دلا رووره
| خاندان دلا رووره | |
|---|---|
 | |
| کشور | دوک‌نشین اوربینو ایالات پاپی |
| خاستگاه | ساونا، جمهوری جنوا |
| تاریخ بنیان‌گذاری | قرن چهاردهم میلادی |
| بنیانگذار | لئوناردو بلترامو دلا رووره |
| آخرین رهبر | ویتوریا دلا رووره |
| عنوان‌ها | |
| دارایی(ها) |
|
دلا رووره (انگلیسی: Della Rovere) یک خانواده اشرافی قدرتمند ایتالیایی بود. این خانواده ریشه‌های فروتنانه‌ای در ساونا، در لیگوریا، داشت و از طریق خویشاوندسالاری و ازدواج‌های جاه‌طلبانه‌ای که توسط دو پاپ دلا رووره ترتیب داده شده بود، قدرت و نفوذ کسب کرد: فرانچسکو دلا رووره، که از سال ۱۴۷۱ تا ۱۴۸۴ با عنوان سیکتوس چهارم حکومت کرد و برادرزاده‌اش جولیانو، که در سال ۱۵۰۳ به ژولیوس دوم تبدیل شد. سیکتوس چهارم کلیسای سیستین را ساخت که به نام او نامگذاری شد. ژولیوس دوم حامی میکل‌آنژ، رافائل و بسیاری دیگر از هنرمندان رنسانس بود و بازسازی مدرن کلیسای سنت پیتر را آغاز کرد. همچنین کلیسای سن پیترو در وینکولی در رم، کلیسای خانوادگی دلا رووره بود. اعضای این خانواده در کلیسای رم و به عنوان دوک‌های اوربینو، دوک‌های سورا و اربابان سنیگالیا نفوذ داشتند. عنوان اوربینو با مرگ فرانچسکو ماریا دوم در سال ۱۶۳۱ از بین رفت و خانواده با مرگ نوه‌اش ویتوریا، دوشس بزرگ توسکانی، منقرض شد.
تاریخچه
فرانچسکو دلا رووره در سال ۱۴۱۴ در خانواده‌ای فقیر در لیگوریا در شمال غربی ایتالیا، پسر لئوناردو دلا رووره از ساوونا، به دنیا آمد. او یک فرانسیسکن بود که ابتدا وزیر کل فرقه خود و سپس کاردینال شد و تا زمان انتخاب شدن به عنوان پاپ در سال ۱۴۷۱ به بی‌دینی شهرت داشت. او به عنوان سیکستوس چهارم، هم ثروتمند و هم قدرتمند بود و بلافاصله شروع به دادن قدرت و ثروت به برادرزاده‌هایش از خانواده‌های دلا رووره و ریاریو کرد. ظرف چند ماه پس از انتخابش، جولیانو دلا رووره (پاپ ژولیوس دوم آینده) و پیترو ریاریو را به عنوان کاردینال و اسقف منصوب کرد. چهار برادرزاده دیگر نیز به مقام کاردینال رسیدند. او جووانی دلا رووره را که کشیش نبود، بخشدار رم کرد و ترتیب ازدواج او با خانواده دا مونته‌فلترو، دوک‌های اوربینو، را داد. سیکستوس ادعا می‌کرد که از نسل یک خانواده اشرافی دلا رووره، کنت‌های وینوو در پیمونته، است و نشان خانوادگی آنها را به خود گرفت.
گوئیدوبالدو دا مونته‌فلترو، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به فرزندی پذیرفت. گوئیدوبالدو اول که بدون وارث بود، فرانچسکو ماریا را در دربار خود فراخواند و در سال ۱۵۰۴ او را به عنوان وارث دوک‌نشین اوربینو معرفی کرد، این امر با وساطت ژولیوس دوم محقق شد. در سال ۱۵۰۸، فرانچسکو ماریا این دوک‌نشین را به ارث برد و بدین ترتیب سلسله دوک‌نشین‌های رووره اوربینو آغاز شد. این سلسله در سال ۱۶۲۶ هنگامی که پاپ اوربینو را به قلمرو پاپی ملحق کرد، پایان یافت. به عنوان غرامت برای آخرین دوک حاکم، این عنوان فقط می‌توانست توسط فرانچسکو ماریا دوم و پس از مرگ او توسط وارثش، فدریکو اوبالدو، ادامه یابد.
ویتوریا، آخرین نواده خانواده دلا رووره (او تنها فرزند فدریکو اوبالدو بود)، با فردیناندو دوم د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: کوزیمو سوم، طولانی‌ترین پادشاه توسکانی، و فرانچسکو ماریا د مدیچی، شاهزاده کلیسا.
دوک‌های اوربینو
- فرانچسکو ماریا اول دلا روور (۱۴۹۰–۱۵۳۸)
- گیدوبالدو دوم دلا روور (۱۵۱۴–۱۵۷۴)
- فرانچسکو ماریا دوم دلا روور (۱۵۴۹–۱۶۳۱) - دوک نشین لغو شد، عنوان ادامه یافت
- فدریکو اوبالدو دلا روور (۱۶۰۵–۱۶۲۳) - عنوان با مرگ او منقرض شد.
سایر افراد معروف
در میان افراد زیادی که به این خانواده تعلق نداشتند، اما نام مشابهی داشتند، عبارتند از:
- خانواده دلا رووره، کنت‌های وینوو، از جمله:
- دومنیکو دلا رووره از وینوو، کاردینال، که قلعه دلا رووره را در آنجا ساخت
- برادرش کریستوفورو دلا رووره از وینوو
و هنرمندان مختلفی از جمله:
- برادران جیوان باتیستا دلا رووره و جیوان مائورو دلا رووره، که هر دو با نام «ایل فیامینگینو» شناخته می‌شوند.
- یک خانواده لومبارد غیرمرتبط از نقاشان و تذهیب‌کاران فعال در قرن هفدهم.
منابع
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Della Rovere». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
