ربوده شدن شهروندان ژاپنی توسط کره شمالی

در مه ۲۰۰۴، کره شمالی به پنج فرزند دو زوج ربوده شده اجازه داد کره شمالی را ترک کنند و به خانواده‌های خود که یک سال و نیم قبل به ژاپن بازگشته بودند، بپیوندند.

ربوده شدن شهروندان ژاپنی توسط کره شمالی، در ارتباط با ربودن شهروندان ژاپنی از ژاپن توسط مأموران دولت کره شمالی است که در یک دوره شش ساله از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ صورت گرفت.[۱]اگرچه تنها ۱۷ شهروند ژاپنی (هشت مرد و ۹ زن) به‌طور رسمی توسط دولت ژاپن به عنوان ربوده شده شناخته شده‌اند،[۲] ممکن است صدها مورد دیگر وجود داشته باشد.[۳] دولت کره شمالی رسماً به ربودن ۱۳ شهروند ژاپنی اعتراف کرده است.[۴][۵]

شواهدی وجود دارد که بسیاری از شهروندان غیرژاپنی از جمله هشت شهروند از کشورهای اروپایی و یک شهروند از خاورمیانه،[۶] توسط کره شمالی ربوده شده‌اند.[۷]

پس زمینه

در دهه ۱۹۷۰ تعدادی از شهروندان ژاپنی از مناطق ساحلی ژاپن ناپدید شدند. افرادی که ناپدید شده بودند، ژاپنی‌ها از طبقه متوسطی بودند که به‌طور فرصت طلبانه توسط نیروهای عملیاتی در کمین ربوده شدند. اگرچه مأموران کره شمالی مشکوک بودند، اما این عقیده که کره شمالی هیچ ارتباطی با ناپدید شدن‌ها نداشته است، به‌طور گسترده مورد تأیید قرار گرفت.[۸] بیشتر مفقودان در ۲۰ سالگی بودند. جوانترین آنها، مگومی یوکوتا،[۹] هنگامی که او در نوامبر ۱۹۷۷ از شهر ساحلی غربی ژاپن نیگاتا ناپدید شد، ۱۳ سال داشت.[۵][۱۰]

برخی از قربانیان برای آموزش زبان ژاپنی و فرهنگ ژاپنی در مدارس جاسوسی کره شمالی ربوده شدند.[۸][۹] قربانیان مسن تر نیز به منظور به دست آوردن هویت ژاپنی خود ربوده شدند.[۱۱] حدس زده می‌شود که زنان ژاپنی ربوده شده‌اند تا آنها را به همسری گروهی از تروریست‌های ژاپنی مستقر در کره شمالی متعلق به گروه تروریستی یودو گو پس از هواپیماربایی ژاپن ایرلاینز در سال ۱۹۷۰ ربوده‌اند[۱۲] و ممکن است برخی ربوده شده باشند؛ زیرا آنها به‌طور اتفاقی شاهد فعالیت‌های مأموران کره شمالی در ژاپن بودند که ممکن است ربوده شدن یوکوتا در سنین پایین را توضیح دهد.[۵][۱۳][۱۴]

برای مدت طولانی، این آدم‌ربایی‌ها توسط کره شمالی و هواداران آن (از جمله چونگ‌ریون و حزب سوسیالیست ژاپن) تکذیب می‌شد و اغلب یک تئوری توطئه تلقی می‌شد. با وجود فشارهای گروه‌های مادران ژاپنی، دولت ژاپن هیچ اقدامی انجام نداد. ادعاهایی وجود دارد مبنی بر اینکه این موضوع توسط ملی گرایان ژاپنی، از جمله نخست وزیران سابق ژاپن یوشییده سوگا و نخست‌وزیر سابق شینزو آبه برای «نظامی کردن بیشتر»، فشار برای بازنگری در قانون اساسی برای کاهش محدودیت‌های قانون اساسی در مورد ارتش، بازنگری در قانون آموزش پایه و پیگیری سایر اهداف سیاسی مورد استفاده قرار گرفته است.[۱۵][۱۶]

چنین ادعاهایی توسط کیوکو ناکایاما، مشاور ویژه نخست‌وزیر ژاپن در توکیو در مورد موضوع آدم‌ربایی مورد انتقاد قرار گرفته است که گفت: "این در مورد نجات شهروندان ما [از آدم‌ربایی‌های مداوم] است. آنها مستحق همه حمایت‌های ممکن برای بازیابی آزادی و کرامت خود هستند.[۱۷]

مذاکرات بین کره شمالی و ژاپن در سال ۲۰۰۲ و پس از آن

در ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۲، نخست‌وزیر وقت ژاپن جونیچیرو کویزومی برای دیدار با رهبر کره شمالی کیم جونگ ایل برای اولین اجلاس سران ژاپن و کره شمالی، که در نهایت منجر به بیانیه ژاپن و کره شمالی پیونگ یانگ شد، از کره شمالی دیدن کرد.[۵] برای تسهیل عادی سازی روابط با ژاپن، کیم اعتراف کرد که کره شمالی حداقل ۱۳ شهروند ژاپنی را ربوده است[۱۸] و یک عذرخواهی شفاهی صادر کرد:

ما این موضوع را به‌طور کامل بررسی کرده‌ایم. دهه‌ها روابط خصمانه بین دو کشور زمینهٔ این حادثه را فراهم کرد، با این حال، این یک حادثه وحشتناک بود. من می‌دانم که این حادثه توسط نیروهای ویژه آغاز شده است. سازمان‌های مأموریتی در دهه‌های نوزده و هفتاد و هشتاد، با انگیزه‌های کورکورانه میهن‌پرستی و قهرمانی‌های نادرست… به محض اینکه نقشه و اعمال آنها به من رسید، کسانی که مسئول بودند مجازات شدند … این فرصت برای عذرخواهی صریح به خاطر رفتار تاسف بار آن افراد است، من اجازه نخواهم داد که دوباره این اتفاق بیفتد.[۱۱]

در این دیدار، کره شمالی همچنین برای هشت نفری که کره شمالی ادعا می‌کرد مرده‌اند، گواهی فوت ارائه کرد، اما در سال ۲۰۰۴ اعتراف کرد که این گواهی‌ها بلافاصله قبل از آن تهیه شده است.[۱۹] به چند دلیل، دولت ژاپن و سازمان‌های غیردولتی این سؤال را مطرح می‌کنند که آیا این هشت نفر واقعاً مرده‌اند یا خیر.[۵][۲۰]

به گفته محقق روسی آندری لانکوف افشای کره شمالی یک اشتباه استراتژیک بود. آنچه که قرار بود ژست صداقت باشد، با خشم دولت ژاپن و عموم مردم مواجه شد، زیرا ادعاهایی که قبلاً تنها به عنوان تئوری توطئه تصور می‌شد، اکنون ثابت شده بود.

ژاپن با تلاش برای منزوی کردن کره شمالی با قطع تجارت و سایر مبادلات تلافی جویانه اقدام کرد. از نظر لانکوف، دولت کره شمالی «احتمالاً قبل از اعترافات مشابه در آینده، دو بار فکر خواهد کرد».[۸]

بازگشت پنج قربانی و فرزندان آنها

بعداً کره شمالی به پنج قربانی که به گفته خودش زنده بودند اجازه داد به ژاپن برگردند، مشروط بر اینکه بعداً به کره شمالی بازگردند. قربانیان (که هویت آنها با آزمایش DNA، سوابق دندانی و تجزیه و تحلیل اثر انگشت تأیید شد) در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۲ به ژاپن بازگردانده شدند.[۵] پنج قربانی بازگردانده شده عبارتند از: فوکی چیمورا (با نام خانوادگی هاماموتو)، یاسوشی چیمورا، یوکیکو هاسوئیکه (با نام خانوادگی اوکودو)، کائورو هاسوئیکه،[۲۱] سه فرزند خانواده چیمورا و دو فرزند خانواده هاسوئیکه که در کره شمالی به دنیا آمدند، پس از دومین سفر نخست‌وزیر ژاپن کویزومی به پیونگ‌یانگ در ۲۲ مه، اجازه یافتند که دوباره به والدین خود در ژاپن بپیوندند. ۲۰۰۴. آنها در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۴ به ژاپن بازگشتند. به گفته والدین و سایر بستگان آنها، هر پنج فرزند ابراز تمایل کردند که در ژاپن بمانند و به عنوان شهروند ژاپنی زندگی کنند.[۲۲]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "ABDUCTION - An Unforgivable Crime - - Japanese Government Internet TV". Japanese Government Internet TV. Archived from the original on 16 December 2018. Retrieved 3 June 2015.
  2. ↑ "Individual Cases - 17 Abductees Identified by the Government of Japan". Archived from the original on 6 September 2018. Retrieved 3 June 2015.
  3. ↑ "Investigation Commission on Missing Japanese Probably Related to N.Korea(COMJAN)". Archived from the original on 2016-11-01. Retrieved 3 June 2015.
  4. ↑ "North Korea rejects DNA link to Megumi Yokota abduction case". Associated Press. Archived from the original on 2011-08-20. Retrieved 2006-05-01.
  5. 1 2 3 4 5 6 Taken! North Korea's Criminal Abduction of Citizens of Other Countries (p. 33) (PDF). Washington, D.C.: U.S. Committee for Human Rights in North Korea. May 12, 2011. ISBN 978-0-9771111-3-8. LCCN 2011907022. OCLC 803422778. Archived (PDF) from the original on July 18, 2015. Retrieved March 16, 2013.
  6. ↑ "Les captives étrangères de la Corée du Nord". Le Figaro. 21 April 2008. Archived from the original on 2 May 2019. Retrieved 3 June 2015.
  7. ↑ "NARKN". Sukuukai.jp. Archived from the original on 2020-12-27. Retrieved 2016-08-18.
  8. 1 2 3 Lankov, Andrei (2015). The Real North Korea: Life and Politics in the Failed Stalinist Utopia. Oxford: Oxford University Press. p. 24. ISBN 978-0-19-939003-8.
  9. 1 2 McCurry, Justin (October 16, 2002). "North Korea's kidnap victims return home after 25 years". The Guardian. London. Archived from the original on 2020-01-27. Retrieved 2006-05-01.
  10. ↑ Ministry of Foreign Affairs (Japan). "Abduction of Japanese Citizens by North Korea" (PDF). Archived (PDF) from the original on 2018-01-19. Retrieved 2010-07-23.
  11. 1 2 "North Korea's Abduction Project". The New Yorker. Archived from the original on 2019-04-01. Retrieved 2017-06-15.
  12. ↑ Koike, Yuriko (28 January 2015). "Hostage Crisis Shows How Japan Fails to Protect Its Citizens -- And What It's Doing About It". هاف‌پست. Archived from the original on 2016-01-08. Retrieved 2018-08-09.
  13. ↑ Koerner, Brendan (2003-08-27). "Why North Korea kidnapped Japanese citizens". Slate Magazine (به انگلیسی). Archived from the original on 2011-09-26. Retrieved 2019-12-17.
  14. ↑ "Snatched from a beach to train North Korea's spies". BBC News. 7 February 2021. Archived from the original on 7 February 2021. Retrieved 7 February 2021.
  15. ↑ Onishi, Norimitsu (December 17, 2006). "Abduction issue used by Japanese nationalists". International Herald Tribune. Archived from the original on January 8, 2014. Retrieved July 26, 2010.
  16. ↑ Gregory Clark (Japan Times). "Ideological laundry unfurled". Archived from the original on 2007-11-21. Retrieved 2006-11-21.
  17. ↑ Kyoko Nakayama (25 December 2006). "Abductions in Japan". International Herald Tribune. Archived from the original on 26 December 2006.
  18. ↑ Kirby, Michael Donald; Biserko, Sonja; Darusman, Marzuki (7 February 2014). "Report of the detailed findings of the commission of inquiry on human rights in the Democratic People's Republic of Korea - A/HRC/25/CRP.1". United Nations Human Rights Council: 295–304 (Paragraph 924–964). Archived from the original on February 27, 2014. In September 2002, the Japanese Prime Minister Koizumi Junichiro visited Pyongyang to negotiate with DPRK authorities the return of Japanese nationals suspected of having been abducted to the DPRK. The DPRK’s Supreme Leader Kim Jong-il admitted to Prime Minister Koizumi that DPRK agents had abducted 13 Japanese nationals (seven women and six men). The admission came after years of speculation in Japan that many Japanese nationals had been forcefully kidnapped by the DPRK.(...) Prior to this admission to Prime Minister Koizumi, the DPRK had denied all allegations of connections with disappeared persons believed to have been abducted or forcibly disappeared by the regime. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
  19. ↑ Headquarters for the Abduction Issue, Government of Japan. "Points of Contention with the North Korean Position". Archived from the original on 2017-10-09. Retrieved 2016-04-28.
  20. ↑ Ministry of Foreign Affairs (Japan). "Abductions of Japanese citizens by North Korea" (PDF). Archived (PDF) from the original on 2018-01-19. Retrieved 2016-04-28.
  21. ↑ Ministry of Foreign Affairs of Japan (2024). "Abduction Victims Identified by the Government of Japan".
  22. ↑ "Abductions of Japanese Citizens by North Korea" (PDF). Ministry of Foreign Affairs of Japan. Archived (PDF) from the original on 2018-01-19. Retrieved 2010-07-23.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ربوده شدن شهروندان ژاپنی توسط کره شمالی موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.