دبورا لوی

دبورا لوی
نام هنگام تولددبورا لوی
زادهٔ۶ اوت ۱۹۵۹ ‏(۶۷ سال)
ژوهانسبورگ
ملیتبریتانیا
تحصیلاتمدرسه سنت ساویور و سنت اولاو، ساوت‌وارک؛ مدرسه همپستد؛ کالج هنر دارتینگتون
پیشه(ها)پدیدآور، نمایشنامه‌نویس، شاعر
آثار برجستهشنا تا خانه (۲۰۱۱)؛ شیر داغ (۲۰۱۶)؛ آبی اوت (۲۰۲۳)
همسردیوید گیل (ا. ۱۹۹۷)
فرزندان۲ دختر

دبورا لوی FRSL (زادهٔ ۶ اوت ۱۹۵۹) رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و شاعر اهل آفریقای جنوبی است. او در ابتدا بر نمایشنامه‌نویسی تمرکز داشت و نمایشنامه‌هایش توسط کمپانی سلطنتی شکسپیر به روی صحنه رفتند، اما بعدها تمرکز خود را به داستان‌های منثور معطوف کرد. از رمان‌های نخستین او می‌توان به جهش‌یافتگان زیبا، بلعیدن جغرافیا و بیلی و دختر اشاره کرد. آثار داستانی متأخرتر او شامل رمان‌های نامزد جایزه بوکر، شنا تا خانه[۱] و شیر داغ و همچنین مردی که همه‌چیز را دید است که در فهرست بلند جایزه بوکر قرار گرفت، و مجموعه داستان کوتاه ودکای سیاه نیز از دیگر آثار اوست.

زندگی اولیه و تحصیلات

لوی در ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی به دنیا آمد. او از سوی پدرش نوهٔ مهاجران یهودی لیتوانیایی طبقهٔ کارگر بود[۲] و از سوی مادرش به خانواده‌ای «استعماری انگلیسی» از طبقهٔ متوسط رو به بالا تعلق داشت؛ تعبیری که خودش برای توصیف خانوادهٔ مادری‌اش به کار برده است.[۲] پدرش، نورمن لوی، عضو کنگره ملی آفریقا[۳] و دانشگاهی و تاریخ‌نگار بود. مادرش فیلیپا (با نام خانوادگی دوشیزگی مورل) بود. دولت آپارتاید از سال ۱۹۶۴ برای پدرش دستور منع فعالیت سیاسی صادر کرد و خانواده در سال ۱۹۶۸ به لندن گریختند.[۲]

خانواده ابتدا در ومبلی زندگی می‌کردند و سپس به پتس وود نقل مکان کردند. والدین او در سال ۱۹۷۴ از یکدیگر جدا شدند.[۴] لوی در مدرسه سنت ساویور و سنت اولاو، ساوت‌وارک و سپس در مدرسه همپستد تحصیل کرد.[۵] او سپس در کالج هنر دارتینگتون تحصیل کرد. لوی با الهام از درک جارمن که هنگام کار به‌عنوان مسئول سالن در سینمای گیت در ناتینگ هیل با او آشنا شده بود، این کالج را برای ادامهٔ تحصیل انتخاب کرد.[۳]

آثار

تئاتر

لوی پس از ترک دارتینگتون در سال ۱۹۸۱ چندین نمایشنامه نوشت که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به Pax, Heresies برای کمپانی سلطنتی شکسپیر و آثار دیگری مانند Clam, The B File, Pushing the Prince into Denmark, Macbeth – False Memories و Honey, Baby اشاره کرد که در کتاب Levy: Plays 1 از انتشارات Methuen منتشر شدند.[۶] او همچنین مدیر و نویسندهٔ شرکت تئاتر من اکت بود؛ گروهی رادیکال که زیرمجموعهٔ تئاتر آزمایشگاهی کاردیف و مستقر در مرکز هنرهای چپتر بود.[۷]

شعر

اثر مهم لوی در مقام شاعر، گفتمانی عاشقانه در حومهٔ جهنم (۱۹۹۰) است که به شکل گفت‌وگویی میان یک فرشته و یک حسابدار نوشته شده است. این اثر کشمکش میان خودانگیختگی و جاه‌طلبی از یک سو و منطق و رضایت از سوی دیگر را بررسی می‌کند.

داستان

لوی در سال ۱۹۸۵ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه با عنوان اووفلیا و ایدهٔ بزرگ منتشر کرد. نخستین رمان او، جهش‌یافتگان زیبا، در سال ۱۹۸۷ توسط جاناتان کیپ منتشر شد. دومین رمانش، بلعیدن جغرافیا، در سال ۱۹۹۳ و آن هم توسط کیپ منتشر شد و سومین رمانش، بیلی و دختر، در سال ۱۹۹۶ توسط انتشارات بلومزبری منتشر شد. داستان کوتاه «ذن پرولتری» در سال ۱۹۸۵ در PEN New Fiction توسط پن اینترنشنال و Quartet Books منتشر شد. شنا تا خانه (And Other Stories، ۲۰۱۱) در فهرست نهایی جایزه من بوکر ۲۰۱۲ قرار گرفت[۸] و جوایز دیگری نیز دریافت کرد. لوی مجموعه داستان کوتاه ودکای سیاه (And Other Stories، ۲۰۱۳) را منتشر کرد که جایگاه او را به‌عنوان «یکی از هیجان‌انگیزترین صداها در داستان معاصر بریتانیا» تثبیت کرد.[۹] رمان او با عنوان شیر داغ در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و در فهرست نهایی جایزه من بوکر ۲۰۱۶ قرار گرفت.[۱۰] در سال ۲۰۱۹ رمان او، مردی که همه‌چیز را دید، در فهرست بلند جایزه بوکر قرار گرفت.

خودزندگی‌نامه‌ها

نخستین جلد خودزندگی‌نامهٔ لوی، چیزهایی که نمی‌خواهم بدانم، در پاسخ به مقالهٔ جورج اورول با عنوان «چرا می‌نویسم» نوشته شد و در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. او در سال ۲۰۱۸ جلد دوم را با عنوان هزینهٔ زندگی منتشر کرد. لوی این دو کتاب را «خودزندگی‌نامه‌های زنده» توصیف کرده است، زیرا به گفتهٔ او این آثار «امیدوارانه در پایان نوشته نمی‌شوند، با نگاهی از گذشته، بلکه در میانهٔ طوفان زندگی» نوشته می‌شوند.[۱۱] جلد پایانی این مجموعه، املاک، در مه ۲۰۲۱ منتشر شد.

سبک و درون‌مایه‌ها

آلیس اسپاولز در London Review of Books در سال ۲۰۱۶ به چند ویژگی نامتعارف در نوشته‌های لوی اشاره کرد: او «راوی‌های ثابت را دوست ندارد»، «ترجیح می‌دهد دیدگاه‌ها تغییر کنند – به‌ویژه دوست دارد یک شخصیت را از نگاه شخصیتی دیگر ببیند» و «به زنانی علاقه‌مند است که خانه‌ای ندارند و مطمئن نیستند برای یافتن آن باید به کجا نگاه کنند» («زنانی که دوست دارند چیزها را کالبدشکافی کنند و با فهرست‌برداری و محاسبه به خود اطمینان دهند، گویی افراد و احساسات را می‌توان در فهرست‌ها مهار کرد»). اسپاولز خاطرنشان کرد که داستان‌های لوی «تقریباً همیشه با شکست زبان آغاز می‌شوند» و توضیح داد که لوی گفته است به فصیح‌ترین فرد اتاق علاقه‌ای ندارد و آثارش از گفتهٔ کارگردان تئاتر، زوفیا کالینسکا، الهام گرفته‌اند: «ما همیشه هنگام آرزو کردن برای چیزی تردید می‌کنیم. در تئاتر من، دوست دارم تردید را نشان دهم و آن را پنهان نکنم. تردید همان مکث نیست. این تلاشی برای شکست دادن آرزو است.'"[۱۲]

لئو رابسون در بررسی مردی که همه‌چیز را دید در New Statesman چنین جمع‌بندی‌ای از کار لوی ارائه کرد: «پروژهٔ لوی به‌عنوان نویسنده، خود دربارهٔ محو کردن مرزهاست – میان رمان ایده‌ها و رمان احساسات، میان طرح‌واره‌ای و روان، میان امر اجتناب‌ناپذیر و تصادفی، میان امر ذهنی و غوطه‌ورکننده، میان امر حسی (یا جسمانی) و ذهنی، میان امر بومی و جهان‌گرا، میان استعاره و معنای تحت‌اللفظی. اگر این حرف مبهم به نظر می‌رسد، باید هم همین‌طور باشد.»[۱۳]

لورن الکین در نقد مجموعه داستان ۲۰۱۳ لوی، ودکای سیاه، بر ویژگی‌های فلسفی آثار او تأکید کرد و نوشت: «لوی از «جای دیگر بودن» زیبایی‌شناسی و اخلاقی می‌سازد -- جدا بودن راه دیگری برای با هم بودن است -- و پیوندهایی را بررسی می‌کند که انتخاب می‌کنیم ایجاد یا قطع کنیم و پیوندهایی را که نمی‌توانیم درباره‌شان تصمیم بگیریم.[...] لوی پدیدارشناسی بافت‌ها، پوست و نفس را با حساسیت منتقل می‌کند. در جمله‌های فشرده و صیقل‌خوردهٔ او نیرویی نهفته است که ما را به سوی یکدیگر می‌راند و از یکدیگر دور می‌کند.»[۱۴]

به گفتهٔ اولیویا لینگ، آبی اوت (۲۰۲۳) از کیفیتی موسیقایی برخوردار است که با قهرمان داستان، السا، نوازندهٔ مشهور پیانو که پس از یک فاجعه به آتن آمده است، تناسب دارد. او نوشته است که روایت «با جهش‌هایی به جلو می‌رود، مکث می‌کند و عبارت‌های کلیدی را تکرار می‌کند».[۱۵]

در سال ۲۰۲۴، لوی سخنرانی جایزه New Statesman/جایزه گلداسمیتس را با عنوان «چرا رمان اهمیت دارد» ارائه کرد. او در این سخنرانی گفت هستهٔ همهٔ نوشتن‌ها و زندگی کردن، شیوه‌های گوناگونی است که از طریق آن‌ها با واقعیت وارد مذاکره می‌شویم.[۱۶]

دانشگاهی

جوایز و افتخارات

  • ۲۰۰۱: بورسیه ادبی لنان و اقامت هنری ۲۰۰۴، مارفا[۱۸]
  • ۲۰۱۲: جوایز ملی کتاب اسپکسِیورز، نامزد جایزه نویسنده سال بریتانیا برای شنا تا خانه[۱۹]
  • ۲۰۱۲: حضور در فهرست نهایی جایزه من بوکر برای شنا تا خانه[۸]
  • ۲۰۱۲: حضور در فهرست نهایی جایزه بین‌المللی داستان کوتاه بی‌بی‌سی برای «ودکای سیاه»[۲۰]
  • ۲۰۱۳: حضور در فهرست نهایی جایزه جِوِیش کوارترلی وینگیت برای شنا تا خانه[۲۱]
  • ۲۰۱۳: حضور در فهرست نهایی جایزه بین‌المللی داستان کوتاه فرانک اوکانر برای ودکای سیاه[۲۲]
  • ۲۰۱۶: حضور در فهرست نهایی جایزه من بوکر برای شیر داغ[۱۰]
  • ۲۰۱۷: انتخاب به‌عنوان عضو انجمن سلطنتی ادبیات[۲۳]
  • ۲۰۱۹: حضور در فهرست بلند جایزه بوکر برای مردی که همه‌چیز را دید[۲۴]
  • ۲۰۱۹: هزینهٔ زندگی در رتبهٔ ۸۴ فهرست ۱۰۰ کتاب برتر قرن بیست‌ویکم گاردین قرار گرفت.[۲۵]
  • ۲۰۲۰: جایزه فمینا خارجی برای چیزهایی که نمی‌خواهم بدانم و هزینهٔ زندگی، با ترجمهٔ آن‌ها به زبان فرانسوی توسط سلین لوروا.[۲۶]

کتاب‌شناسی

رمان‌ها
  • جهش‌یافتگان زیبا. وایکینگ. 1989. ISBN 978-0-670-82892-0.
  • بلعیدن جغرافیا. جاناتان کیپ. 1993. ISBN 978-0-224-02729-8.
  • ناخواسته. جاناتان کیپ. 1994. ISBN 978-0-224-03038-0.
  • خاطرات یک استیک. بوک ورکز. 1997. ISBN 978-1-870699-29-7.
  • بیلی و دختر. دالکی آرشیو پرس. 1999. ISBN 978-1-56478-202-1.
  • شنا تا خانه. And Other Stories. 2011. شابک ‎۹۷۸−۱−۹۰۸۲۷۶−۰۲−۵.
  • شیر داغ. همیش همیلتون. 2016. ISBN 978-0-241-14654-5.
  • مردی که همه‌چیز را دید. همیش همیلتون. 2019. ISBN 978-0-241-26802-5.
  • آبی اوت. فارار، اشتراوس و ژیرو. 2023. ISBN 978-0-374-60204-8.
مجموعه‌های داستان کوتاه
غیرداستانی
شعر
  • Deborah Levy, Andrzej Borkowski (1990). گفتمانی عاشقانه در حومهٔ جهنم. کیپ. ISBN 978-0-224-02653-6.
نمایشنامه‌ها
  • Pax، ۱۹۸۴
  • Clam، ۱۹۸۵
  • Heresies، ۱۹۸۶
  • Our Lady، ۱۹۸۶
  • Eva And Moses، ۱۹۸۷
  • Heresies & Eva and Moses: two plays. میتوئن. 1987. ISBN 978-0-413-17170-2.
  • Amorous Discourse in the Suburbs of Hell، ۱۹۹۱
  • The B File، ۱۹۹۲
  • Blood Wedding، ۱۹۹۲
  • Call Blue Jane، ۱۹۹۲
  • Walks on Water، ۱۹۹۲
  • Shiny Nylon، ۱۹۹۴
  • Macbeth – False Memory، ۲۰۰۰
  • Plays 1. میتوئن. 2000. ISBN 978-0-413-75490-5.
  • Dream Mamma
  • Honey Baby
  • Ophelia and the Great Idea
  • Pushing The Prince into Denmark
  • 50 Minutes: The War War, Jaw Jaw, Bunny Play, 2025[۲۷]
نمایشنامه‌های رادیویی
  • Unless، کارول شیلدز، رادیو بی‌بی‌سی ۴
  • Chance Acquaintances، کولت، رادیو بی‌بی‌سی ۴
  • Freud: The Case Histories، رادیو بی‌بی‌سی ۴

اقتباس‌ها

زندگی شخصی

لوی در سال ۱۹۹۷ با دیوید گیل، نمایشنامه‌نویس، ازدواج کرد. آن‌ها دو دختر به نام‌های سیدی و لیلا دارند.[۳۱] این زوج تا زمانی که لوی ۵۰ ساله شد از یکدیگر جدا شده بودند.[۳۲]

منابع

  1. ↑ Wagner, Erica, "Hot Milk by Deborah Levy review – powerful novel of interior life", The Guardian, 27 March 2016. ("Levy’s last novel, Swimming Home, was shortlisted for the Man Booker prize in 2012.")
  2. 1 2 3 Testard, Jacques (August 2013). "Interview with Deborah Levy". The White Review. Retrieved 1 February 2022.
  3. 1 2 Crown, Sarah (19 March 2016). "Deborah Levy: 'Space Oddity' seemed to be about leaving the land I was born in. Being unable to return. It can still make me cry". The Guardian. Retrieved 20 March 2016.
  4. ↑ Danziger, Danny (3 October 1994). "The worst of times: Life after apartheid: snot and tears: Deborah Levy talks to Danny Danziger". The Independent.
  5. ↑ Who's Who, 2019 edition. doi:10.1093/ww/9780199540884.013.U281867
  6. ↑ Aston, Elaine; Janelle G. Reinelt (2000). The Cambridge Companion to Modern British Women Playwrights. Cambridge University Press. p. 240. ISBN 978-0-521-59533-9.
  7. ↑ Deborah Levy. Contemporarywriters.com (20 February 2007). Retrieved 10 August 2011. See also The Continuum Companion to Twentieth Century Theatre, ed. Colin Chambers (London: Continuum, 2002), p. 132.
  8. 1 2 "The Man Booker Prize 2012". The Booker Prizes. Retrieved 22 December 2022.
  9. ↑ Elkin, Lauren. "The New Together." Times Literary Supplement, 13 March 2015. https://www.the-tls.co.uk/articles/private/the-new-together/
  10. 1 2 "The 2016 Shortlist", The Man Booker Prize.
  11. ↑ Nicol, Patricia (25 August 2019). "Deborah Levy interview: why her Booker-longlisted novel 'began with glam rock'". The Sunday Times.
  12. ↑ Spawls, Alice (16 June 2016). "List your enemies: Deborah Levy". London Review of Books. Retrieved 13 July 2022.
  13. ↑ Robson, Leo (21 August 2019). "Deborah Levy's The Man Who Saw Everything: a mixture of parable, love story and history lesson". New Statesman. Retrieved 13 July 2022.
  14. ↑ Times Literary Supplement, 15 March 2013.
  15. ↑ Laing, Olivia (2023-04-24). "August Blue by Deborah Levy review – double trouble in Greece". The Guardian (in British English). ISSN 0261-3077. Retrieved 2026-03-17.
  16. ↑ "Deborah Levy: Why the Novel Matters – Live Stream | Southbank Centre". Southbank Centre (in British English). Retrieved 2026-03-17.
  17. ↑ "Deborah Levy | Institute for Ideas and Imagination". Archived from the original on 6 January 2023. Retrieved 1 November 2019.
  18. ↑ Lannan Foundation بایگانی‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine. Lannan.org (6 August 2011). Retrieved 10 August 2011.
  19. ↑ "Specsavers National Book Awards 2012". Archived from the original on 18 January 2013. Retrieved 23 January 2013.
  20. ↑ BBC International Short Story Award 2012 shortlist, BBC Radio 4. Retrieved 21 January 2013.
  21. ↑ Jewish Quarterly Wingate Prize 2013 بایگانی‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine
  22. ↑ Flood, Alison (31 May 2013). "Frank O'Connor short story award pits UK authors against international stars". The Guardian. Retrieved 16 June 2014.
  23. ↑ Onwuemezi, Natasha (7 June 2017). "Rankin, McDermid and Levy named new RSL fellows". The Bookseller.
  24. ↑ "How Deborah Levy reinvents time in The Man Who Saw Everything". www.penguin.co.uk. 21 August 2019. Retrieved 13 July 2022.
  25. ↑ "100 Best Books of the 21st Century". The Guardian. 21 September 2019. Retrieved 8 December 2019.
  26. ↑ "Serge Joncour remporte le Femina 2020". Livres Hebdo (in French). Archived from the original on 17 April 2021. Retrieved 2020-11-03.
  27. ↑ Akbar, Arifa (28 April 2025). "'A mix of vaudeville and David Lynch': the hit play about a giant rabbit on a psychoanalyst's couch". The Guardian. Retrieved 15 June 2026.
  28. ↑ Redrup, Pete (13 November 2016). "Behold! November's Quietus Comics Round Up Column". The Quietus. Retrieved 16 November 2016.
  29. ↑ Kudláč, Martin (18 December 2023). "IFFR unveils its 2024 line-up". Cineuropa (in English). Retrieved 21 December 2023.
  30. ↑ Rosser, Michael (21 January 2025). "Berlin film festival reveals 2025 competition line-up 2025". ScreenDaily (in English). Retrieved 23 January 2025.
  31. ↑ Kellaway, Kate (20 September 2012). "Interview | Deborah Levy: 'It's a page-turner about sorrow'". The Observer.
  32. ↑ Dr. Otto Bleker (2024-03-04). "Deborah Levy, a modern feminist author at middle age (part 2)". ABC Blog (in American English). Retrieved 2026-03-17.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.