دوره پس از ۱۱ سپتامبر

دوره پس از ۱۱ سپتامبر، دوره‌ای پس از حملات ۱۱ سپتامبر است که با افزایش سوءظن به غیرآمریکایی‌ها در ایالات متحده، افزایش تلاش‌های دولت برای مقابله با تروریسم و سیاست خارجی تهاجمی‌تر آمریکا مشخص می‌شود. برخی از محققان و دانشمندان علوم سیاسی استدلال کرده‌اند که این دوره جایگزین جنگ سرد[۱][۲] شده و سیاست خارجی را تغییر شکل داده است.[۳]

پیامدهای سیاسی

ما همچنین هرگز نباید واضح‌ترین وقایع تاریخ معاصر را فراموش کنیم. در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، آمریکا آسیب‌پذیری خود را - حتی در برابر تهدیدهایی که در آن سوی زمین جمع می‌شوند - احساس کرد. ما در آن زمان و امروز مصمم هستیم که با هر تهدیدی، از هر منبعی که می‌تواند وحشت و رنج ناگهانی را برای آمریکا به ارمغان بیاورد، مقابله کنیم. - جورج دبلیو بوش، ۲۰۰۲.[۴]

این حملات منجر به تغییرات قابل توجه و گسترده‌ای در سیاست و سیاست خارجی ایالات متحده شد. در داخل کشور، هر دو حزب از قوانین جدید یا تقویت‌شده ضد تروریسم حمایت کردند. بخش عمده‌ای از این قوانین توسط کشورهای غربی تأمین مالی شده است. از زمان ۱۱ سپتامبر و تا سال ۲۰۱۱، ۱۱۹۰۴۴ دستگیری ضد تروریستی و ۳۵۱۱۷ محکومیت در ۶۶ کشور جهان وجود داشته است. در مقابل، قبل از ۱۱ سپتامبر، سالانه فقط چند صد محکومیت تروریستی وجود داشت.[۵]

جنگ در افغانستان که زمانی عمدتاً به عنوان یک «جنگ عادلانه» تلقی می‌شد، به تدریج محبوبیت خود را از دست داد. در سال ۲۰۱۱، نظرسنجی‌ها نشان داد که بیش از ۶۰٪ آمریکایی‌ها با جنگ مخالفند.[۶] در سقوط ۱۴۰۰ کابل، جنگ با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان به پایان رسید که منجر به کنترل تمام افغانستان توسط طالبان شد. در مراحل بعدی جنگ و پس از آن، این جنگ به‌طور گسترده نامطلوب تلقی شد.

وزارت امنیت داخلی

دولت ایالات متحده در واکنش به این حملات، وزارت امنیت داخلی را تأسیس کرد. این وزارت، یک وزارتخانه در سطح کابینه حکومت فدرال آمریکا است که وظیفه حفاظت از خاک ایالات متحده در برابر حملات تروریستی و واکنش به بلایای طبیعی را بر عهده دارد.

وزارت امنیت داخلی با تقریباً ۱۸۴۰۰۰ کارمند، پس از وزارت دفاع و وزارت امور کهنه‌سربازان، سومین وزارتخانه بزرگ کابینه در دولت فدرال ایالات متحده است. سیاست امنیت داخلی توسط شورای امنیت داخلی در کاخ سفید هماهنگ می‌شود. سایر آژانس‌هایی که مسئولیت‌های مهمی در زمینه امنیت داخلی دارند عبارتند از: وزارت بهداشت و خدمات انسانی، وزارت دادگستری و وزارت انرژی.

پیامدهای اجتماعی

سوءظن

در ایالات متحده، بسیاری از فعالیت‌های خارجی‌ها یا شهروندان آمریکایی که قبل از ۱۱ سپتامبر، بی‌گناه (یا صرفاً غیرعادی) تلقی می‌شد، اکنون با سوءظن نگریسته می‌شود، به خصوص در مورد رفتار هر کسی که از نظر لباس یا رنگ پوست «عرب» به نظر می‌رسد.[۷] شش امام جماعت مسلمان در نوامبر ۲۰۰۶ از یک هواپیمای مسافربری آمریکایی به دلیل نماز خواندن قبل از پرواز و نشان دادن «رفتار مشکوک» اخراج شدند.[۸] سازمان‌های دولتی و نیروهای پلیس مختلف در ایالات متحده از مردم خواسته‌اند که مراقب افراد اطراف خود باشند و رفتارهای «غیرعادی» را گزارش دهند و تابلوهایی که در همه اماکن عمومی نصب شده‌اند از شهروندان می‌خواهند که هر چیز غیرعادی را گزارش دهند. وزارت امنیت داخلی آمریکا به شهروندان توصیه کرده است که «هوشیار باشند، به محیط اطراف خود توجه کنند و موارد یا فعالیت‌های مشکوک را فوراً به مقامات محلی گزارش دهند.»[۹]

واکنش شدید تبعیض‌آمیز

از زمان این حملات، آمریکایی‌های عرب، مسلمان، سیک و جنوب آسیا - و همچنین کسانی که گمان می‌رود عضو این گروه‌ها باشند - در ایالات متحده قربانی تهدید، خرابکاری، آتش‌سوزی و قتل شده‌اند.[۱۰]

تعصب ضد مسلمانان در سیاست، خط مشی و رسانه نیز خود را نشان داده است.[۱۱][۱۲][۱۳]

در سال‌های پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، یک صنعت خانگی متشکل از متخصصان اطلاعات نادرست که به گسترش احساسات ضداسلامی اختصاص داده شده بودند، در ایالات متحده ریشه دواند.[۱۴] این صنعت از یک هسته منسجم از اندیشکده‌ها، شبه‌پژوهان، وبلاگ‌نویسان و فعالانی تشکیل شده است که در پیام‌رسانی ضداسلامی خود بسیار منظم هستند. این چهره‌ها در رسانه‌های محافظه‌کار و همچنین در سیاست جریان اصلی جایگاه پیدا کرده‌اند. این جنبش اجتماعی که گاهی اوقات به عنوان جنبش «ضد-جهاد» از آن یاد می‌شود، عمدتاً برای ایجاد ترس از اسلام وجود دارد. این جنبش پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، به موازات «جنگ علیه تروریسم»، تهاجم به افغانستان و عراق و برنامه‌های نظارت داخلی دولت ایالات متحده، تحقق یافت. همان‌طور که خالد ای. بی‌دون، نویسنده و محقق، در کتاب خود با عنوان «اسلام‌هراسی آمریکایی» می‌نویسد: «دولت، مسلمانان، چه مهاجر و چه شهروند، چه ساکن ایالات متحده و چه خارج از کشور را به ظن تروریسم متهم کرده و رسماً جنگی دو جبهه‌ای را آغاز کرده است: جنگ خارجی و جنگ‌های نظارتی، پلیسی و فرهنگی که در داخل کشور به کار گرفته شده است.»

در حالی که جرایم ناشی از نفرت و حوادث مغرضانه علیه مسلمانان یا کسانی که مسلمان تلقی می‌شدند در دوران پس از ۱۱ سپتامبر افزایش یافت، شبکه پیچیده گروه‌های ضد مسلمان تا حدود زمانی که باراک اوباما رئیس‌جمهور شد، به‌طور کامل شکل نگرفت. بازوی سازماندهی جمعی این جنبش در سال ۲۰۱۰ با مخالفت با مرکز اسلامی پارک ۵۱ در شهر نیویورک گرد هم آمد. ناتان لین، نویسنده، در کتاب خود با عنوان «صنعت اسلام هراسی» می‌نویسد: «فضای سیاسی و اجتماعی سال ۲۰۱۰ برای ابراز نفرت آماده بود. نه سال پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که بسیاری انتظار داشتند احساسات ضداسلامی رو به کاهش باشد. در واقع، این احساسات از روزها و هفته‌های پس از آن فاجعه وحشتناک پاییزی، بیشتر بود.»

در سال ۲۰۱۰، یک مرکز اسلامی پیشنهادی در منهتن جنوبی شهر نیویورک به نقطه اشتعال اسلام‌هراسی در ایالات متحده تبدیل شد.[۱۵] این تلاش عمدتاً توسط رابرت اسپنسر و پاملا گلر، دو وبلاگ‌نویس ضدمسلمان که بعدها گروه «اسلامی‌سازی آمریکا را متوقف کنید» را تشکیل دادند، رهبری می‌شد. این دو نفر با مرکز اسلامی پیشنهادی پارک ۵۱ یا «مسجد گراند زیرو» که بعداً به دلیل نزدیکی به برج‌های فروریخته مرکز تجارت جهانی لقب گرفت، مخالفت کردند. گلر ادعا کرد که این مسجد توسط مسلمانان در سراسر جهان به عنوان یک «بنای یادبود پیروزی» ساخته شده در «سرزمین فتح شده» دیده خواهد شد.[۱۶] دیگر چهره‌های سیاسی نیز به گسترش نظریه‌های توطئه در مورد Park51 پیوستند. سارا پیلین، نامزد سابق معاونت ریاست جمهوری آمریکا، آن را «یک اشتباه غیرقابل تحمل در زمینی مقدس» خواند. نوت گینگریچ، رئیس سابق مجلس نمایندگان، از آن به عنوان «عملی از روی غرور و خودستایی» یاد کرد.[۱۷]

گلر و اسپنسر در سال ۲۰۱۰ اعتراضی علیه ساخت مسجد ترتیب دادند که منجر به تجمعاتی در حمایت و مخالفت با مرکز اسلامی پیشنهادی شد.[۱۸] در سال ۲۰۱۱، اسپنسر و گلر به‌طور مشترک فیلمی با عنوان «مسجد گراند زیرو: موج دوم حملات ۱۱ سپتامبر» تهیه کردند.[۱۹] این اولین مورد از چندین کمپین پر سر و صدای مخالفت با ساخت مسجد بود و کمپین دیگری نیز در همان سال در مورفریزبورو، تنسی برگزار شد.

اسلام‌هراسی سازمان‌یافته از زمان حملات ۱۱ سپتامبر رشد کرده است. مرکز حقوقی فقر جنوبی گزارش داد که بین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، گروه‌های نفرت‌پراکن ضدمسلمان ۱۹۷ درصد افزایش یافته و از ۳۴ به ۱۰۱ گروه فعال رسیده‌اند.[۲۰] این تعداد از آن زمان تاکنون همچنان بالا بوده است، به طوری که SPLC در سال ۲۰۲۰، ۷۲ گروه نفرت‌پراکن ضدمسلمان را ثبت کرده است.[۲۱] این گروه‌ها همچنان در رسانه‌ها و سیاست نفوذ پیدا کرده‌اند.

رسانه‌هایی مانند فاکس نیوز، فضایی را برای چهره‌های اسلام‌هراس مانند بریژیت گابریل، رابرت اسپنسر و فرانک گافنی فراهم کرده‌اند.[۲۲] این چهره‌ها، علیرغم دستور کار جانبدارانه‌شان، بارها به فاکس دعوت می‌شوند تا در مورد اسلام، تروریسم و امنیت ملی بحث کنند.[۲۳] رسانه‌هایی مانند سی‌ان‌ان (منبع) و MSNBC ام‌اس‌ان‌بی‌سی نیز به دامن زدن به اسلام‌هراسی متهم شده‌اند.[۲۴][۲۵]

گسترش اسلام‌هراسی در دوران پس از یازده سپتامبر از نظر سیاسی مصلحت‌اندیشانه بوده است. اعضای گروه‌های اسلام‌هراسی متحدان سیاسی در سطح فدرال و ایالتی به دست آورده‌اند. سناتور تد کروز در رویدادهایی که توسط اندیشکده ضداسلامی مرکز سیاست امنیتی برگزار شده بود، حضور یافته است.[۲۶] کروز، فرانک گافنی، بنیانگذار مرکز سیاست امنیتی را برای خدمت در مشاوره سیاست خارجی خود در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۱۶ به کار گرفت.

نمایندگان جمهوری‌خواه، اسکات پری، برایان بابین و هشت قانونگذار فدرال دیگر در کنفرانس ملی «اقدام برای آمریکا» در واشینگتن دی سی شرکت کردند[۲۷] کمیته اجرایی عالی‌رتبه اس‌پی‌ال‌سی، «اقدام برای آمریکا» را به عنوان یک گروه نفرت‌پراکن ضد مسلمانان تعیین کرده است. مت شی، نماینده سابق ایالت واشینگتن، در سال ۲۰۱۵ از ای‌سی‌تی جایزه دریافت کرد. شی پس از دریافت جایزه گفت: «من با افتخار به کشورم خدمت کرده‌ام و در طول سفرهای رزمی در بوسنی و عراق با تروریسم مبارزه کرده‌ام، اما ۱۱ سپتامبر درس سختی به ما داد که باید همیشه در اینجا، در سرزمین مادری خود هوشیار باشیم. ما همیشه باید آماده باشیم و در دفاع از کشورمان، قانون اساسی و آزادی اقدام کنیم.»[۲۸]

به نظر می‌رسد سیاست یکی از محرک‌های اصلی اسلام‌هراسی است. گزارشی از نیو آمریکا در سال ۲۰۱۸ نشان داد که احتمال اینکه کمپین‌های انتخاباتی متعصبانه، فعالیت‌های ضداسلامی را هدایت کنند، بیشتر از حملات تروریستی است.[۲۹] رابرت مک‌کنزی، یکی از اعضای ارشد نیو آمریکا، به اینترسپت گفت: «با نگاهی به آمار، مشخص است که افزایش این حوادث به چرخه انتخابات مرتبط است. اگر افزایش فعالیت‌های ضداسلامی فقط به دلیل تروریسم رخ داده باشد، انتظار داشتیم پس از حملات مشهوری مانند بمب‌گذاری در ماراتن بوستون و شارلی ابدو، شاهد حوادث بیشتری باشیم، اما این اتفاق نیفتاد. چیزی که ما داریم افرادی هستند که برای مناصب انتخابی نامزد می‌شوند و از بلندگوها برای صحبت در مورد خطرناک بودن مسلمانان استفاده می‌کنند.»[۳۰]

یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۹ توسط مؤسسه سیاست اجتماعی و تفاهم انجام شد، نشان داد که سیاست بیشتر از مذهب، اسلام‌هراسی را تحریک می‌کند.[۳۱][۳۲] این نظرسنجی همچنین نشان داد کسانی که از باورهای اسلام‌هراسی حمایت می‌کنند، بیشتر احتمال دارد که نسبت به یهودیان یا افراد دگرباش جنسی، نابردبار باشند. و همان‌طور که نویسنده و محقق دیپا کومار مشاهده می‌کند، «در حوزه سیاسی، به ویژه در طول سال انتخابات، اسلام‌هراسی به کسب حمایت سیاسی برای نامزدها کمک می‌کند، که امیدوارند به رأی تبدیل شود. در حالی که دونالد ترامپ آشکارترین و آشکارترین صدای نژادپرستی ضد مسلمانان در این گروه است، این پدیده بسیار بزرگتر از ترامپ است. همان‌طور که در جای دیگری استدلال کرده‌ام، این یک پروژه دو حزبی است. جنگ بی‌پایان علیه تروریسم که تریلیون‌ها دلار هزینه داشته است، بدون ترس از یک دشمن تروریست مسلمان نمی‌توانست ادامه یابد.»[۳۳]

ترویج لفاظی‌های اسلام‌هراسانه در جهان پس از یازده سپتامبر به شغلی پرسود تبدیل شده است که میلیون‌ها دلار در اطراف این جنبش در گردش است. گزارشی در سال ۲۰۱۳ از مرکز ترقی آمریکایی نشان داد که اندیشکده‌های اسلام‌هراس بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹، ۴۲٫۶ میلیون دلار درآمد داشته‌اند.[۳۴] گزارشی در سال ۲۰۱۹ از شورای روابط آمریکایی-اسلامی نشان داد که بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶، ۱۲۵ میلیون دلار از طریق بنیادها و بودجه‌های توصیه‌شده توسط خیرین به گروه‌های اسلام‌هراس سرازیر شده است.[۳۵]

نگرانی‌های ایمنی

با توجه به ترس بسیاری از آمریکایی‌ها از پرواز، استفاده از خودرو پس از حملات افزایش یافت. این امر منجر به تخمین ۱۵۹۵ مرگ و میر اضافی در بزرگراه‌ها در سال بعد شد. این ترس از پرواز همچنین باعث ایجاد اداره امنیت ترابری شد که برای افزایش ایمنی و کاهش ترس از پرواز در شهروندان استفاده می‌شود.[۳۶]

سانسور

فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی تولید شده قبل از سال ۲۰۰۱ که برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی یا رویدادهایی مشابه ۱۱ سپتامبر را به تصویر می‌کشند، در پخش مجدد تلویزیونی تدوین شده‌اند. یکی از این نمونه‌ها، قسمتی از سریال سیمپسون‌ها با عنوان «شهر نیویورک در مقابل هومر سیمپسون» است که مکان اصلی داستان آن مرکز تجارت جهانی است.

پس از یازده سپتامبر، آی‌هارت‌مدیا (مالک بیش از ۱۰۰۰ ایستگاه رادیویی در آمریکا) فهرستی از آهنگ‌هایی که «نامناسب» تلقی می‌شدند را منتشر کرد. این آهنگ‌ها به‌طور کامل ممنوع نشدند، اما به ایستگاه‌های رادیویی توصیه شد که آنها را پخش نکنند.

گروه موسیقی «دریم تیتر» مستقر در نیویورک، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آلبومی زنده با عنوان «صحنه‌های زنده از نیویورک» منتشر کرد. طرح روی جلد آلبوم، افق منهتن، از جمله برج‌های مرکز تجارت جهانی را در شعله‌های آتش به تصویر می‌کشید. این آلبوم بلافاصله جمع‌آوری شد و طرح روی جلد آن تغییر یافت.

گروه دیگری که در نیویورک مستقر است، استروکز، در ابتدا آهنگ «نیویورک سیتی پلیسز» را به عنوان نهمین آهنگ از اولین آلبوم موفق خود در سال ۲۰۰۱ با نام «اینه؟» داشت. این آلبوم که ابتدا در ژوئن همان سال در استرالیا منتشر شد، در ۹ اکتبر در ایالات متحده منتشر شد و در نتیجه حملات، آهنگ «نیویورک سیتی پلیسز» از آن حذف و با آهنگ جدیدتر «وقتی شروع شد» جایگزین شد.

در اقدامی خودسانسوری، گروه راک آمریکایی جیمی ایت ورلد پس از حملات، عنوان سومین آلبوم خود را به آلبومی با همین عنوان تغییر داد.

گروه بریتانیایی بوش نام تک‌آهنگ خود «سرعت می‌کشد» را به «مردمی که ما دوستشان داریم» تغییر داد. آنها همچنین طرح اولیه آلبوم خود «گلدن استیت» را قبل از انتشار تغییر دادند که در ابتدا تصویری از یک هواپیما در هوا بود.

موزیک ویدیوی آهنگی به نام «قطعه به قطعه» از گروه بریتانیایی فیدر نیز تغییر داده شد. ویدیوی اصلی شخصیت‌های انیمیشنی گروه را در حال نواختن در یک آسمان‌خراش در نیویورک با مرکز تجارت جهانی در پس‌زمینه و هواپیماهایی که در نزدیکی آن پرواز می‌کردند، نشان می‌داد. گروه بعداً از پنجره ساختمان به پایین می‌پرند.[۳۷]

استراتژی مبارزه با مواد مخدر آمریکا و تکامل آن پس از ۱۱ سپتامبر

وقایع ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اولویت‌های امنیت ملی ایالات متحده را اساساً تغییر داد و تمرکز را به سمت مبارزه با تروریسم جهانی و افزایش ابزارها برای مختل کردن تهدیدات فراملی سوق داد. این تحول به‌طور غیرمستقیم بر استراتژی‌های مقابله با کارتل‌های مواد مخدر در چارچوب لشکرکشی ۲۰۲۵ آمریکا علیه کارتل‌ها تأثیر گذاشت، زیرا چارچوب‌های قانونی و عملیاتی ایجاد شده پس از ۱۱ سپتامبر - مانند نظارت گسترده، ردیابی مالی و تعیین سازمان‌های تروریستی - سازوکارهایی را فراهم کردند که بعداً برای هدف قرار دادن شبکه‌های قاچاق مواد مخدر تطبیق داده شدند. تأکید بیشتر بر تهدیدات فرامرزی در دوران دولت جورج دبلیو بوش، زمینه را برای مشاهده کارتل‌ها نه صرفاً به عنوان شرکت‌های جنایی، بلکه به عنوان خطرات بالقوه امنیت ملی فراهم کرد. سیاست‌هایی مانند قانون میهن‌پرستی و افزایش اقدامات امنیتی مرزی، در حالی که تروریسم را هدف قرار می‌دادند، پیشینه‌هایی را برای نظارت و مختل کردن شبکه‌های غیرقانونی ایجاد کردند که امروزه تلاش‌ها برای تعیین کارتل‌ها به عنوان نهادهای تروریستی را شکل می‌دهند و اختیارات گسترده‌تری را برای از بین بردن عملیات آنها فراهم می‌کنند.[۳۸] در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵، چندین کارتل مواد مخدر و سازمان‌های جنایی فراملی، مانند کارتل سینالوآ، کارتل نسل جدید جالیسکو، سازمان لا نوئوا فامیلیا میچوآکانا، کارتل گالف، کارتل‌های متحد، کارتل شمال شرقی، ترن د آراگوآ و مارا سالواتروچا، به فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی ایالات متحده اضافه شدند و این گروه‌ها رسماً سازمان‌های تروریستی شدند.[۳۹]

بر این اساس، تلاش‌های فعلی ایالات متحده، ارزیابی مجدد چگونگی مقابله با تهدید پیچیدهٔ کارتل‌های مواد مخدر را نشان می‌دهد، به طوری که سیا در حال بررسی اختیارات خود برای استفاده از نیروی مرگبار علیه کارتل‌های مواد مخدر است. گسترش قابلیت‌های اطلاعاتی و نظامی در دوران بوش، از جمله استفاده از نظارت پهپادی و عملیات هدفمند، سابقه‌ای برای بررسی چنین اقداماتی علیه بازیگران غیردولتی مانند کارتل‌ها ایجاد کرد. امروزه، همزمان با ارزیابی اختیارات قانونی و عملیاتی ایالات متحده، تداوم آشکاری با استراتژی‌های پس از ۱۱ سپتامبر وجود دارد که اقدام قاطع علیه تهدیدات درک شده را در اولویت قرار می‌داد. با این حال، پیچیدگی اعمال نیروی مرگبار شامل هدایت مشارکت‌های بین‌المللی و ارزیابی واکنش‌های احتمالی است که منعکس‌کنندهٔ مباحث دولت بوش در مورد ایجاد تعادل بین اقدام یکجانبه و روابط دیپلماتیک است.[۴۰]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Buzan, Barry (November 2006). "Will the 'Global War on Terrorism' Be the New Cold War?". International Affairs. 82 (6): 1101–18. doi:10.1111/j.1468-2346.2006.00590.x. ISSN 0020-5850. JSTOR 4122087.
  2. ↑ Tunander, Ola (May 2004). "War on Terror and Transformation of World Order". Peace Research Institute Oslo (PRIO).
  3. ↑ "How 9/11 Reshaped Foreign Policy". Council on Foreign Relations.
  4. ↑ President Bush Outlines Iraqi Threat بایگانی‌شده در ۲۰۱۳-۰۳-۰۷ توسط Wayback Machine, Cincinnati, Ohio, October 7, 2002
  5. ↑ "AP IMPACT: 35,000 worldwide convicted for terror". Yahoo News. 4 September 2011. Archived from the original on 5 March 2016.
  6. ↑ "CNN Poll: U.S. opposition". CNN. Archived from the original on 2011-10-31.
  7. ↑ "Poll: Suspicion of Arabs, Arab-Americans deepen". USA Today. September 16, 2001. Archived from the original on October 6, 2001.
  8. ↑ "Imams removed from flight may sue passengers". NBC News. 31 March 2007. Retrieved 27 April 2018.
  9. ↑ "DHS - Report Incidents". dhs.gov. Archived from the original on 1 May 2011. Retrieved 27 April 2018.
  10. ↑ "Civil Rights Division National Origin Working Group Initiative to Combat Post-Terrorism Discrimination". Archived from the original on February 13, 2007.
  11. ↑ "The rise of the alt-right: understanding the sociocultural effects of mainstreaming anti-muslim sentiment" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2020-10-21.
  12. ↑ "New database exposes anti-Muslim legislation across the US". April 25, 2018.
  13. ↑ "Part 2: The Mediatized Islamophobia in America: What is Beyond Othering Muslims?".
  14. ↑ Ali, Wajahat; Clifton, Eli; Duss, Matthew; Fang, Lee; Keyes, Scott; Shakir, Faiz (August 26, 2011). "Fear, Inc. : The Roots of the Islamophobia Network in America". Center for American Progress (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  15. ↑ "Religions". www.mdpi.com (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  16. ↑ "The US blogger on a mission to halt 'Islamic takeover'". the Guardian (به انگلیسی). 2010-08-20. Retrieved 2021-09-02.
  17. ↑ "Newt Gingrich: Return of the Mack | WNYC | New York Public Radio, Podcasts, Live Streaming Radio, News". WNYC (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  18. ↑ Grynbaum, Michael M. (2010-08-22). "Proposed Muslim Center Draws Opposing Protests". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Retrieved 2021-09-02.
  19. ↑ Geller, Pamela, The Ground Zero Mosque: The Second Wave of the 9/11 Attacks, retrieved 2021-09-02
  20. ↑ "The Year in Hate and Extremism". Southern Poverty Law Center (به انگلیسی). February 15, 2017. Retrieved 2021-09-02.
  21. ↑ "Hate Map". Southern Poverty Law Center (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  22. ↑ 'Rise of Radical Islam' - Sean Hannity Special - [Complete] (به انگلیسی), January 12, 2015, archived from the original on 2021-12-19, retrieved 2021-09-02
  23. ↑ "Hate Group Leader Brigitte Gabriel Says The Faith Of "1.6 Billion Muslims … Is Not Compatible With Our Constitution"". Media Matters for America (به انگلیسی). July 15, 2016. Retrieved 2021-09-02.
  24. ↑ Lopez, German (2015-12-30). "TV media's most Islamophobic moments in 2015, in one infuriating video". Vox (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  25. ↑ Wulfsohn, Joseph (2020-09-02). "MSNBC host Joy Reid declines to apologize for Muslim comments, suggests critics were 'not in good faith'". Fox News (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  26. ↑ "Center for Security Policy Honors Sen. Ted Cruz, State of Texas and Heroes of Hurricane Harvey at Annual Keeper of the Flame Dinner". Hamilton Strategies - Communicating Truth to a Culture in Need (به انگلیسی). 2017-11-17. Retrieved 2021-09-02.
  27. ↑ "Anti-Muslim Hate Group Plays Host to Trump Advisers, GOP Lawmakers". Rewire News Group (به انگلیسی). September 8, 2016. Retrieved 2021-09-02.
  28. ↑ "Rep. Matt Shea receives national award for work on anti-terrorism legislation - Washington State House Republicans". 2015-12-19. Archived from the original on 2015-12-19. Retrieved 2021-09-02.
  29. ↑ "Anti-Muslim Activities in the United States 2012-2018". New America (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  30. ↑ Hussain, Murtaza; Saleh, Maryam (March 11, 2018). "Bigoted Election Campaigns, Not Terror Attacks, Drive Anti-Muslim Activity". The Intercept (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  31. ↑ "American Muslim Poll 2019: Predicting and Preventing Islamophobia | ISPU" (به انگلیسی). 2019-04-15. Retrieved 2021-09-02.
  32. ↑ "Islamophobia is about politics, not faith: New study explores impact on 2020 elections". Salon (به انگلیسی). 2019-05-01. Retrieved 2021-09-02.
  33. ↑ Kumar, Deepa (2018). "Expanding the Definition of Islamophobia: Idology, Empire, and the War on Terror" (PDF). Countering the Islamophobia IndustryToward More Effective Strategies: 63 – via The Carter Center.
  34. ↑ Ali, Wajahat; Clifton, Eli; Duss, Matthew; Fang, Lee; Keyes, Scott; Shakir, Faiz (August 26, 2011). "Fear, Inc. : The Roots of the Islamophobia Network in America". Center for American Progress (به انگلیسی). Retrieved 2021-09-02.
  35. ↑ "New CAIR Report: Anonymous Donors Use Mainstream Philanthropic Groups to Funnel Millions to Anti-Muslim Hate Groups" (Press release) (به انگلیسی). Council on American-Islamic Relations. Retrieved 2021-09-02.
  36. ↑ Blalock, Garrick; Kadiyali, Vrinda; Simon, Daniel H. (2007). "The Impact of Post-9/11 Airport Security Measures on the Demand for Air Travel". The Journal of Law & Economics. 50 (4): 731–755. doi:10.1086/519816. ISSN 0022-2186. JSTOR 10.1086/519816.
  37. ↑ "Feeder FAQ". Archived from the original on 2009-10-24.
  38. ↑ "Declaring Mexican cartels as terrorists could help combat threats to US national security". Weiser Diplomacy Center. 9 March 2023.
  39. ↑ Rubio, Marco (February 20, 2025). "Terrorist Designations of International Cartels".
  40. ↑ "CIA is reviewing its authorities to use lethal force against drug cartels". CNN. April 7, 2025.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.