دینو فیلیپسون
دینو فیلیپسون | |
|---|---|
 | |
| دبیر شورای وزرا | |
| دوره مسئولیت فوریه ۱۹۴۴ – آوریل ۱۹۴۴ | |
| نخست‌وزیر | پیترو بادولیو |
| پس از | پیترو باراتونو |
| پیش از | رِناتو مورلی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۸۸۹ فلورانس |
| درگذشته | ۱۹۷۲ (۸۲−۸۳ سال) پیستویا |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب لیبرال ایتالیا |
| والدین |
|
دینو فیلیپسون (۱۸۸۹ – ۱۹۷۲ (۸۲−۸۳ سال)) وکیل و سیاستمدار ضدفاشیست ایتالیایی بود که عضو حزب لیبرال ایتالیا بود. در دوران حکومت فاشیست‌ها ایتالیا را ترک کرد ولی سپس بازگشت و توسط مقامات فاشیست دستگیر شد.
دوران کودکی و تحصیل
فیلیپسون در سال ۱۸۸۹ در فلورانس به دنیا آمد.[۱] پدرش، ادواردو فیلیپسون، مهندسی بود که یکی از اعضای تأثیرگذار جامعه یهودیان فلورانس در قرن نوزدهم بود و سازنده ویلا فیلیپسون در پیستویا بود.[۱][۲] فیلیپسون شریک تجاری اوبالدینو پروزی بود که دو دوره وزیر راه و ساختمان بود.[۱] مادرش سوفی رودریگز پریر، دختر اسحاق پریر، بانکدار فرانسوی با تبار یهودی اسپانیایی و پرتغالی بود.[۱]
فیلیپسون در پیستویا بزرگ شد و مدرک کارشناسی حقوق و علوم اجتماعی را در فلورانس دریافت کرد.[۱] با آغاز جنگ جهانی اول به ارتش فراخوانده شد و بعدها به درجه ستوان رسید.[۱]
دوران کاری و فعالیت‌ها
در سال ۱۹۱۹ فیلیپسون رئیس بخش پیستویا انجمن ملی کهنه‌سربازان شد.[۱] همان سال به عنوان نماینده فلورانس از فهرست موسوم به تمرکز لیبرال انتخاب شد.[۳] در انتخابات ۱۹۲۱ نیز به پارلمان از ائتلاف ملی (ایتالیا، ۱۹۲۱) انتخاب شد.[۱] سپس به اتحاد لیبرال دموکرات پیوست.[۱] وقتی سلطنت ایتالیا کاملاً تحت حکومت فاشیست قرار گرفت، فیلیپسون کشور را ترک و به پاریس، فرانسه رفت.[۱] او در آنجا با جنبش‌های لیبرال و ضدفاشیست معتدل ارتباط داشت.[۱]
فیلیپسون در اواسط دهه ۱۹۳۰ به ایتالیا بازگشت. او و اوجنیو کولورنی در اکتبر ۱۹۳۸ توسط اوورا (پلیس مخفی ایتالیا) دستگیر شدند.[۴] فیلیپسون به مدت سه سال در جزایر ترمیتی نگهداری شد و سپس به سالا کونسیلینا و ابولی در جنوب کمپانیا منتقل شد.[۱] پس از سقوط حکومت فاشیست آزاد شد و در فوریه ۱۹۴۴ به عنوان معاون وزیر به پیترو بادولیو منصوب شد.[۵] اما دوره خدمت او بسیار کوتاه بود و در آوریل ۱۹۴۴ پایان یافت.[۶] پس از آن فیلیپسون به عضویت شورای ملی ایتالیا، پیش‌رو پارلمان ایتالیا، منصوب شد.[۱] او از سیاست بازنشسته شد و به حرفه حقوقی و فراماسونری پرداخت.[۱]
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Giancarlo Fioretti (۳ آوریل ۲۰۲۰). "دینو فیلیپسون: ماجراهای یک لیبرال ناراحت‌کننده". والدی‌نیوول اوگی (به ایتالیایی). Retrieved 22 January 2022.
- ↑ F. Giorgi Magrini (۲۰ اکتبر ۲۰۲۰). "ویلا فیلیپسون. یک پنجره باز به قرن شانزدهم". pistoiasette.net (به ایتالیایی). Retrieved 1 January 2024.
- ↑ "رکورد رویدادها". کتاب سال یهودیان آمریکا. ۲۲ (۵۶۸۱): ۲۲۹. 1920. JSTOR 23601106.
- ↑ "دستگیری یهودیان". دی آرگوس (ملبورن). رم. ۱۸ اکتبر ۱۹۳۸. p. 11. Retrieved 22 January 2022.
- ↑ "دولت بادولیو" (به ایتالیایی). دولت ایتالیا. Retrieved 22 January 2022.
- ↑ "بادولیو: "شلیک به تظاهرکنندگان به صورت مستقیم"" (به ایتالیایی). انجمن ملی کهنه‌سربازان. Retrieved 22 January 2022.