روزا فون پراونهایم
روزا فون پراونهایم | |
|---|---|
 پراونهایم در برلین، ۲۰۱۵ | |
| نام هنگام تولد | هولگِر بِرنهارد برونو والدمار میچویتسکی |
| زادهٔ | ۲۵ نوامبر ۱۹۴۲ |
| درگذشت | ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵ (۸۳ سال) |
| ملیت | آلمانی |
| پیشه(ها) | کارگردان فیلم فیلمنامهنویس نقاش |
| سالهای فعالیت | ۱۹۶۹–۲۰۲۵ |
| وبگاه | |
روزا فون پراونهایم (به آلمانی: Rosa von Praunheim؛ ۲۵ نوامبر ۱۹۴۲ – ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵) کارگردان فیلم، فیلمنامهنویس، نقاش و فعال حقوق دگرباشان اهل آلمان بود. پراونهایم فیلمسازی پرکار بود و بیش از هفتاد فیلم ساخت. او همچنین از پیشگامان سینمای دگرباشی و از نخستین مدافعان آگاهسازی دربارهٔ ایدز و آمیزش جنسی امن بود. وی در جامعهٔ همجنسگرایان چهرهای جنجالی بود.
زندگینامه
پراونهایم در طول جنگ جهانی دوم در زندان مرکزی ریگا، در لتونی به دنیا آمد که در آن زمان، زیر سلطهٔ آلمان قرار داشت. مادر واقعی او در بیمارستانی روانی در برلین درگذشت. پس از به دنیا آمدنش او را برای سرپرستی به شخص دیگری سپردند. وی در سال ۲۰۰۶ میلادی پس از مدتها تجسس، به سرنوشت مادر واقعیاش پی برد. او این موضوع را در فیلم دو مادر (۲۰۰۷) مستندسازی کرد.
او سالهای نخست زندگیاش را با نام هولگر میچویتسکی در برلین شرقی گذراند. در ۱۹۵۳ میلادی همراه با خانوادهاش از آلمان شرقی فرار کرد و به آلمان غربی رفت. نخست به راینلاند، سپس به فرانکفورت. او پس از ترک دبیرستان ادبیات و علوم انسانی در فرانکفورت، به مدرسهٔ هنری در افنباخ آم ماین رفت. او سپس به تحصیل هنرهای زیبا در دانشگاه هنرهای برلین پرداخت ولی تحصیلاتش را به پایان نرساند. او نخست بهعنوان نقاش به کار مشغول شد ولی اندکی بعد به فیلمسازی پرداخت.
او در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، نام روزا فون پراونهایم را برگزید. روزا در زبان آلمانی به معنای صورتی است. دلیل انتخاب این نام زنانه، یادآوری مثلث صورتی (به آلمانی: Der Rosa Winkel) است که زندانیان همجنسگرا مجبور بودند در کمپهای نازیها به خود بچسبانند.[۱][۲]
فون پراونهایم در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.[۳]
گزیدهٔ فیلمشناسی
- خواهران انقلاب (۱۹۶۹)
- سوسیس تختخوابی (۱۹۷۰)
- همجنسگرا فاسد نیست، بلکه جامعهای که او در آن زندگی میکند فاسد است (۱۹۷۱)
- سوسیس تختخوابی برلینی (۱۹۷۳)
- اکسل فون آورشپرگ (۱۹۷۳)
- تالی براون، نیویورک (۱۹۷۷)
- ارتش عشاق یا شورش مرتدها (۱۹۷۹)
- عشق قرمز (۱۹۸۰)
- بدنهایمان بار دیگر زندگی میکنند (۱۹۸۱)
- عشق قرمز (۱۹۸۱)
- شهر روحهای گمشده (۱۹۸۱)
- ترس از فضای خالی (۱۹۸۴) (که به مفهوم تهیگریزی اشاره دارد)
- ویروسی که از اخلاقیات بهرهای نبرده است (۱۹۸۵)
- آنیتا: رقصهای گناه (۱۹۸۷)
- دالی، لوته و ماریا (۱۹۸۸)
- زندهماندن در نیویورک (۱۹۸۹)
- سکوت=مرگ (۱۹۹۰)
- مثبت (۱۹۹۰)
- شرور (۱۹۹۰)
- من زن خودم هستم (۱۹۹۲)
- نئوروزیا: پنجاه سال انحراف (۱۹۹۵)
- انیشتین جنسیت (۱۹۹۹)
- آیا میتوانم ساندویچ سوسیس تو باشم؟ (۱۹۹۹)
- ورودوی بینظیر (۱۹۹۹)
- زنان فاسبیندر (۲۰۰۰)
- زنان دروغ نمیگویند (۲۰۰۱)
- مردان قهرمان و نازیهای همجنسگرا (۲۰۰۵)
- دو مادر (۲۰۰۷)
- پسران اجارهای (۲۰۱۱)
- عشق سخت (۲۰۱۵)
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Kuzniar, A.A. (2000). The Queer German Cinema. Stanford University Press. p. 88. ISBN 978-0-8047-3995-5. Retrieved 28 March 2017.
- ↑ White, E. (2014). Inside a Pearl: My Years in Paris. Bloomsbury. p. 65. ISBN 978-1-4088-2045-2. Retrieved 28 March 2017.
- ↑ Kai Kleinwächter: "Filmemacher Rosa von Praunheim ist tot". berliner-zeitung.de, 17 December 2025 (in German). Retrieved 17 December 2025.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Rosa von Praunheim». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۰ مارس ۲۰۱۷.
پیوند به بیرون
