خوراک دام
خوراک دام (انگلیسی: Animal feed) به مواد غذایی مخصوص حیوانات اهلی اطلاق میشود، که با هدف دامپروری، بهطور انبوه تولید میگردد و معمولاً بخش عمده آن را تفالهها، آرد جو، کنجاله سویا و آرد ذرت دانهای تشکیل میدهند.
آغاز تولید خوراکدام در مقیاس صنعتی، به اواخر قرن نوزدهم و همزمان با پیشرفت تغذیه در انسانها بازمیگردد، که انسان قادر به شناسایی مزایای رژیم غذایی متعادل و اهمیت نقش فرآوری برخی از مواد اولیه گردید. خوراک گلوتن ذرت نخستینبار در سال ۱۸۸۲ تولید شد و فرم کنونی خوراکدام نیز نخستینبار در سال ۱۸۹۴ توسط ویلیام هولینگتون دانفورت تولید گردید. شرکت آمریکایی کارگیل نیز از سال ۱۸۸۴ نخستین شرکتی بود که اقدام به تولید عمده خوراکدام نمود.
رفاه حیوانات به شدت به خوراک دام وابسته است که نشان دهنده تغذیه متعادل باشد. برخی از شیوههای کشاورزی مدرن، مانند پروار کردن گاوها با غلات یا در مقادیر زیاد خوراک، اثرات مضری بر محیط زیست و حیوانات دارند. به عنوان مثال، افزایش ذرت یا سایر غلات در خوراک گاوها، میکروبیومهای آنها را اسیدیتر میکند و سیستم ایمنی آنها را تضعیف میکند و گاوها را به ناقل احتمالی ئی. کولی تبدیل میکند، در حالی که سایر شیوههای تغذیه میتوانند اثرات حیوانی را بهبود بخشند. به عنوان مثال، تغذیه گاوها با انواع خاصی از جلبک دریایی، تولید متان آنها را کاهش میدهد و گازهای گلخانهای حاصل از تولید گوشت را کاهش میدهد.
هنگامی که یک بحران زیستمحیطی مانند خشکسالی یا آب و هوای شدید ناشی از تغییرات اقلیمی به کشاورزان یا دامداران ضربه میزند، کشاورزان اغلب مجبور میشوند به خوراک دام تولیدی گرانتر روی آورند که میتواند بر دوام اقتصادی آنها تأثیر منفی بگذارد. به عنوان مثال، خشکسالی سال ۲۰۱۷ در سنگال، دسترسی به چراگاهها را کاهش داد که منجر به افزایش شدید تقاضا و قیمت خوراک دام تولیدی شد و باعث شد کشاورزان بخشهای زیادی از گلههای خود را بفروشند. علاوه بر این، کشاورزی برای تولید خوراک دام بر استفاده از زمین فشار میآورد: محصولات خوراکی به زمینی نیاز دارند که در غیر این صورت ممکن است برای غذای انسان استفاده شود و میتواند یکی از عوامل محرک جنگلزدایی، تخریب خاک و تغییرات اقلیمی باشد.
جستارهای وابسته
منابع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Animal feed». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۸.