روت وست‌هایمر

روت وست‌هایمر
نام هنگام تولدکارولا روت زیگل
زادهٔ۴ ژوئن ۱۹۲۸
درگذشت۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ (۹۶ سال)
منهتن
آرامگاهپاراموس، نیوجرسی، ایالات متحده
ملیتجمهوری وایمار
دیگر نام‌ها
  • دکتر روت
  • روت ک. زیگل
  • روت ک. وست‌هایمر
شهروندیرایش آلمان (۱۹۲۸–۱۹۳۵)
ایالات متحده (۱۹۶۵–۲۰۲۴)
آلمان (۲۰۰۷–۲۰۲۴)
تحصیلات
پیشه‌ها[[
  • درمانگر جنسی
  • دانشگاهی
  • مجری برنامه گفتگو
  • نویسنده
]]
سال‌های فعالیت۱۹۵۹–۲۰۲۴
عضو
هیئت مدیرهٔ		موزه میراث یهود
همسران
  • دیوید بار-حاییم (ا. ۱۹۵۰–۱۹۵۵)
  • دن بومر (ا. ۱۹۵۶–۱۹۵۷)
  • مانفرد وست‌هایمر (ا. ۱۹۶۱–۱۹۹۷)
فرزندان۲، شامل جوئل وست‌هایمر
جوایز
پیشینه نظامی
وفاداری اسرائیل
شاخه نظامی هگانا
سال‌های خدمت۱۹۴۶–۱۹۴۹
درگیریجنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل
وبگاه

کارولا روت وست‌هایمر (انگلیسی: Ruth Westheimer; ۴ ژوئن ۱۹۲۸ – ۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) درمانگر جنسی و مجری برنامه‌های گفت‌وگو محور آلمانی-آمریکایی بود.

وستهایمر در آلمان در یک خانوادهٔ یهودی متولد شد. با روی کار آمدن نازیسم، والدینش برای ایمنی، او را در ده‌سالگی به مدرسه‌ای در سوئیس فرستادند، در حالی که خودشان به دلیل مراقبت از مادربزرگ سالمندش در آلمان ماندند.[۱] هر دو در اردوگاه کار اجباری کشته شدند. پس از جنگ جهانی دوم، او به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرد. در ۱۷ سالگی و با قد ۴ فوت ۷ اینچ (۱۴۰ سانتیمتر)، به هگانا پیوست و به عنوان یک تک‌تیرانداز آموزش دید.[۲] در بیستمین سالروز تولدش، در جریان آتش خمپاره‌انداز بر اورشلیم در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، بر اثر انفجار گلولهٔ توپ زخمی شد و تقریباً هر دو پای خود را از دست داد.

دو سال بعد، وستهایمر به پاریس نقل مکان کرد و در دانشگاه پاریس روان‌شناسی خواند. او در سال ۱۹۵۶ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد، در حالی که برای تأمین هزینه‌های تحصیل به عنوان خدمتکار کار می‌کرد. او در سال ۱۹۵۹ مدرک ام‌ای جامعه‌شناسی را از نیو اسکول دریافت کرد و در سال ۱۹۷۰، در ۴۲ سالگی، دکترای خود را از کالج معلمان، دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در دههٔ بعد، در چندین دانشگاه تدریس کرد و یک مرکز درمان جنسی خصوصی راه‌اندازی نمود.

حرفهٔ رسانه‌ای وستهایمر در سال ۱۹۸۰ با برنامهٔ رادیویی Sexually Speaking آغاز شد که تا سال ۱۹۹۰ ادامه یافت. در سال ۱۹۸۳ این برنامه پربیننده‌ترین برنامهٔ رادیویی در بزرگ‌ترین بازار رادیویی کشور بود. او سپس برنامهٔ تلویزیونی نمایش دکتر روث را راه‌اندازی کرد که تا سال ۱۹۸۵، دو میلیون بیننده در هفته داشت. او به خاطر ارائهٔ توصیه‌های جدی در کنار شخصیتی صمیمی، شاد، شوخ‌طبع و محترمانه شناخته می‌شد و عبارت معروفش «Get some» به نماد او تبدیل شد. در سال ۱۹۸۴، نیویورک تایمز گزارش داد که او «از گمنامی به شهرتی تقریباً آنی رسیده است.»[۳][۴]

او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳ چندین مجموعه در شبکه‌های لایف‌تایم و دیگر شبکه‌های کابلی اجرا کرد. وستهایمر به یک چهرهٔ شناخته‌شدهٔ خانگی و فرهنگی تبدیل شد و در چندین برنامهٔ تلویزیونی ظاهر شد، در فیلمی با ژرار دوپاردیو هم‌بازی شد، روی جلد مجلهٔ پیپل قرار گرفت، در آلبومی از تام چاپین خواند، در تبلیغات تجاری مختلف حضور داشت و ویدئوهای Playboy را اجرا کرد. او نویسندهٔ ۴۵ کتاب در زمینهٔ رابطه جنسی و روان‌شناسی جنسی بود.

نمایش تک‌نفرهٔ تبدیل شدن به دکتر روث در سال ۲۰۱۳، نوشتهٔ مارک سنت جرمین، و مستند از دکتر روث بپرس در سال ۲۰۱۹، ساختهٔ رایان وایت، دربارهٔ زندگی او ساخته شده‌اند. او به تالار مشاهیر رادیو راه یافت و جوایزی همچون مدال ماگنوس هیرشفلد، مدال افتخار جزیره الیس، مدال لئو بک، جایزه مارگارت سنگر از برنامه‌ریزی والدین و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد.

زندگی اولیه و تحصیلات

آلمان

من از آلمان نازی آمده‌ام. و تنها چیزی که آموخته‌ام این است که باید برای آنچه که باور داری، ایستادگی کنی.[۵]

وستهایمر با نام کامل کارولا روث زیگل در ۴ ژوئن ۱۹۲۸، در روستای کوچک ویزنفلد (اکنون بخشی از کارل‌اشتات آم ماین)، در جمهوری وایمار متولد شد.[۶][۷] او تنها فرزند یهودیت ارتدکس، ایرما (با نام خانوادگی هاناوئر)، یک خانه‌دار، و یولیوس زیگل، یک عمده‌فروش لوازم خیاطی بود.[۸]

پدرش در شب بلورین توسط گشتاپو دستگیر و به اردوگاه کار اجباری داخائو فرستاده شد.[۹] مادر و مادربزرگش نیز بعدها به اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند و هرگز بازنگشتند.

سوئیس

مادر و مادربزرگ وستهایمر تصمیم گرفتند که آلمان نازی برای او بیش از حد خطرناک شده است، به دلیل افزایش خشونت‌های نازی‌ها؛ بنابراین، چند هفته بعد، در ژانویه ۱۹۳۹، او را از طریق انتقال کودکان، یک قطار سازمان‌یافته برای نجات کودکان یهودی، به سوئیس فرستادند، هرچند که او به‌شدت مایل نبود که از خانواده‌اش جدا شود.[۱۰][۱۱] روت، که در آن زمان ۱۰ ساله بود، دیگر هرگز در دوران کودکی در آغوش گرفته نشد.[۱۲]

او به یتیم‌خانه‌ای متعلق به یک خیریه یهودی در هایدن، سوئیس منتقل شد، جایی که ۳۰۰ کودک یهودی دیگر نیز حضور داشتند، برخی از آن‌ها تنها شش سال داشتند.[۱۳][۱۴] تا پایان جنگ جهانی دوم، تقریباً تمام آن‌ها یتیم شدند، زیرا والدینشان نتوانستند از آلمان فرار کنند و توسط نازی‌ها کشته شدند.[۱۴] در یتیم‌خانه، او مسئولیت نظافت را بر عهده داشت و به‌عنوان یک مراقب و چهره‌ای مادرانه برای کودکان کوچکتر عمل می‌کرد.[۱۰] او به مدت شش سال در این یتیم‌خانه ماند.[۱۵] دختران یتیم‌خانه اجازه نداشتند در مدرسه محلی تحصیل کنند، اما یک پسر از همان مدرسه کتاب‌های درسی خود را شب‌ها به او قرض می‌داد تا بتواند مخفیانه آن‌ها را بخواند و تحصیلاتش را ادامه دهد.[۱۶][۱۷]

در دوران اقامتش در یتیم‌خانه سوئیسی، وستهایمر از طریق نامه‌نگاری با مادر و مادربزرگش در ارتباط بود. این نامه‌ها در سال ۱۹۴۱ متوقف شد،[۷][۹] هنگامی که والدین و مادربزرگ پدری‌اش در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۱ به گتو ووچ تبعید شدند.[۱۸] پدر و مادربزرگش در سال ۱۹۴۲ در آنجا جان باختند.[۱۹][۲۰] پیش از آنکه بعدها از این موضوع مطلع شود، او تصور می‌کرد که پدرش در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه آشویتس کشته شده است.[۲۱] اطلاعاتی در مورد چگونگی مرگ مادرش در دسترس نیست. در پایگاه داده ید وشم، مرکز جهانی یادبود هولوکاست، مادر وستهایمر به‌عنوان verschollen یا «ناپدید شده/مقتول» ثبت شده است.[۲۱] علاوه بر والدین وستهایمر، تمام بستگان او در جریان هولوکاست جان خود را از دست دادند.[۵]

برای سال‌ها، او با احساس «گناهی غیرمنطقی» زندگی می‌کرد؛ او فکر می‌کرد که اگر در آلمان می‌ماند، می‌توانست والدینش را نجات دهد. بعدها، او گفت که این احساس گناه جای خود را به تحسین فداکاری والدینش داد، زیرا آن‌ها او را به مکانی امن فرستادند. او گفت: «من هرگز شجاعت این را نداشتم که فرزندان خودم را به این شکل بفرستم.»[۷]

اسرائیل

پس از پایان جنگ جهانی دوم، وستهایمر تصمیم گرفت در سن ۱۶ سالگی به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کند.[۲۲][۱۰] در سپتامبر ۱۹۴۵، زمانی که ۱۷ ساله بود، به علیا (صهیونیسم) پیوست و به کبوتص رامت داوید رفت و در زمینه کشاورزی کار کرد. به او گفتند که نامش بیش از حد آلمانی است، بنابراین نامش را از کارولا به نام میانی خود، روت، تغییر داد و خود را روت ک. زیگل نامید، اما کارولا را به عنوان حرف میانی نامش نگه داشت تا در صورت جستجوی والدینش، قابل شناسایی باشد.[۲۳] او اولین تجربه جنسی خود را «در یک شب پرستاره، در انبار علوفه، بدون استفاده از وسایل پیشگیری» داشت.[۲۴][۲۲][۲۱] بعداً به نیویورک تایمز گفت: «من از این موضوع خوشحال نیستم، اما اکنون خیلی بهتر می‌دانم و هر کسی که به برنامه رادیویی من گوش می‌دهد، نیز همین‌طور.»[۲۵] سپس در نحلل (شهر) و بعد در یاگور زندگی کرد.[۲۴] در سال ۱۹۴۸ به اورشلیم نقل مکان کرد تا در رشته آموزش کودکان خردسال تحصیل کند.[۲۶][۲۴]

گرچه فقط ۴ فوت و ۷ اینچ قد دارم، اما با یک تفنگ در دست، برابر با سربازی هستم که ۶ فوت و ۷ اینچ قد دارد — و شاید حتی کمی برتری داشته باشم، زیرا هدف کوچک‌تری هستم.

—روت وستهایمر[۲۷]

وستهایمر به سازمان شبه‌نظامی زیرزمینی صهیونیستی هگانا (که بعداً به نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد) در اورشلیم پیوست.[۲۸][۲۷][۲۹] به دلیل قد کوتاهش ۴ فوت ۷ اینچ (۱۴۰ سانتیمتر)، او را به عنوان عملیات شناسایی و تک‌تیرانداز آموزش دادند.[۲۵][۲۹][۳۰] او گفت: «من هرگز کسی را نکشتم، اما می‌دانم چگونه نارنجک پرتاب کنم و شلیک کنم.»[۳۱] او یک تک‌تیرانداز ماهر شد و یادگرفت که یک تفنگ را در تاریکی سر هم کند.[۲۵][۲۶] زمانی که ۹۰ ساله بود، نشان داد که همچنان قادر است یک استن (مسلسل) را با چشمان بسته مونتاژ کند.[۳۲]

در سال ۱۹۴۸، در روز تولد ۲۰ سالگی خود، وستهایمر در یک حمله خمپاره‌ای به اورشلیم در خلال جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به شدت زخمی شد؛ انفجار دو دختر که درست کنار او بودند را کشت.[۳۳][۲۹][۲۴] مدتی فلج شد و هر دو پایش آسیب دید (یکی بخشی از بالایش را از دست داد). او ماه‌ها را در بخش بهبودی گذراند تا دوباره بتواند راه برود.[۳۴][۳۵] در سال ۲۰۱۸ گفت که همچنان هر سال از اسرائیل بازدید می‌کند و آنجا را خانه واقعی خود می‌داند و سال بعد اظهار داشت که صهیونیست بوده و هست.[۲۴][۳۶]

منابع

  1. ↑ Current Biography Yearbook. H. W. Wilson Company. 1987. p. 594.
  2. ↑ Barbara Multer (1987). The Dr Ruth Phenomenon: The Sexual Awakening of America?. Richardson & Steirman. p. 18. ISBN 9780931933479.
  3. ↑ Knoll, Steve (August 26, 1984). "Cable TV Notes; 'Lifetime' Prescribes Therapy For Itself". The New York Times.
  4. ↑ Amy Spiro (July 13, 2024), "World famous Jewish sex therapist Dr. Ruth Westheimer dies at 96", Times of Israel
  5. 1 2 Morris, Bob (December 21, 1995). "At Home With: Dr. Ruth Westheimer – The Bible as Sex Manual?". The New York Times. Retrieved September 21, 2021.
  6. ↑ Margaret Scariano (1992). Dr. Ruth Westheimer
  7. 1 2 3 Dullea, Georgia (October 26, 1987). "Therapist to Therapist: Analyzing Dr. Ruth". The New York Times.
  8. ↑ Thompson, Kathleen (March 1, 2009). "Ruth Westheimer". Jewish Women's Archive.
  9. 1 2 McGrath, Nick (November 10, 2012). "Dr Ruth Westheimer: My family values". گاردین. London.
  10. 1 2 3 Dudar, Helen (January 10, 1988). "What She Did For Love". The New York Times. Archived from the original on December 19, 2021. Retrieved December 19, 2021.
  11. ↑ Plaskin, Glenn. (1992) Turning Point; Pivotal Moments in the Lives of Celebrities بایگانی‌شده در ژوئیه ۹, ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine
  12. ↑ Christiane Amanpour (August 21, 2019). "Transcripts". CNN. Archived from the original on December 22, 2021. Retrieved December 22, 2021.
  13. ↑ "Transcript: Dr. Ruth Westheimer | Jan 13, 2020". TVO.org. Archived from the original on January 3, 2022. Retrieved January 3, 2022.
  14. 1 2 "Ruth Westheimer at Trinity College (2004)". Trinity. Archived from the original on January 3, 2022. Retrieved January 3, 2022.
  15. ↑ "Preserving Family Stories: Ruth: A Little Girl's Big Journey" بایگانی‌شده در دسامبر ۲۳, ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine, USC Shoah Foundation, I Witness, 2021.
  16. ↑ Barron, James (June 3, 2018). "Speaking, Not Sexually, With Dr. Ruth at 90". The New York Times. Archived from the original on December 19, 2021. Retrieved December 19, 2021.
  17. ↑ Anderman, Nirit (July 26, 2019). "The Chutzpah That Made Dr. Ruth the Real Wonder Woman". Haaretz. Archived from the original on August 29, 2023. Retrieved December 20, 2021.
  18. ↑ Arolsen Archives: Deportation from Frankfurt/Main to Lodz, 1941/10/20, Reference Code 8229601
  19. ↑ Das Bundesarchiv, Memorial Book, Victims of the Persecution of Jews under the National Socialist Tyranny in Germany 1933 – 1945: Siegel, Julius Arnold (https://www.bundesarchiv.de/gedenkbuch/en960828 : accessed 21 August 2024)
  20. ↑ Hans-Wilhelm Saure, Sven Kuschel (July 13, 2024). "Wie die Nazis die Familie von Dr. Ruth zerstörten". Bild.de. Retrieved August 21, 2024.
  21. 1 2 3 Michael Fox (April 3, 2015). "Ruth Westheimer". Jewish Independent. Archived from the original on December 19, 2021. Retrieved December 19, 2021.
  22. 1 2 Emblen, Frank (March 18, 1984). "New Jersey Guide – Ole! Ole!". The New York Times. Archived from the original on December 18, 2021. Retrieved December 18, 2021.
  23. ↑ Nielsen, Grace. "Remembering Dr. Ruth Westheimer". University of Southern California. USC Shoah Foundation. Retrieved July 16, 2024.
  24. 1 2 3 4 5 Dudi Patimer (June 29, 2018). "Sitting Down with Dr. Ruth". The Jerusalem Post. Archived from the original on December 20, 2021. Retrieved December 20, 2021.
  25. 1 2 3 Dullea, Georgia (October 26, 1987). "Therapist to Therapist: Analyzing Dr. Ruth". نیویورک تایمز. Archived from the original on September 21, 2021. Retrieved September 21, 2021.
  26. 1 2 Rooney, David (October 30, 2013). "The Sex Therapist's Story, From Calamity to Cliché". The New York Times. Archived from the original on November 10, 2017. Retrieved September 11, 2017.
  27. 1 2 Westheimer, Ruth (February 10, 1990). "Opinion | Women Know How to Fight". The New York Times. Archived from the original on December 19, 2021. Retrieved December 19, 2021.
  28. ↑ Benyamin Cohen (April 20, 2021). "Dr. Ruth's post-pandemic life is a lot busier than yours". The Forward. Archived from the original on December 20, 2021. Retrieved December 20, 2021.
  29. 1 2 3 Westheimer, Ruth (September 25, 2010). "Opinion | Feb. 10, 1990: My Time as a Sniper". The New York Times. Archived from the original on December 19, 2021. Retrieved December 19, 2021.
  30. ↑ Mikkelson, Barbara (March 1, 2007). "Dr. Ruth Was a Sniper?". Snopes. Archived from the original on February 20, 2022. Retrieved March 2, 2007.
  31. ↑ Jayson, Sharon (May 15, 2013). "Dr. Ruth, pushing age 85, still talking about sex". USA Today. Archived from the original on March 26, 2017. Retrieved March 25, 2017.
  32. ↑ Dr. Ruth Westheimer (March 29, 2019). "Ask Dr. Ruth". Thirteen; WLIW. Archived from the original on December 22, 2021. Retrieved December 22, 2021.
  33. ↑ Lengel, Kerry (February 2, 2016). "Dr. Ruth loves watching herself (in stage play about her life)". The Arizona Republic. Archived from the original on August 5, 2021. Retrieved December 22, 2021.
  34. ↑ "German-American Corner: Ruth Westheimer". German Heritage. Archived from the original on September 2, 2000. Retrieved March 24, 2017.
  35. ↑ Foreman, Tom (June 11, 2003). "Dr. Ruth: Sex Sage and Ex-Sniper on Global Sexuality". National Geographic. Archived from the original on January 8, 2006.
  36. ↑ Maya Margit (May 6, 2021). "Sex Therapist Dr. Ruth Has Ongoing Love Affair With Israel". Jewish Journal. Archived from the original on December 20, 2021. Retrieved December 20, 2021.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ روت وست‌هایمر موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.