خط انشعابی استاک یاردز
| خط انشعابی استاک یاردز | |||
|---|---|---|---|
 ساخت خط انشعابی استاک یاردز متروی شیکاگو | |||
| اطلاعات کلی | |||
| وضعیت | Closed | ||
| موقعیت | شیکاگو، ایلینوی | ||
| پایانه | ایندیانا آرمور (آخرین ایستگاه در مسیر حلقوی پایانه) | ||
| شمار ایستگاه‌ها | ۸ | ||
| عملکرد | |||
| گونه | مترو | ||
| سیستم | متروی شیکاگو | ||
| گرداننده‌ها | سازمان ترابری شیکاگو (۱۹۴۷–۱۹۵۷) شرکت حمل‌ونقل سریع شیکاگو (۱۹۲۴–۱۹۴۷) راه‌آهن هوایی ساوت‌ساید (۱۹۰۸–۱۹۲۴) | ||
| تاریخچه | |||
| گشایش | ۸ آوریل ۱۹۰۸ | ||
| بسته شدن | ۶ اکتبر ۱۹۵۷ | ||
| فنی | |||
| طول خط | ۲٫۹ مایل (۴٫۷ کیلومتر) | ||
| ویژگی | غیر همسطح | ||
| اندازه ریل | ۴ فوت ۸ ۱⁄۲ اینچ (۱٬۴۳۵ میلی‌متر) ریل استاندارد | ||
| برق | ریل سوم، ۶۰۰ ولت جریان مستقیم | ||
| |||
خط انشعابی استاک یاردز (انگلیسی: Stock Yards branch) یک خط قطار سریع‌السیر بود که از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۵۷ بخشی از سامانه «ال» شیکاگو به‌شمار می‌رفت. این شاخه به اتحادیه محوطه‌های دام شیکاگو و محله کَنری‌ویل خدمات‌رسانی می‌کرد و شامل هشت ایستگاه مرتفع بود. این خط در ۸ آوریل ۱۹۰۸ افتتاح شد و در ۶ اکتبر ۱۹۵۷ تعطیل شد.
بهره‌برداری
خط انشعابی استاک یاردز یک خط مرتفع به طول ۲٫۹ مایل (۴٫۷ کیلومتر) بود که به هشت ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کرد. این خط از ایستگاه ایندیانا آغاز می‌شد که محل تعویض خط برای خط مرتفع ساوت ساید و خط انشعابی کنوود بود. خط از آنجا در امتداد دو خط ریلی به سمت غرب تا ایستگاه اکسچنج پیش می‌رفت و سپس یک حلقه در جهت خلاف عقربه‌های ساعت تشکیل می‌داد و با توقف‌هایی در کارخانه بسته‌بندی موریس اند کامپنی در خیابان ریسین، کارخانه بسته‌بندی سوئیفت اند کامپنی، خیابان پکرز و کارخانه آرمور اند کامپنی، به اتحادیه محوطه‌های دام خدمات‌رسانی می‌کرد.[۱]
منابع
- ↑ South Side and Loop Track Map (PDF) (Map). Chicago Transit Authority. 1952. Retrieved August 15, 2013.
- بنیانگذاریهای ۱۹۰۸ (میلادی) در ایلینوی
- خطوط راه‌آهن بازشده در ۱۹۰۸ (میلادی)
- خطوط راه‌آهن در شیکاگو
- مرجع ترابری شیکاگو