ده شهید
ده شهید (انگلیسی: Ten Martyrs), (عبری: עֲשֶׂרֶת הָרוּגֵי מַלְכוּת ʿĂsereṯ Hārūgē Malḵūṯ) ده ربی بودند که در دوران میشنا زندگی می‌کردند و توسط امپراتوری روم در دوره پس از محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) شهید شدند. داستان آنها در میدراش الیه اذکار به تفصیل آمده است.
اگرچه آنها همزمان کشته نشدند (زیرا دو نفر از خاخام‌های ذکر شده مدت‌ها قبل از هشت نفر دیگر زندگی می‌کردند)، یک شعر نمایشی (معروف به «الیه اذکار») داستان آنها را طوری روایت می‌کند که گویی با هم کشته شده‌اند. این شعر در مراسم اشکنازی شرقی در موساف در یوم‌کیپور (و در مواقع دیگر در مراسم مختلف اشکنازی غربی) خوانده می‌شود. شعر متفاوتی دربارهٔ ده شهید در تیشا بآو خوانده می‌شود و شعر سومی نیز در مراسم اشکنازی غربی در مناسبت‌های دیگر خوانده می‌شود.
داستانی که در شعر «الهه اذکار» روایت شده است
در این شعر،[۱] امپراتور روم هادریان تصمیم می‌گیرد ده خاخام را به عنوان «مجازات» ده برادر ذکر شده در تورات که برادر خود یوسف را به مصر باستان فروختند، به شهادت برساند.[۲]او این را با گفتن اینکه مجازات این کار مرگ بوده، توجیه می‌کند.[۳] اگرچه این جنایت تقریباً ۲۰۰۰ سال قبل رخ داده است و قانون یهود اجازه مجازات فرزندان گناهکاران را نمی‌دهد،[۴] فرمانده رومی به اعدام‌ها ادامه می‌دهد زیرا (او می‌گوید) «هیچ‌کس مانند شما» ده نفر نیست که قادر به اصلاح این جنایت باشند.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Text of Eleh Ezkerah poem
- ↑ Genesis 37
- ↑ طبق قانون یهود، کسی که همنوع یهودی خود را بدزدد و او را به بردگی بفروشد، مجازاتش مرگ است (خروج ۲۱:۱۶)
- ↑ تثنیه ۲۴:۱۶