دوک‌نشین ناسائو

دوک‌نشین ناسائو

*Herzogtum Nassau* (آلمانی)
ناسائو
دوک‌نشین ناسائو; Herzogtum Nassau (آلمانی); ناسائو
۱۸۰۶–۱۸۶۶
	پرچم نشان رسمی
وضعیت	ایالتی از کنفدراسیون راین; (۱۸۰۶–۱۸۱۳); ایالت مستقل ; (۱۸۱۴–۱۸۱۵); ایالتی از کنفدراسیون آلمان ; (۱۸۱۵–۱۸۴۸); ایالتی از امپراتوری آلمان ; (۱۸۴۸–۱۸۴۹); ایالت مستقل ; (۱۸۴۹–۱۸۵۰); ایالتی از کنفدراسیون آلمان ; (۱۸۵۰–۱۸۶۶)
پایتخت	ویل‌بورگ; (۱۸۰۶–۱۸۱۶); ویسبادن; (۱۸۱۶–۱۸۶۶)
زبان(های) رایج	فرانکی موزل
حکومت	مشروطه سلطنتی
دوک
• ۱۸۰۶–۱۸۱۶	فردریش آگوست
• ۱۸۱۶–۱۸۳۹	ویلهلم
• ۱۸۳۹–۱۸۶۶	آدولف
دوره تاریخی	دوران مدرن
• تأسیس	۳۰ اوت ۱۸۰۶
• الحاق به پروس	۲۳ اوت ۱۸۶۶
واحد پول	کرونن‌تالر (۱۸۰۶–۱۸۳۷); گولدن آلمان جنوبی (۱۸۳۷–۱۸۶۶);
پیشین	پسین
	ناساو-ویل‌بورگ
	ناساو-اوسینگن
	شاهزاده‌نشین اورانژ-ناساو
هسن-ناساو
امروز بخشی از	آلمان

دوک‌نشین ناساو (به آلمانی: Herzogtum Nassau) ایالتی خود مختار در غرب آلمان بود که بین سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۶۶ میلادی وجود داشت. این دوک‌نشین که از ادغام شاخه‌های مختلف دودمان ناسائو به فرمان ناپلئون بناپارت پدید آمد، پایتخت خود را از ویل‌بورگ به شهر ویسبادن منتقل کرد.^[۱]

تاریخچه

سقوط ناگهانی و قمار سیاسی

دراماتیک‌ترین لحظه تاریخ ناساو در سال ۱۸۶۶ رقم خورد. در جریان جنگ هفت هفته‌ای میان پروس و اتریش، دوک آدولف تصمیمی گرفت که تمام قلمرویش را به باد داد؛ او علی‌رغم هشدارهای فراوان، طرف اتریش را گرفت. پس از پیروزی برق‌آسای پروس، صدراعظم بیسمارک هیچ رحمی نشان نداد و ناسائو بلافاصله منحل و به خاک پروس ضمیمه شد. اما دوک آدولف سال‌ها بعد با یک چرخش عجیب روزگار، فرمانروایی لوکزامبورگ را به ارث برد و دودمان ناسائو را در آنجا حفظ کرد.^[۲]

ویسبادن و آب‌های گرم

ویسبادن، پایتخت ناسائو، در سده نوزدهم به عنوان «نیسِ شمال» شناخته می‌شد. دوک‌های ناسائو این شهر را به یک تفرجگاه لوکس جهانی تبدیل کردند. کاخ شهری ویسبادن (Stadtschloss) محل زندگی دوک‌ها بود. جذاب‌ترین بخش میراث این ایالت، فرهنگ آب‌درمانی آن است؛ هتل‌های باشکوه و مرکز کورهاوس (Kurhaus) یادآور دورانی است که پادشاهان و نویسندگان بزرگی همچون داستایوفسکی برای اقامت در این شهر و چشمه‌های آب گرم ناساو سفر می‌کردند.^[۳]

پیوند جهانی با هلند و آمریکا

نام ناسائو پیوندی جهانی دارد. خاندان حاکم این دوک‌نشین همان خاندانی هستند که استقلال هلند را رقم زدند و امروزه نیز بر تخت پادشاهی هلند تکیه دارند. در آمریکا نیز نام‌هایی چون بندر ناسائو در باهاما یا شهرستان ناسائو در نیویورک، همگی یادگار اعتبار بین‌المللی این نام آلمانی هستند. پرچم نارنجی‌رنگ هلند نیز در واقع ادای احترامی به ریشه‌های این خاندان در منطقه ناسائو است.^[۴]

جغرافیا و میراث رمانتیک

بخش بزرگی از تاکستان‌های مشهور منطقه راینگائو (Rheingau) در قلمرو ناسائو قرار داشت. شراب‌های سفید این منطقه که مورد علاقه دوک‌ها بود، هنوز هم از بهترین شراب‌های جهان محسوب می‌شوند. همچنین صخره مشهور لورلای در رودخانه راین که الهام‌بخش اشعار رمانتیک آلمانی است، بخشی از جغرافیای این دوک‌نشین بود که پیوندی عمیق میان سیاست و ادبیات قرن نوزدهم ایجاد کرده بود.^[۵]

جستارهای وابسته

منابع

↑ Mertens, Dieter. The Rise and Fall of Nassau, Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0199273105, p. 132.
↑ Wand, Helge. Adolph of Nassau: From Duke to Grand Duke, Böhlau Verlag, 2014, ISBN 978-3412222659, p. 156.
↑ Stievermann, Dieter. Wiesbaden: The Ducal Residence, Kohlhammer Verlag, 2006, ISBN 978-3170183636, p. 182.
↑ Rauch, James. Nassau-Orange: A Global Dynasty, Yale University Press, 2018, ISBN 978-0300188479, p. 210.
↑ Mägdefrau, Werner. The Romantic Landscape of Nassau, Verlag Rockstuhl, 2010, ISBN 978-3867771528, p. 144.

[1] Mertens, Dieter. The Rise and Fall of Nassau, Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0199273105, p. 132.

[2] Wand, Helge. Adolph of Nassau: From Duke to Grand Duke, Böhlau Verlag, 2014, ISBN 978-3412222659, p. 156.

[3] Stievermann, Dieter. Wiesbaden: The Ducal Residence, Kohlhammer Verlag, 2006, ISBN 978-3170183636, p. 182.

[4] Rauch, James. Nassau-Orange: A Global Dynasty, Yale University Press, 2018, ISBN 978-0300188479, p. 210.

[5] Mägdefrau, Werner. The Romantic Landscape of Nassau, Verlag Rockstuhl, 2010, ISBN 978-3867771528, p. 144.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]