• Alessandro Soddu (a cura di), I Malaspina e la Sardegna. Documenti e testi dei secoli XII-XIV, CUEC, Cagliari 2005.
• Alessandro Soddu, Struttura familiare e potere territoriale nella signoria dei Malaspina, in "Giornale Storico della Lunigiana e del territorio Lucense", LV (2004), pp. 135–152, 2007.
• Alessandro Soddu, Poteri signorili in Sardegna tra Due e Trecento: i Malaspina, in "RiMe. Rivista dell'Istituto di Storia dell'Europa Mediterranea", 4 (ژوئن ۲۰۱۰), pp. 95–105 [Atti del "12th Annual Mediterranean Studies Congress: Sardinia: A Mediterranean Crossroads", Cagliari 27–30 May 2009] on line http://rime.to.cnr.it/
• Alessandro Soddu, "Magni baroni certo e regi quasi". I Malaspina fra Lunigiana, Lucca e Sardegna, in "Acta Historica et Archaelogica Mediaevalia", 30 (2009–2010), pp. 251–260, 2011.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Malaspina family». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵.