رادار آ ان/آپی کیو- ۱۳

رادار آ ان/آپی کیو- ۱۳ (انگلیسی: AN/APQ-13)، یک رادار اسکن زمینی آمریکایی بود که توسط آزمایشگاه‌های بل، وسترن الکتریک و مؤسسه فناوری ماساچوست یا MIT به عنوان مدل بهبود یافته‌ای از رادار هوابرد H2X توسعه داده شد، که خود از اولین رادار اسکن زمینی، رادار بریتانیایی H2S، توسعه یافته بود. این رادار در طول جنگ جهانی دوم در صحنه نبرد اقیانوس آرام، در بمب‌افکن‌های B-29 برای بمباران، جستجو و ناوبری در ارتفاع بالا استفاده می‌شد. محاسبات مربوط به بمباران می‌توانست توسط یک پیش‌بینی‌کننده ضربه انجام شود. یک واحد برد، دقت بالایی را در مکان‌یابی چراغ‌های راهنما فراهم می‌کرد. رادوم روی شکم هواپیما بین محفظه‌های بمب حمل می‌شد و در مدل‌های اولیه تا حدی قابل جمع شدن بود. این رادار با فرکانس ۹۳۷۵ ± ۴۵ مگا هرتز کار می‌کرد و از یک گیرنده سوپرهترودین استفاده می‌کرد.

مطابق با سیستم نامگذاری نوع مشترک تجهیزات الکترونیکی (JETDS)، عنوان "AN/APQ-13" سیزدهمین طرح از یک دستگاه الکترونیکی هوابرد ارتش و نیروی دریایی برای تجهیزات ویژه راداری است. سیستم JETDS اکنون برای نامگذاری تمام سیستم‌های الکترونیکی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا نیز استفاده می‌شود.

رادار AN/APQ-13 اولین رادار نظامی بود که به عنوان یک رادار هشدار هواشناسی به کاربرد غیرنظامی تبدیل شد. حدود ۳۰ سیستم از اواخر سال ۱۹۴۵ به این سیستم تبدیل شدند. آنها در پایگاه‌های نظامی روی هواپیماها نصب شدند.^[۱]