روابط ایتالیا و بریتانیا

روابط ایتالیا و بریتانیا
نقشهٔ مکان‌نمای بریتانیا و ایتالیا

بریتانیا
ایتالیا
سفارتخانه
سفارت بریتانیا در رمسفارت ایتالیا در لندن
نماینده
سفیر ادوارد لوئلینسفیر اینیگو لامبرتینی

روابط ایتالیا و بریتانیا (انگلیسی: Italy–United Kingdom relations) گرم و بسیار مستحکم است.[۱] هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد، ناتو، شورای اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و گروه ۲۰ اقتصادهای بزرگ، سازمان تجارت جهانی و سایر سازمان‌ها هستند.[۲]

سفیر ایتالیا در بریتانیا از ۶ اکتبر ۲۰۲۲، اینیگو لامبرتینی است،[۳] و سفیر بریتانیا در ایتالیا از فوریه ۲۰۲۲، ادوارد لوئلین است.

تاریخچه

بیشتر قلمرو بریتانیا تحت سلطه امپراتوری روم بود
نویل چمبرلین، ادوار دالادیه، آدولف هیتلر، موسولینی و وزیر خارجه ایتالیا، گالئاتسو چانو، هنگام آماده شدن برای امضای توافقنامه مونیخ
از چپ به راست: چمبرلین، دالادیه، هیتلر، موسولینی و وزیر امور خارجه ایتالیا، گالئاتسو چانو هنگام آماده شدن برای امضای توافقنامه مونیخ.

روابط دیپلماتیک بین بریتانیا و ایتالیا پیش از هر دو مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند و وحدت ایتالیا وجود داشت، و تبادلات دیپلماتیک بین ایالات پاپی و انگلستان به ویژه در جریان مناقشه اعطای مقام بین پادشاهان ویلیام دوم و جان، پادشاه انگلستان و اسقف‌های اعظمشان در اسقف‌نشین کنتربری، انسلم و استیفن لنگتون، داغ شد. این اختلاف با رفع تکفیر در ادیان جان و سوگند وفاداری او به پاپ پایان یافت که در ازای آن انجام شد.

بعدها، دادگاه سنت جیمز میزبان سفیران ایالت‌های مختلف شبه‌جزیره ایتالیا بود، از جمله سفیران پادشاهی سیسیل و پادشاهی پیه‌مونت-ساردینیا، از جمله کنت پرون. دولت بریتانیا حمایت اخلاقی و دیپلماتیک از «ریزورجیمنتو» (وحدت ایتالیا) و ایجاد دولت مدرن ایتالیا در برابر مخالفت‌های بین‌المللی فراهم کرد.[۴] قهرمان مشهور اتحاد، جوزپه گاریبالدی، در بریتانیا بسیار تحسین شد و اوج شهرت او در سال ۱۸۶۱ بود.[۵]

قرن ۲۰

خدمه HMS Albion به ناوچه ایتالیایی کارلو برگامینی در جریان مانور در سال ۲۰۲۰ دست تکان می‌دهند

ایتالیا و بریتانیا پیمان لندن (۱۹۱۵) را امضا کردند و در ۲۶ آوریل ۱۹۱۵ به اتحاد رسمی وارد شدند. پس از آن، بریتانیا، ایتالیا و سایر کشورهای متفقین در جنگ جهانی اول پیروز شدند. در طول آن جنگ، ام‌آی۵ از فعالیت‌های بنیتو موسولینی حمایت مالی کرد.[۶] پس از راهپیمایی رم، ایتالیا ابتدا روابط نزدیک خود با بریتانیا را حفظ کرد. هر دو کشور مخالف اشغال منطقه روهر توسط فرانسه بودند و در تشکیل پیمان چهار قدرت به توافق رسیدند. با این حال، مشخص شد که امپریالیسم ایتالیا در زمان فاشیسم موسولینی مخالف تمایل بریتانیا برای حفظ وضعیت موجود در دریای مدیترانه است.[۷]

بحران اولیه بحران کورفو تأثیر چندانی در بهبود روابط ایتالو-بریتانیایی نداشت. ایتالیا پس از قتل مشکوک داوران ایتالیایی در مأموریت برای تعیین دقیق‌تر مرز یونان و آلبانی، جزیره یونانی کورفو را اشغال کرد. کنفرانس سفرا که پس از آن برگزار شد، به عنوان اولین پیروزی دیپلماتیک موسولینی شناخته شد، جایی که ایتالیا امتیازاتی از یونان دریافت کرد و مسیر جدایی جوبالند از بریتانیا در سومالی امروزی را هموار کرد.

روابط سرانجام پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی فروپاشید. تحت دستورالعمل‌های جامعه ملل، بریتانیا تحریم‌های اقتصادی علیه ایتالیا اعمال کرد که موجب شکاف پایدار در روابط آن‌ها شد. اگرچه تلاش‌هایی برای هماهنگی با جاه‌طلبی‌های ایتالیا از طریق توافق هوار–لاوال صورت گرفت، که گسترش حوزه نفوذ اریتره ایتالیا بر تمام امپراتوری اتیوپی (اتیوپی امروزی) را می‌پذیرفت. با این حال، عدم محبوبیت این قرارداد باعث استعفای هوار شد،[۶] و دولت‌های بعدی بریتانیا مخالفت بیشتری نشان دادند.[۸] عدم به رسمیت شناختن آفریقای شرقی ایتالیا توسط بریتانیا نشان داد که ایتالیا باید برای تأیید به جای دیگری متوسل شود.[۷]

با افزایش همکاری ایتالیا و آلمان، بریتانیا تلاش کرد تا از نفوذ بیشتر ایتالیا به حوزه نفوذ آلمان جلوگیری کند. در ۱۶ آوریل ۱۹۳۸، ایتالیا و بریتانیا پیمان عید پاک را امضا کردند که به توافق در مورد وضعیت موجود در شبه‌جزیره عربستان، حفظ آزادی دریانوردی در کانال سوئز و حفظ صلح بین مستعمراتشان در شرق آفریقا کمک کرد. اتیوپی در این توافقات به‌طور راحتی نام برده نشد. این اقدام برای بازگرداندن روابط دوستانه قبلی بین دو امپراتوری کافی نبود.[۹]

به دلیل پیمان سه‌جانبه موسولینی بین پادشاهی ایتالیا و آدولف هیتلر's آلمان نازی، در ۱۹۴۰ ایتالیا به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان پیوست. بریتانیا و ایتالیا بنابراین در اوایل دهه ۱۹۴۰ در وضعیت جنگی قرار گرفتند تا اینکه تهاجم متفقین به سیسیل با شکست ایتالیا در ۱۹۴۳ پایان یافت. دولت ایتالیا موسولینی را سرنگون کرد و با متفقین آتش‌بس امضا کرد. در همین حال، آلمان نیمه شمالی ایتالیا را اشغال کرد، موسولینی را آزاد کرد و جمهوری سوسیال ایتالیا را تأسیس کرد، یک رژیم دست‌نشانده که تا بهار ۱۹۴۵ به آلمان در مبارزه با متفقین کمک کرد.[۱۰]

الیزابت دوم با رئیس‌جمهور جورجو ناپولیتانو در جریان سفر رسمی‌اش به ایتالیا ۲۰۱۴

بریتانیا و ایتالیا اکنون از روابط گرم و دوستانه برخوردارند. الیزابت دوم در طول سلطنت خود چهار سفر رسمی به جمهوری ایتالیا انجام داد، در سال‌های ۱۹۶۱، ۱۹۸۰، ۲۰۰۰ و آوریل ۲۰۱۴، زمانی که توسط جورجو ناپولیتانو مورد استقبال قرار گرفت.

نخست‌وزیر سابق بریتانیا، ریشی سوناک، روابط خوبی با همتای ایتالیایی خود، جورجا ملونی داشت. آن‌ها چندین بار در لندن و رم و در اجلاس‌های بین‌المللی دیدار کردند. نخست‌وزیر سوناک در جشنواره سیاسی جناح راست «آتریجو» که توسط ملونی برگزار شد، شرکت کرد.[۱۱]

روابط فرهنگی

سالانه بین ۴ تا ۵ میلیون گردشگر بریتانیایی به ایتالیا سفر می‌کنند، در حالی که ۱ میلیون گردشگر ایتالیایی از بریتانیا دیدن می‌کنند.[۱۲] حدود ۳۰٬۰۰۰ تبعه بریتانیایی در ایتالیا و ۳۴۲٬۰۰۰ ایتالیایی در بریتانیا زندگی می‌کنند.[۱۳][۱۴] در سال ۲۰۱۱، ۷٬۱۰۰ دانشجوی ایتالیایی در دانشگاه‌های بریتانیا تحصیل می‌کردند که هفتمین رقم بالاتر در میان کشورهای اتحادیه اروپا و پانزدهمین در سطح جهان است.[۱۵]

نخست‌وزیر بریتانیا ریشی سوناک و نخست‌وزیر ایتالیا جورجا ملونی در جلسه‌ای در لندن در سال ۲۰۲۳.

فوتبال، به شکل مدرن، گفته می‌شود که در دهه ۱۸۸۰ توسط مهاجران بریتانیایی به ایتالیا معرفی شد. باشگاه فوتبال جنوا که در سال ۱۸۹۳ توسط انگلیسی‌ها تأسیس شد، ظاهراً به عنوان یک باشگاه کریکت برای نمایندگی انگلستان در خارج از کشور شکل گرفت. سه سال بعد در سال ۱۸۹۶ مردی به نام جیمز ریچاردسون اسپنسلی به جنوا آمد و بخش فوتبال باشگاه را معرفی کرده و اولین مربی آن شد.[۱۶] شواهد دیگر حاکی است که ادواردو بوسیو، کارگر بازرگانی در صنعت نساجی بریتانیا، به این کشور سفر کرده و تصمیم گرفته بود ورزش فوتبال را به وطن خود معرفی کند. او در سال ۱۸۸۷ به تورین بازگشت و باشگاه فوتبال و کریکت تورینو را تأسیس کرد.[۱۷] یکی از مهم‌ترین باشگاه‌های فوتبال در ایتالیا، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، در سال ۱۸۹۹ توسط یک انگلیسی از ناتینگهام، هربرت کیلپین، تأسیس شد. به همین دلیل، نام انگلیسی شهر، Milan، به جای نام ایتالیایی Milano در نام باشگاه حفظ شد.

روابط اقتصادی

پس از برگزیت، تجارت بین بریتانیا و ایتالیا از ۱ ژانویه ۲۰۲۱ تحت پیمان تجارت و همکاری بریتانیا و اتحادیه اروپا انجام می‌شود.[۱۸][۱۹]

منابع

  1. ↑ "سفارت بریتانیا در رم". Gov.uk. بریتانیا - دولت. Retrieved 18 September 2021.
  2. ↑ سفارت ایتالیا در لندن: همکاری سیاسی
  3. ↑ "اینیگو لامبرتینی سفیر جدید ایتالیا در لندن – سفارت ایتالیا در لندن". سفیر ایتالیا در لندن. Retrieved 2024-01-06.
  4. ↑ D.E.D. Beales, England and Italy, 1859-60 (1961).
  5. ↑ Marcella Pellegrino Sutcliffe, "بازاریابی ‘Garibaldi panoramas’ در بریتانیا (1860–1864)." Journal of Modern Italian Studies 18.2 (2013): 232-243.
  6. 1 2 کینگتون, تام (2009-10-13). "جذب شده توسط MI5: نام او موسولینی است. اسناد نشان می‌دهد دیکتاتور ایتالیا در سال ۱۹۱۷ با کمک دستمزد هفتگی ۱۰۰ پوند از MI5 وارد سیاست شد". لندن: Guardian. Retrieved 2009-10-19.
  7. 1 2 Lamb, Richard (1997). موسولینی و بریتانیا (به انگلیسی). John Murray. p. 141.
  8. ↑ James C. Robertson, "منشأ مخالفت بریتانیا با موسولینی در مورد اتیوپی." Journal of British Studies, vol. 9, no. 1, 1969, pp. 122–142. JSTOR, www.jstor.org/stable/175172
  9. ↑ Miller, Dawn Marie (1997). "ایتالیا از دریچه نگاه بریتانیا: جنبه‌های سیاست و اطلاعات بریتانیا دربارهٔ ایتالیا، ۱۹۳۹–۱۹۴۱" (PDF). کتابخانه ملی کانادا. Retrieved 2022-10-02.
  10. ↑ R.J.B. Bosworth, ایتالیا تحت موسولینی: زندگی تحت دیکتاتوری فاشیستی، ۱۹۱۵–۱۹۴۵ (2007)
  11. ↑ Kazmin, Amy; Parker, George (12 December 2023). "ریشی سوناک برنامه حضور در جشنواره سیاسی نخست‌وزیر راست‌گرای ایتالیا را دارد". Financial Times. Retrieved 2023-12-29.
  12. ↑ پروفایل کشور ایتالیا، وزارت امور خارجه و همبستگی بریتانیا
  13. ↑ http://www.britishembassy.gov.uk/servlet/Front?
  14. ↑ "جمعیت اتباع ایتالیایی در بریتانیا ۲۰۲۱". Statista (به انگلیسی). Retrieved 2023-12-29.
  15. ↑ "دانشجویان بین‌المللی در آموزش عالی بریتانیا: آمار کلیدی". UK Council for International Student Affairs. Retrieved 2012-07-24.
  16. ↑ "بازیکنان انگلیسی در ایتالیا". RSSSF.com. Archived from the original on 21 September 2007. Retrieved 1 August 2007.
  17. ↑ "ادواردو بوسیو و فوتبال در تورین". Life in Italy. Retrieved 1 August 2007.
  18. ↑ "بریتانیا و اتحادیه اروپا به توافق تجاری پسابرگزیت رسیدند". Gov.uk. 24 December 2020. Retrieved 2 December 2023.
  19. ↑ "برگزیت: توافق تاریخی تجاری بریتانیا و اتحادیه اروپا امضا می‌شود". BBC News. 29 December 2020. Retrieved 2 December 2023.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ روابط ایتالیا و بریتانیا موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.