ریزچاپ
ریزچاپ (انگلیسی: Microprinting) تولید الگوها یا نویسه‌های قابل‌تشخیص در یک رسانهٔ چاپی با مقیاسی است که خواندن آن با چشم غیرمسلح معمولاً به بزرگ‌نمایی نیاز دارد. این متن برای چشم غیرمسلح به‌صورت یک خط ممتد دیده می‌شود. تلاش برای بازتولید ریزچاپ با روش‌هایی مانند فتوکپی، پویش تصویر یا پانتوگراف معمولاً به خطوط نقطه‌چین یا ممتد تبدیل می‌شود مگر آنکه روش بازتولید بتواند الگوها را در چنین مقیاسی شناسایی و بازآفرینی کند. ریزچاپ عمدتاً به‌عنوان فنّاوری ضدجعل به کار می‌رود زیرا بازتولید آن با روش‌های رقمی رایج بسیار دشوار است.
اگرچه ریزعکاسی پیش از ریزچاپ وجود داشت، آلبرت بونی در سال ۱۹۳۴ نقش مهمی در توسعهٔ ریزچاپ ایفا کرد. او از آزمایش‌های دوست خود مانوئل کمروف در زمینهٔ بزرگ‌نمایی عکس‌ها الهام گرفت و دریافت که اگر بتوان عکس‌ها را به‌جای بزرگ‌نمایی کوچک کرد، شرکت‌های انتشاراتی و کتابخانه‌ها می‌توانند به حجم بسیار بیشتری از داده‌ها با کمترین هزینهٔ مواد و فضای نگهداری دسترسی پیدا کنند. بونی طی دههٔ بعد فرایندی میکرو-کدر را توسعه داد که در آن صفحات با میکروفیلم ۳۵ میلی‌متری عکس‌برداری و سپس با لیتوگرافی افست روی کارت‌ها چاپ می‌شدند. این فرایند کارت‌های نمایه‌ای ۶ در ۹ اینچ تولید می‌کرد که هر یک ۱۰۰ صفحه متن را در خود جای می‌داد.
بر پایهٔ منبع آلمانی، ریزچاپ به خطی با ارتفاع کمتر از ۰٫۳ میلی‌متر اطلاق می‌شود که تنها با ذره‌بین خوانا است. این فنّاوری از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی برای اوراق بهادار، اسکناس‌ها، اسناد هویتی، تمبرهای پستی و حتی سکه‌ها به کار رفته‌است.
کاربردها
اسکناس‌ها معمولاً بالاترین کیفیت (کوچک‌ترین اندازه) ریزچاپ را دارند زیرا بیشترین سطح بازدارندگی در برابر جعل را می‌طلبند.[۱] به‌عنوان نمونه در اسکناس ۲۰ دلاری سری ۲۰۰۴ ایالات متحده آمریکا، ریزچاپ در حاشیهٔ گوشهٔ پایین سمت چپ روی اسکناس و همچنین در پس‌زمینهٔ عبارت «Twenty USA» پنهان شده‌است.[۱]
چک‌های بانکی و دیگر اقلام ارزشمند نیز از روش‌های ریزچاپ بهره می‌برند، هرچند معمولاً در مقیاسی به کوچکی اسکناس نیستند. در چک‌های شخصی معمولاً نویسه‌های «MP» (مخفف microprint) در کنار خط امضا درج می‌شود تا نشان دهد خط امضا یا دیگر ویژگی‌های چک در واقع از نویسه‌های ریزچاپ تشکیل شده‌اند. این نویسه‌ها هم به‌عنوان ویژگی امنیتی و هم به‌عنوان هشدار آشکار بازدارنده عمل می‌کنند.[۱]
تمبرهای پستی
نخستین تمبر پستی آمریکایی دارای ریزچاپ، مجموعهٔ «گل‌های وحشی آمریکایی» بود که در سال ۱۹۹۲ از سوی خدمات پستی ایالات متحده آمریکا عرضه شد. این مجموعه همچنین نخستین تمبر یادبودی بود که به‌طور کامل با لیتوگرافی افست تولید شد. از آن پس تمبرهای دیگری با ریزچاپ پیچیده‌تر شامل تاریخ‌ها، واژه‌ها و اختصارات و حتی طرح‌های کامل تمبر متشکل از حروف ریزچاپ منتشر شده‌اند.[۲]
اسناد هویتی و سکه‌ها
بر اساس منابع آلمانی، ریزچاپ از دههٔ ۱۹۸۰ در اوراق بهادار و اسکناس‌ها به کار رفته‌است.[۳] همچنین در برخی سکه‌ها (مانند فرانک سوئیس و لئوی رومانی)، گذرنامه‌ها و گواهینامه‌های رانندگی نیز از ریزچاپ به‌عنوان ویژگی امنیتی استفاده می‌شود. نوارهای پلاستیکی درون گذرنامه‌های برخی کشورها مانند فرانسه و ترکیه نیز با ریزچاپ پوشانده می‌شوند تا امنیت بیشتری در برابر جعل فراهم آید.
ذخیره‌سازی کتابخانه‌ای
در دههٔ ۱۹۴۰ علاقه‌ای گذرا به استفاده از ریزچاپ برای حل مشکل نگهداری کتاب در کتابخانه‌ها پدید آمد. فریمونت رایدر، کتابدار آمریکایی، از ریزچاپ در برابر ریزفیلم به دلیل هزینهٔ کمتر حمایت می‌کرد. او پیشنهاد داد کتاب‌های کامل را بتوان روی پشت کارت‌های برگه‌دان کتابخانه (که معمولاً خالی‌اند) چاپ کرد و جایگزین نگهداری کتاب‌های تمام‌قطع در قفسه‌ها نمود.[۴]
تاریخچه
آلبرت بونی در سال ۱۹۳۴ با الهام از آزمایش‌های مانوئل کمروف در زمینهٔ بزرگ‌نمایی عکس، به ایدهٔ کوچک‌سازی تصاویر رسید.[۵] او طی یک دهه فرایندی توسعه داد که در آن صفحات با میکروفیلم ۳۵ میلی‌متری عکس‌برداری و سپس با لیتوگرافی افست روی کارت‌ها چاپ می‌شدند (ثبت اختراع آمریکایی شمارهٔ 2260551A و 2260552A).[۶] این فرایند کارت‌هایی ۶ در ۹ اینچ تولید می‌کرد که هریک ۱۰۰ صفحه متن را ذخیره می‌کرد. بونی شرکت ریدکس مایکروپرینت (Readex Microprint) را برای تولید و اعطای امتیاز این فنّاوری تأسیس کرد.[۷] او همچنین مقاله‌ای با عنوان «A Guide to the Literature of Photography and Related Subjects» را در سال ۱۹۴۳ منتشر کرد.[۸]
تولید
ریزچاپ در کوچک‌ترین مقیاس تنها به‌صورت دستی با استفاده از صفحه‌های حکاکی‌شدهٔ چاپ افست یا دیگر روش‌های فرونقش قابل تولید است.[۹]
چاپگرهای رقمی ریزمتن از قلم‌ها و جوهرهای طراحی‌شدهٔ ویژه استفاده می‌کنند. جوهر مورد استفاده معمولاً ذرات تونر MICR (بازشناسی نویسه با جوهر مغناطیسی) است اما ممکن است تونرهای بر پایهٔ رزین پلی استر یا بر پایهٔ پلیمر اکریلات استایرن نیز به کار رود. جوهر محدود به مقیاس خاکستری نیست و می‌تواند شامل تونرهای رنگی یا تونرهای تخصصی‌تر حاوی رنگ‌دانه‌های حساس به تابش فرابنفش یا فروسرخ باشد که هنگام قرار گرفتن در معرض این تابش‌ها فلورسانس تولید می‌کنند.[۹]
ریزمتن و قلم‌های ریز
ریزچاپ در مقیاسی که با سایر روش‌های چاپ ممکن است، با چاپگر رقمی قابل تولید نیست، صرف‌نظر از دقت دستگاه. برخی قلم‌های رقمی به‌طور خاص برای ریزچاپ طراحی شده‌اند. این قلم‌های شبه‌ریزچاپ «ریزمتن» (microtext) نامیده می‌شوند.[۹]
شرکت زیراکس برای توسعهٔ قلم ریزمتنی شهرت یافت که به ادعای آن‌ها می‌توانست نویسه‌هایی به ارتفاع ۰٫۲۵ میلی‌متر (معادل ۰٫۷۲ پوینت) تولید کند.[۱۰]
در آوریل ۲۰۱۵ شرکت ویدئوجت تکنولوجیز (Videojet Technologies) چاپگرهای جوهرافشان پیوستهٔ سری 1650 HR و 1620 HR خود را عرضه کرد که گفته می‌شد قادر به چاپ نویسه‌هایی به کوچکی ۰٫۶ میلی‌متر ارتفاع (معادل ۱٫۷ پوینت) بودند. این چاپگرها از نازلی ۴۰ میکرومتری استفاده می‌کنند که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ قطره جوهر در ثانیه تولید می‌کند. با وجود سرعت و سهولت بیشتر، این چاپگرها هنوز به اندازهٔ واقعی زیرپیکسلی کمتر از ۱ پوینت دست نیافته‌اند.[۱۱]
کوچک‌ترین مقیاس ریزمتن قابل تولید با چاپگر لیزری ۰٫۵ پوینت است.[۱۲]
ریزساختارها
با استفاده از جوهرهای نانوذره‌ای طلا بر روی بستر شیشه‌ای، دانشمندان نشان دادند که می‌توانند تولید الگوهای چاپی را تا مقیاس ۲ میکرومتر کنترل کنند. پس از چاپ، معلق جوهر نانوذره‌ای با لیزر گاوسی گرم شد؛ با افزایش دما، شیشه به دلیل رسانش گرمایی نانوجوهر طلا منبسط می‌شد. در آزمایش‌های بعدی، آنان توانستند نانوذرات را در ساختاری فشرده‌تر به‌صورت خط رسانای پیوسته ذوب کنند. این آزمایش‌ها مستقیماً شامل نویسه‌های قلمی نبودند اما می‌توانند به چنین کاربردی تعمیم یابند.[۱۳]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 Trimm، Harold H (۲۰۰۵). Forensics the Easy Way. Barron's Educational Series. شابک ۹۷۸-۰-۷۶۴۱-۳۰۵۰-۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Security Features of United States Postage Stamps 1974-2009» (PDF). Smithsonian National Postal Museum. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۷ اكتبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: بیش از یک پارامتر|تاریخ بازبینی=و|بازبینی=داده‌شده است (کمک); تاریخ وارد شده در|archive-date= - ↑ «Mikroschrift schützt Dokumente». Handelsblatt. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۳-۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Rider، Fremont (۱۹۴۴). The Scholar and the Future of the Research Library. Hadham Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Miles Price (۱۹۵۳). «The Microcard Foundation». American Bar Association Journal. ۳۹: ۳۰۴–۳۰۵.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ K. D. Metcalf (۱۹۴۵). «The Promise of Microprint: A Symposium Based on The Scholar and the Future of the Research Library». College & Research Libraries. ۶ (۲): ۱۷۰–۱۸۳.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Edgar L. Erickson (۱۹۵۱). «Microprint: A Revolution in Printing». Journal of Documentation. ۷ (۳): ۱۸۴–۱۸۷.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Albert Boni (۱۹۵۱). «Microprint». American Documentation. ۲ (۳): ۱۵۰.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «US Patent 7270918: Printing system, process, and product with microprinting». Eastman Kodak Company. ۲۰۰۷-۰۹-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۳-۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Xerox Scientists Develop Microtext Font». Xerox Corporation. دریافت‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enhanced Microprinting Technology Featured in Latest Videojet 1000 Series Release». UBM Canon. ۲۰۱۵-۰۴-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۵-۱۰-۰۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «A Comparison of Laser Printed Microprint Fonts and Practical Considerations for Use in Prescriptions» (PDF). TROY Group. ۲۰۰۹-۰۱-۱۶. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۸ اكتبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: بیش از یک پارامتر|تاریخ بازبینی=و|بازبینی=داده‌شده است (کمک); تاریخ وارد شده در|archive-date= - ↑ Bieri، Nicole Renée (۲۰۰۴). Transport Phenomena in the Microprinting and Laser Annealing of Gold Nanoparticle Inks. Swiss Federal Institute of Technology.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
پیوند به بیرون
- اسناد
- جعل پول
- تایپوگرافی
- پنهاننگاری
- فرمتهای فیلم
- روش‌های اصالتسنجی
- امنیت
- بستهبندی
- حکاکی
- ذخیره‌سازی رسانه