دوستت دارم… من هم نه (فیلم)
| دوستت دارم… من هم نه | |
|---|---|
 پوستر سینمایی | |
| کارگردان | سرژ گنزبور |
| تهیهکننده | کلود بری ژاک-اریک استراس |
| نویسنده | سرژ گنزبور |
| بازیگران | جین برکین جو دالساندرو اوگ کستر لیلیان روور ژرار دوپاردیو |
| موسیقی | سرژ گنزبور |
| فیلمبردار | ویلی کورنانت |
| تدوینگر | کِـنو پلتیه |
| توزیعکننده | آ.ام.ال. اف (۱۹۷۶) (فرانسه) |
تاریخهای انتشار |
|
مدت زمان | ۸۹ دقیقه |
| کشور | فرانسه |
| زبان | فرانسوی |
دوستت دارم… من هم نه (فرانسوی: Je t'aime moi non plus) فیلمی فرانسوی به کارگردانی سرژ گنزبور است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.
این فیلم نخستین فیلمی بود که سرژ گنزبور کارگردانی کرد.[۱] عنوان فیلم برگرفته از ترانهٔ معروف او دوستت دارم… من هم نه است و بازیگر اصلی آن جین برکین، شریک زندگیاش، بود که این ترانه را در نسخه جنجالبرانگیز سال ۱۹۶۹ با او اجرا کرده بود. جو دالساندرو، که نقش کراسکی را بازی میکند، بهخاطر اندام عضلانیاش و ارتباطش با فیلمهای زیرزمینی و درجه دو شناخته میشد و در آن زمان یکی از معدود بازیگران «آشکارا جنسیشده» در سینما بود.[۲] او این فیلم را یکی از بهترین آثار کارنامهاش میدانست.[۳][۴] ژرار دوپاردیو نیز در نقشی کوتاه به عنوان یک مرد همجنسگرای محلی ظاهر میشود.[۵][۴]
موضوعات فیلم که حول محور آزادی جنسی و ناتوانی نهایی در رسیدن به عشقی همهجانبه میچرخند، همراستا با حالوهوای دهه ۷۰ میلادی[۳] و نیز با آثار سرژ گنزبور هستند. این فیلم که در فرانسه در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۷۶ منتشر شد، در نقدها بهعنوان فیلمی غیراخلاقی محکوم شد و عملکرد ضعیفی داشت، اما توسط سینمادوستان فرانسوی از جمله فرانسوا تروفو حمایت شد.[۳][۶]
خلاصه داستان
زنی جوان، نحیف و تشنهٔ عشق به نام جانی (با بازی جین برکین) در یک کافهٔ کنار جادهای دورافتاده کار میکند. روزی دو رانندهٔ کامیون همجنسگرا وارد کافه میشوند: کراسکی (جو دالساندرو) مردی باتجربه و مردانه، و پادووان (اوگ کستر) معشوق جوانتر و خوشچهرهاش که رفتاری کودکانه و دردسرساز دارد. کراسکی که از مراقبت دائمی از پادووان خسته شده، به جانی علاقهمند میشود؛ دختری با ظاهری پسرانه و ساده. جانی نیز بیدرنگ دلباختهٔ او میشود. رابطهای میان آنها شکل میگیرد؛ کراسکی با وجود تردید نسبت به زنانگی کمرنگ جانی، مجذوب عشق بیریا و بیقید و شرط او میشود. جانی از سر عشق حاضر است هر چیزی را بپذیرد، حتی رابطهٔ سکس مقعدی که برایش دردناک و ناآشناست، تا جایی که فریادهایش باعث میشود از چندین مهمانخانه بیرون انداخته شوند. در نهایت، پشت کامیون زبالهٔ کراسکی محل وصال آنها میشود. پادووان که از حسادت دیوانه شده، تلاش میکند جانی را خفه کرده و بکشد. کراسکی مداخله میکند و جانجانی را نجات میدهد، اما آنقدر بیتفاوت که جانی خشمگین شده و او را تحقیر میکند. کراسکی در نهایت به پادووان بازمیگردد و جانی را تنها و دلشکسته در کافهاش رها میکند.[۳][۵][۶][۴]
بازیگران
- جین برکین
- جو دالساندرو
- اوگ کستر
- لیلیان روور
- راینهارد کولدهوف
- میشل بلان
- ژرار دوپاردیو (حضور افتخاری)
منابع
- ↑ Travers, James (May 12, 2007). "Review of the film Je t'aime moi non plus (1976)". frenchfilms.org.
- ↑ Jepsen, Cara (1998-08-06). "In Print: tracking the elusive Dallesandro". Chicago Reader (به انگلیسی). Retrieved 2025-06-20.
- 1 2 3 4 "Je t'aime moi non plus" (به آلمانی). Arte TV. September 2, 2008. Archived from the original on December 18, 2013.
- 1 2 3 Sargent, Jack (January 2004). "Hot, Hard Cocks and Tight, Tight Unlubricated Assholes: Transgression, Sexual Ambiguity and 'Perverse' Pleasures in Serge Gainsbourg's Je t'aime moi non plus". Senses of Cinema. Retrieved October 6, 2022.
- 1 2 Cline, Rich (June 16, 2007). "I Love You, I Don't". Shadows on the Wall (review). Retrieved October 6, 2022.
- 1 2 Kenny, Glenn (October 10, 2019). "'Je T'Aime Moi Non Plus' Review: Serge Gainsbourg's Oddball Directorial Debut". The New York Times. Retrieved October 6, 2022.
پیوند به بیرون