دانیل مونبار

دانیل مونبار
— دزد دریایی —
نام مستعارمونبارِ نابودگر
نوعبوکانیر
تاریخ تولد۱۶۴۵
محل تولدلانگداک، فرانسه
تاریخ فوت۱۷۰۷؟
تابعیتفرانسه
سال های فعالیتدههٔ ۱۶۶۰– دههٔ ۱۶۷۰
درجهناخدا یکم
پایگاه عملیاتسن بارتلمی
جنگ‌ها/نبردهاجنگ واگذاری قدرت

دانیل مونبار (انگلیسی: Daniel Montbars؛ ۱۶۴۵ – ۱۷۰۷؟) که بیشتر با نام «مونبارِ نابودگر» شناخته می‌شود،[۱] یک بوکانیر فرانسوی قرن هفدهم بود. او برای چندین سال به‌عنوان یکی از خشن‌ترین بوکانیرهایی شناخته می‌شد که در میانهٔ قرن هفدهم علیه اسپانیایی‌ها فعالیت می‌کردند. شهرت او به‌عنوان دشمنی بی‌امانِ امپراتوری اسپانیا تنها با فرانسوا لولونه و رش برازیلیانو برابری می‌کرد.

زندگی‌نامه

مونبار حدود سال ۱۶۴۵ در خانواده‌ای ثروتمند در لانگداک به دنیا آمد. او تحصیلات خوبی داشت و همچون یک نجیب‌زاده پرورش یافت. بنا بر افسانه‌ای رایج، نفرت افسانه‌ای مونبار از اسپانیایی‌ها از مطالعهٔ گزارش‌هایی دربارهٔ بیرحمی‌های فاتحان اسپانیایی در جهان جدید سرچشمه می‌گرفت،[۲][۳][۴][۵] به‌ویژه روایتی که به توصیف فجایعی می‌پرداخت که علیه سرخ‌پوستان بومی انجام شده بود و به قلم بارتلمه د لاس کاساس نوشته شده بود.[۶] او در سال ۱۶۶۷ زادگاهش فرانسه را ترک کرد و از لو آور عازم شد تا در جریان جنگ واگذاری علیه اسپانیا، در نیروی دریایی سلطنتی فرانسه همراه با عمویش خدمت کند.

او عمویش را به هند غربی همراهی کرد؛ جایی که کشتی آنان در نبردی با دو ناو جنگی اسپانیایی در نزدیکی سانتو دومینگو غرق شد و عمو کشته شد. مرگ عمویش بر نفرت او از اسپانیایی‌ها افزود. او پس از رسیدن به پناهگاه دزدان دریایی در تورتوگا، اندکی بعد به کاپیتان بوکانیرها تبدیل شد. مونبار در جریان حمله‌ای به یک گالیون اسپانیایی خوش درخشید؛ حمله‌ای که بنا بر یک روایت چنین توصیف شده است:

او به شهرک‌های اسپانیایی در سواحل مکزیک، کوبا و پورتوریکو حمله کرد. همچنین به شهرک‌هایی در آنتیل و هندوراس یورش برد و وراکروس و کارتاخنا را تصرف کرد. او در دفاع از اعمال انتقام‌جویانهٔ خود علیه اسپانیایی‌ها، در سراسر اسپانیای اصلی با نام «مونبارِ نابودگر» شناخته شد، زیرا بیرحمی‌های خود را علیه اسپانیایی‌ها اعمال می‌کرد. او پورتو کابه‌یو، سن پدرو، جبل‌الطارق ونزوئلایی و ماراکایبو را، در میان دیگر دژهای اسپانیایی، غارت و به آتش کشید و شمار زیادی از دژها و شهرک‌های دیگر را تصرف یا نابود کرد. اگرچه او مانند برخی از هم‌عصرانش دست به قتل از روی خونسردی نمی‌زد، اما به دشمنانش امان نمی‌داد و به شکنجهٔ سربازان اسپانیاییِ بازمانده شهرت داشت. یکی از بدنام‌ترین روش‌های او این بود که شکم یکی از اسیرانش را می‌شکافت، یک سر رودهٔ بزرگ را بیرون می‌کشید و آن را به ستونی میخ می‌کرد، سپس مرد را وادار می‌ساخت با زدن چوبی سوزان به پشتش «تا سرحد مرگ برقصد.»[۸][۹]

او به داشتن رابطه‌ای عاشقانه با کریستین بیکا مونتوبان، دختر کنت مونتوبان، که مسئول کمیسیون تجارت باهاما و میانجی صلح میان دولت فرانسه و برادری بوکانیرها بود، شناخته می‌شد. در سال ۱۶۹۰، کریستین پسری به نام کلود ژاک بیکا مونتوبان مونبارس برای دانیل مونبار به دنیا آورد. کریستین بیکا مونتوبان و پسرش پس از تلاش ناوگان اسپانیا برای اعدام دانیل مونبار، به‌دست روش برازیلیانو، دوست و عضو همکار برادری بوکانیرها، نجات داده شدند. برازیلیانو آنان را بی‌خطر به آمریکای جنوبی منتقل کرد.

مرگ

شرایط مرگ او ثبت نشده است؛ با این حال، ممکن است در یکی از سفرهایش در سال ۱۷۰۷ در دریا گم شده باشد. اگرچه تمرکز اصلی او بر جنگ با اسپانیایی‌ها بود، گفته می‌شود که در طول دوران حرفه‌ای خود ثروت قابل توجهی جمع‌آوری کرده بود. گفته می‌شود که او و اعضای خدمه‌اش ثروت خود را نزدیک آنس دو گوورنور[۱۰] یا گراند سالین در سن بارتلمی دفن کردند، اگرچه گفته می‌شود مونبار قبل از اینکه بتواند برای گنج خود بازگردد، مرده بود.[۵]

در فرهنگ عامه

مونبار در چندین نمایشنامهٔ فرانسوی حضور دارد، مهم‌تر از همه در رمان عاشقانهٔ سال ۱۸۰۷ با عنوان نابودگر: یا آخرین بوکانیر.

شخصیت راکام قرمز در ماجراهای تن‌تن و میلو بر اساس جان راکهام و مونبارِ نابودگر ساخته شده است.[۱۱]

منابع

  1. ↑ Latham, Edward. A Dictionary of Names, Nicknames and Surnames, of Persons, Places and Things. London: George Routledge & Sons, 1904. (pg. 99)
  2. ↑ Russell, William. The History of Modern Europe: with an Account of the Decline and Fall of the Roman Empire and the View of the Progress of Society from the Rise of the Modern Kingdoms to the Peace of Paris in 1763. Vol. III. London: Longman, Reese & Co., 1837. (pg. 164)
  3. ↑ Goodrich, Frank B. Man Upon the Sea: Or, A History of Maritime Adventure, Exploration, and Discovery from the Earliest Ages. Philadelphia, 1858. (pg. 337)
  4. ↑ Burney, James. History of the Buccaneers of America. London: Swan Sonnenschien & Co., 1891. (pg. 63)
  5. 1 2 Greenburg, Harriet. St. Martin, St. Barts & Anguilla Alive!. Edison, New Jersey: Hunter Publishing, 2003. (pg. 20) شابک ‎۱−۵۸۸۴۳−۳۵۶−۰
  6. ↑ Eden, Charles H. The West Indies. London: Sampson Low, Marston, Searle, & Rivington, 1880. (pg. 47)
  7. ↑ Smith, John Jay, ed. "Pirates and Piracy from the Earliest Ages". The Museum of Foreign Literature, Science, and Art. Vol. XXVI. (January–June 1835): 268.
  8. ↑ Cordingly, David. Under the Black Flag: The Romance and the Reality of Life Among the Pirates. New York: Random House, 1996. (pg. 132) شابک ‎۰−۶۷۹−۴۲۵۶۰−۸
  9. ↑ Farman, John. The Short and Bloody History of Pirates. Minneapolis: Lerner Publications Company, 2003. (pg. 49) شابک ‎۰−۸۲۲۵−۰۸۴۳−۵
  10. ↑ Sullivan, Lynne M. Adventure Guide to St. Martin & St. Barts. Edison, New Jersey: Hunter Publishing, 2003. (pg. 22) شابک ‎۱−۵۸۸۴۳−۳۴۸-X
  11. ↑ Hergé (2010). The Secret of the Unicorn – Young readers edition. USA: Little Brown. ISBN 978-0316358347.

برای مطالعه بیشتر

  • Galvin, Peter R. Patterns of Pillage: A Geography of Caribbean-based Piracy in Spanish America, 1536–1718. New York: Peter Lang, 1999.
  • Winston, Alexander. No Man Knows My Grave: Sir Henry Morgan, Captain William Kidd, Captain Woodes Rogers in the Golden Age of Privateers and Pirates, 1665–1715. New York: Houghton Mifflin, 1969.
  • Zander, Herr. "The Filibuster, a Tale of the End of the 17th Century". Dublin University Magazine. Vol. II. (July–December 1833): 179–200.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ دانیل مونبار موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.