راه حل شریفی
راه حل شریفی یا شریفیان (به عربی: الحلول الشریفیة) نامی غیررسمی برای سیاست خاورمیانهای بریتانیا پس از امپراتوری عثمانی و سیاست خاورمیانهای فرانسه در مورد ملتسازی بود. این طرح که اولین بار توسط تی. ای. لارنس در سال ۱۹۱۸ مطرح شد، طرحی برای انتصاب سه پسر کوچکتر حسین بن علی هاشمی (شریف مکه و پادشاه حجاز) به عنوان روسای دولت در کشورهای تازه تأسیس در سراسر خاورمیانه بود، به طوری که پسر دومش عبدالله بر بغداد و بینالنهرین سفلی، پسر سومش فیصل بر سوریه و پسر چهارمش زید بر بینالنهرین علیا حکومت میکردند. خود حسین هیچ قدرت سیاسی در این مناطق نداشت و پسر اولش، علی، جانشین او در حجاز میشد.
منابع
- ↑ «Lawrence's Mid-East map on show» (به انگلیسی). ۲۰۰۵-۱۰-۱۱. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۸-۳۰.