دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها

دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها Država Slovencev, Hrvatov in Srbov  (اسلوونیایی) Država Slovenaca, Hrvata i Srba  (کرواتی) Држава Словенаца, Хрвата и Срба  (صربی)
۱۹۱۸
پرچم نشان ملی
دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها در سال ۱۹۱۸. ایستریا منطقه‌ای مورد مناقشه بود که رسماً توسط پیمان راپالو به ایتالیا واگذار شد. کرنتن جنوبی و اشتایرمارک سفلی نیز از مناطق مورد مناقشه بودند که پیمان سن-ژرمن مرز پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها تازه تأسیس با اتریش را مشخص می‌کرد.
وضعیت	دولت موقت به رسمیت شناخته نشده که به دنبال اتحاد با صربستان است
پایتخت	زاگرب
زبان(های) رایج	صربی-کرواتی، اسلوونیایی
رئیس شورای ملی
• ۱۹۱۸	آنتون کوروشچ
معاون رئیس شورای ملی
• ۱۹۱۸	Ante Pavelić
• ۱۹۱۸	Svetozar Pribićević
قوه مقننه	شورای ملی اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها
دوره تاریخی	دوره میان‌دوجنگ • جنگ جهانی اول
• اعلام جدایی کرد	۲۹ اکتبر ۱۹۱۸
• به پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها پیوست	۱ دسامبر ۱۹۱۸
جمعیت
• برآورد	۶،۰۰۰،۰۰۰
پیشین پسین اتریش-مجارستان پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها پادشاهی ایتالیا

دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها (صرب-کرواتی: Država Slovenaca, Hrvata i Srba / Држава Словенаца, Хрвата и Срба; اسلوونیایی: Država Slovencev, Hrvatov in Srbov) یک نهاد سیاسی بود که در اکتبر ۱۹۱۸، در پایان جنگ جهانی اول، توسط اسلوونی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها (Prečani) ساکن در جنوبی‌ترین بخش‌های امپراتوری اتریش-مجارستان تأسیس شد. اگرچه این کشور از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته نشد، اما نخستین تجسم یک دولت یوگسلاوی بود که بر اساس ایدئولوژی پان اسلاویسم تأسیس شد. سی و سه روز پس از اعلام استقلال، این دولت به پادشاهی صربستان پیوست تا پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها را تشکیل دهد.

نام این دولت از سه گروه قومی اصلی اسلاوی جنوبی که در آن ساکن بودند، گرفته شده است: اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها.

کروات‌هایی که در این نام شناسایی شده‌اند، ساکنان پادشاهی‌های پیشین کرواسی-اسلوونی، بوسنی و هرزگوین و دالماسی (از جمله بوکا کوتورسکا) بودند.

صرب‌هایی که در این نام شناسایی شده‌اند، ساکنان بوسنی و هرزگوین، کرواسی-اسلوونی، دالماسی (از جمله بوکا کوتورسکا و ساحل مونته‌نگرو) بودند، نه ساکنان پادشاهی صربستان (که شامل قلمرو مقدونیه شمالی امروزی می‌شد) و نه ساکنان پادشاهی مونته‌نگرو یا وویوودینا (از جمله بانات، باچکا، بارانیا).

اسلوونیایی‌ها که در این نام شناسایی شده‌اند، ساکنان دوک‌نشین کارنیولا، دوک‌نشین استیریا، دوک‌نشین کارینتیا و پرکموریه بودند.

واحدهای نظامی وفادار به دولت در نوامبر ۱۹۱۸ با پادگان مجارستان در مدیموریه درگیر شدند.

امپراتور کارل برای جلوگیری از واگذاری آنها به قدرت‌های متفق، کل نیروی دریایی اتریش-مجارستان، ناوگان تجاری اتریش-مجارستان و تمام بنادر، زرادخانه‌ها و استحکامات ساحلی اتریش-مجارستان را به شورای ملی واگذار کرد. شورای ملی یادداشت‌های دیپلماتیکی به دولت‌های متفق فرستاد و به آنها اطلاع داد که کنترل این دارایی‌ها را به دست گرفته‌اند و در جنگ نیستند. با این حال، ناوگان به زودی توسط نیروی دریایی ایتالیا، رجیا مارینا، مورد حمله قرار گرفت و تکه‌تکه شد.

اتریش-مجارستان از طریق آتش‌بس ویلا جیوستی که در ۴ نوامبر ۱۹۱۸ امضا شد، با ایتالیا به آتش‌بس دست یافت. این توافق‌نامه تصریح می‌کرد که ایتالیا می‌تواند بخش‌های بزرگی از سرزمینی را که در دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها گنجانده شده بود، اشغال کند. سپس نیروهای ایتالیایی ایستریا و بخش زیادی از دالماتیا را در محدوده اشغال شرق آدریاتیک اشغال کردند و تا سال ۱۹۲۱، زمانی که پیمان راپالو به اجرا درآمد، در آنجا ماندند.

دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها پیش از انحلال، به رسمیت شناخته شدن دیپلماتیک بین‌المللی را به دست نیاورد. در یادداشتی در تاریخ ۳۱ اکتبر، شورای ملی به دولت‌های بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و ایالات متحده اطلاع داد که دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها در مناطق اسلاوی جنوبی که بخشی از اتریش-مجارستان بودند، تشکیل شده است و این دولت جدید قصد دارد با صربستان و مونته‌نگرو یک کشور مشترک تشکیل دهد. همین یادداشت برای دولت پادشاهی صربستان و کمیته یوگسلاوی در لندن ارسال شد. نیکولا پاشیک، نخست‌وزیر صربستان، در ۸ نوامبر به این یادداشت پاسخ داد و شورای ملی در زاگرب را به عنوان «دولت قانونی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌های ساکن در قلمرو اتریش-مجارستان» به رسمیت شناخت و به دولت‌های بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و ایالات متحده اطلاع داد و از آنها خواست که همین کار را انجام دهند.

در ۲۳ و ۲۴ نوامبر، شورای ملی «اتحاد دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها که در کل منطقه اسلاو جنوبی مجاور اتریش-مجارستان سابق با پادشاهی صربستان و پادشاهی مونته‌نگرو تشکیل شده بود را به عنوان یک دولت واحد اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها اعلام کرد». ۲۸ عضو شورا بر اساس دستورالعمل‌های مصوب شورای ملی در مورد اجرای توافق‌نامه سازماندهی دولت واحد با دولت پادشاهی صربستان و نمایندگان احزاب سیاسی در صربستان و مونته‌نگرو، برای اجرای این تصمیم منصوب شدند. این دستورالعمل‌ها تا حد زیادی توسط اعضای هیئتی که به جای آن با نایب‌السلطنه الکساندر مذاکره کردند، نادیده گرفته شد.^[۱]

حزب دهقانی استپان رادیچ در شورای ملی شرکت کرد، اما پس از اینکه تصمیم به ادغام با صربستان گرفت، آنها شروع به عقب‌نشینی کردند و این اقدام را احمقانه خواندند و با این استدلال که پارلمان کرواسی هرگز آن را به صراحت تصویب نکرده بود، این تصمیم را به چالش کشیدند.

در اول دسامبر، نایب‌السلطنه الکساندر اتحاد «صربستان با سرزمین‌های دولت مستقل اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها را به یک پادشاهی متحد صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها» اعلام کرد. از آنجایی که شورای ملی فعالیت خود را متوقف کرد، هرگز رسماً این اعلامیه را تصویب نکرد، و پارلمان صربستان نیز که در 29 دسامبر 1918 به این اعلامیه توجه داشت، این کار را نکرد.^[۱]

آخرین وظیفه مهم شورای ملی، انتصاب نمایندگانی برای نمایندگی موقت ملی در اوایل سال ۱۹۱۹ بود.^[۲]

با وجود اینکه این کشور پیش از آنکه در ۱ دسامبر ۱۹۱۸ توسط پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها جایگزین شود، به رسمیت شناخته نشد، اما نام دولت اسلوونی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها همچنان در پیمان ورسای که بین ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹ و ۱۶ ژوئن ۱۹۱۹ نوشته شده است، ذکر شده است. این معاهده به نمایندگی از پادشاه صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها امضا شد، نه به نمایندگی از رئیس شورای ملی دولت اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها.

1. 1 2 Boban, Ljubo (1993-10-01). "When and how did the State of Slovenes, Croats, and Serbs come into existence (Summary)". Radovi Zavoda za hrvatsku povijest Filozofskoga fakulteta Sveučilišta u Zagrebu : Radovi Zavoda za hrvatsku povijest Filozofskoga fakulteta Sveučilišta u Zagrebu (به کروات). 26 (1): 187–198. ISSN 0353-295X.
2. ↑ Matijević, Zlatko (2008-11-27). "Narodno vijeće Slovenaca, Hrvata i Srba u Zagrebu: Osnutak, djelovanje i nestanak (1918/1919)". Fontes : izvori za hrvatsku povijest (به کروات). 14 (1): 35–66. ISSN 1330-6804.