دیل ارنهارت
| دیل ارنهارت | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | |||||||
| زادهٔ | ۲۹ آوریل ۱۹۵۱ کنپلیس | ||||||
| درگذشت | ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۱ (۴۹ سال) دیتونا اینترنشنال اسپیدوی | ||||||
| علت مرگ | شکستگی قاعده جمجمه ناشی از سانحهٔ دیتونا ۵۰۰ سال ۲۰۰۱ | ||||||
| قد | ۱٫۸۵ m (۶ ft ۱ in) | ||||||
| وزن | ۸۸٫۵ کیلوگرم | ||||||
| دستاوردها |
| ||||||
| جایزه‌ها |
| ||||||
| حرفه نسکار سری رقابت‌های جام ناسکار | |||||||
| ۶۷۶ race(s) run over ۲۷ year(s) | |||||||
| ۲۰۰۱ position | پنجاه‌وهفتم | ||||||
| Best finish | اول (۱۹۸۰، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴) | ||||||
| First race | ورلد ۶۰۰ (۱۹۷۵) (پیست شارلوت) | ||||||
| Last race | دیتونا ۵۰۰ (۲۰۰۱) (دیتونا اینترنشنال اسپیدوی) | ||||||
| First win | سوترن ۵۰۰ (۱۹۷۹) (بریستول) | ||||||
| Last win | وینستون ۵۰۰ (۲۰۰۰) (تالادیگا سوپراسپیدوی) | ||||||
| |||||||
| حرفه نسکار Xfinity Series | |||||||
| ۱۳۶ race(s) run over ۱۳ year(s) | |||||||
| Best finish | بیست‌و‌یکم (۱۹۸۲) | ||||||
| First race | ۱۹۸۲ گودیز ۳۰۰ (دیتونا اینترنشنال اسپیدوی) | ||||||
| Last race | ۱۹۹۴ آل پرو ۳۰۰ (پیست شارلوت) | ||||||
| First win | گودیز ۳۰۰ (۱۹۸۲) (دیتونا اینترنشنال اسپیدوی) | ||||||
| Last win | گودیز ۳۰۰ (۱۹۹۴) (دیتونا اینترنشنال اسپیدوی) | ||||||
| |||||||
| امضاء | |||||||
 | |||||||
دیل ارنهارت (انگلیسی: Dale Earnhardt; ۲۹ آوریل ۱۹۵۱ – ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۱) راننده خودروی مسابقه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مرگ
در جریان ۵۰۰ مایلی دیتونا در دیتونا اینترنشنال اسپیدوی در ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۱، ارنهارت در یک تصادف سه‌ماشینی در دور پایانی مسابقه کشته شد. او پس از برخوردی جزئی با استرلینگ مارلین با شرادر تصادف کرد و به دیوارهٔ خارجی مسیر مستقیماً برخورد کرد. در لحظهٔ تصادف، ارنهارت مشغول مسدود کردن مسیر شرادر از بیرون و مارلین از داخل بود. خودروهای ارنهارت و شرادر هر دو از شیب آسفالتی مسیر خارج شدند و به چمن داخلی پیچ چهارم رفتند. چند ثانیه بعد، راننده‌اش مایکل والتریپ مسابقه را برد، در حالی که هم‌تیمی والتریپ و پسر ارنهارت، ارنهارت جونیور دوم شد.[۱][۲] ارنهارت در مرکز پزشکی هالیفاکس ساعت ۱۷:۱۶ به وقت استاندارد شرقی (۲۲:۱۶ به وقت هماهنگ جهانی) درگذشت؛ او ۴۹ سال داشت. نسکار رئیس مایک هلتون در بیانیه‌ای رسمی مرگ ارنهارت را تأیید کرد.[۳] کالبدشکافی انجام‌شده در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۰۱ نشان داد که ارنهارت دچار شکستگی قاعدهٔ جمجمه کشنده شده‌است.[۴] چهار روز بعد، در ۲۲ فوریه، مراسم عمومی خاکسپاری ارنهارت در کلیسای کالواری در شارلوت، کارولینای شمالی برگزار شد.[۵][۶][۷]
پیامدها
در روزهای پس از مرگ ارنهارت چندین نشست خبری برگزار شد. پس از آنکه استرلینگ مارلین و خانواده‌اش از سوی برخی طرفداران تهدید به مرگ شدند، مایکل والتریپ و ارنهارت جونیور او را از هرگونه تقصیر تبرئه کردند.
پلیس دیتونا بیچ و نسکار هر دو تحقیقات مستقلی دربارهٔ تصادف آغاز کردند؛ تقریباً تمام جزئیات تصادف منتشر شد. اتهاماتی دربارهٔ نقص کمربند ایمنی مطرح شد که منجر به استعفای بیل سیمپسون از شرکت خودش شد؛ شرکتی که کمربند ایمنی ماشین ارنهارت و اکثر خودروهای دیگر نسکار را تولید کرده بود.[۸] در اکتبر ۲۰۰۱، نسکار استفاده از دستگاه HANS را برای رانندگان سه سری اصلی خود اجباری کرد؛ دستگاهی که ارنهارت پیش از آن استفاده از آن را به‌خاطر ناراحتی رد کرده بود.[۹]
جسد ارنهارت پس از مراسم خصوصی، در ملک شخصی‌اش در موریسویل، کارولینای شمالی به خاک سپرده شد.[۵][۷]
یادبود
مرگ دیل ارنهارت تأثیری عمیق بر فرهنگ عمومی ایالات متحده و دنیای اتومبیل‌رانی گذاشت. چند روز پس از حادثه، طرفداران در پیست دیتونا و اطراف آن یادبودهایی ساختند، گل‌آرایی کردند و با شمع‌افروزی یاد او را گرامی داشتند. شمارهٔ ماشین او یعنی ۳ به نمادی از یادبود تبدیل شد و در بسیاری از مسابقات بعدی توسط تیم‌ها و رانندگان دیگر به احترام او مورد تجلیل قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۲، مجسمه‌ای از ارنهارت در ورودی دیتونا اینترنشنال اسپیدوی نصب شد که محل اصلی مسابقات او بود. همچنین در موزه تالادیگا و تالار افتخار نسکار، بخش‌هایی ویژه به یاد و افتخار او اختصاص یافته‌اند.
ارنهارت در سال ۲۰۱۰ به عنوان یکی از اعضای اولیه به تالار افتخار نسکار راه یافت. او هم‌چنان یکی از محبوب‌ترین و تاثیرگذارترین چهره‌های تاریخ نسکار به شمار می‌رود.
منابع
- ↑ "Earnhardt dies instantly of head injuries". ESPN.com. ESPN Internet Ventures. Associated Press. February 18, 2001. Archived from the original on March 25, 2015. Retrieved June 17, 2015.
- ↑ "Earnhardt killed". Jacksonville.com. The Florida Times Union. February 19, 2001. Archived from the original on 2001-03-20. Retrieved January 25, 2013.
- ↑ Rodman, Dave (فوریه 19, 2001). "Earnhardt dies following Daytona 500 accident". NASCAR.com. Turner Sports Interactive, Inc. Archived from the original on February 19, 2001. Retrieved September 6, 2007.
- ↑ "CNNSI.com: Earnhardt autopsy report answers, leaves questions". cnn.com. Archived from the original on May 5, 2008. Retrieved June 15, 2015.
- 1 2 McKay, Rich (February 22, 2001). "Earnhardt Family Has A Funeral In Secret". Orlando Sentinel. Archived from the original on November 18, 2015. Retrieved November 7, 2015.
- ↑ "Earnhardt's Funeral is Tomorrow". نیویورک تایمز. February 21, 2001. Archived from the original on November 15, 2012. Retrieved September 27, 2012.
- 1 2 "Earnhardt Buried as Pastor Recalls Their Final Prayer". لس‌آنجلس تایمز. Associated Press. February 22, 2001. Archived from the original on November 18, 2015. Retrieved November 17, 2015.
- ↑ Daytona: From the Birth of Speed to the Death of the Man in Black. Hinton, Ed. Warner Books, 2001. شابک ۰−۴۴۶−۵۲۶۷۷−۰.
- ↑ Aumann, Mark. "HANS device acceptance slow until fateful crash". nascar.com. Archived from the original on February 24, 2015. Retrieved January 28, 2015.
پیوند به بیرون
