ریچارد بنتلی

The Reverend ریچارد بنتلی FRS
زادهٔ	۲۷ ژانویهٔ ۱۶۶۲ اُولتون، یورک‌شر، انگلستان
درگذشت	۱۴ ژوئیهٔ ۱۷۴۲ (۸۰ سال) کمبریج، کمبریج‌شر، انگلستان
پیشه‌ها	پژوهشگر مطالعات کلاسیک منتقد ادبی روحانی الهی‌دان
شناخته‌شده برای	پارادوکس بنتلی
عنوان	Regius Professor of Divinity
پس‌زمینه‌های علمی
تحصیلات	Queen Elizabeth Grammar School, Wakefield
دانشگاه	کالج سنت جان، کمبریج
کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاری	فیلولوگ کلاسیک
نهاد	کالج ترینیتی، کمبریج
دانشجویان برجسته	James Jurin راجر کوتز
تأثیر	آلفرد ادوارد هاوسمن ریچارد پورسون

ریچارد بنتلی (‎/ˈbɛntli/‎؛ ۲۷ ژانویهٔ ۱۶۶۲ – ۱۴ ژوئیهٔ ۱۷۴۲) پژوهشگر مطالعات کلاسیک، منتقد، روحانی انگلیکان و الهی‌دان انگلیسی بود. او را «بنیان‌گذار لغت‌شناسی تاریخی» می‌دانند و به‌طور گسترده credited است با تأسیس مکتب انگلیسی هلنیسم. در ۱۸۹۲، آلفرد ادوارد هاوسمن بنتلی را «بزرگ‌ترین پژوهشگری که انگلستان و شاید اروپا پرورش داده» خواند.

رسالهٔ بنتلی با عنوان «رساله‌ای دربارهٔ نامه‌های فالاریس» که در ۱۶۹۹ منتشر شد، ثابت کرد که نامه‌های مورد بحث—که گمان می‌رفت در سدهٔ ششم پیش از میلاد توسط فالاریس، فرمانروای سیکیلی، نوشته شده باشند—در واقع جعلی هستند که توسط یک سوفیست یونانی در سدهٔ دوم میلادی تولید شده‌اند. بررسی بنتلی از این موضوع هنوز به‌عنوان یک نقطهٔ عطف در تصحیح متون در نظر گرفته می‌شود. او همچنین نشان داد که آوایی که در رونوشت‌های برخی گویش‌های یونانی با حرف واو بازنمایی می‌شود، در شعر هومری نیز وجود داشته، هرچند در آنجا با هیچ حرفی نوشته نمی‌شده است.

بنتلی در ۱۷۰۰ به‌عنوان استاد (Master) کالج ترینیتی، کمبریج منصوب شد. شیوهٔ استبدادی و رفتار تحقیرآمیز او با اعضای کالج (fellows) منجر به جنجال‌ها و دعاوی حقوقی گسترده‌ای شد، اما او بیش از چهار دهه تا زمان مرگش در آن سمت باقی ماند. در ۱۷۱۷، بنتلی به‌عنوان استاد سلطنتی الهیات در دانشگاه کمبریج منصوب شد. به‌عنوان استاد کمبریج، او نخستین آزمون‌های کتبی رقابتی را در یک دانشگاه غربی معرفی کرد.

او به‌عنوان عضو انجمن سلطنتی، به الهیات طبیعی و فیزیک جدید علاقه‌مند بود و دربارهٔ این موضوعات با آیزاک نیوتن مکاتبه داشت. بنتلی مسئول ویرایش دوم کتاب اصول ریاضی فلسفه طبیعی نیوتن بود، اگرچه بیشتر کار علمی مربوط به آن را به شاگردش راجر کوتز واگذار کرد.

اوایل زندگی و تحصیلات

پلاک آبی در میدان بنتلی، اُولتون

ریچارد بنتلی در خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش در اُولتون، نزدیک روتول، یورکشر غربی، لیدز، یورک‌شر غربی، در شمال انگلستان زاده شد. یک پلاک آبی نزدیک محل تولدش این واقعیت را یادبود کرده است. پدرش توماس بنتلی، یک کشاورز یومن اهل اُولتون بود. پدربزرگش، کاپیتان جیمز بنتلی، گفته می‌شود که به‌دلیل حمایت از cause چارلز یکم پس از جنگ‌های داخلی انگلستان متحمل سختی شد و خانواده را در وضعیت مالی کاهش‌یافته‌ای گذاشت. مادر بنتلی، که دختر یک سنگ‌تراش بود، مقداری تحصیل کرده بود و توانست نخستین درس‌های لاتین را به پسرش بدهد.

او ابتدا به یک مدرسهٔ روزانه در الگو:پm رفت، پیش از آنکه به دبیرستان کوئین الیزابت ویکفیلد فرستاده شود؛ جایی که تحت سرپرستی مدیران متوالی جرمایا بولتون و جان باسکرویل آموزش دید و گزارش شده که همواره علاقهٔ شدیدی به این مدرسه داشت و بعدها از دانش‌آموختگان پیشین آن حمایت می‌کرد. او در چهارده‌سالگی ویکفیلد را ترک کرد و وارد کالج سنت جان، کمبریج شد؛ ثبت‌نام او در ۲۴ مه ۱۶۷۶ انجام شد. او در ۱۶۸۰ مدرک الگو:پm گرفت، زمانی که در فهرست افتخارات ریاضی ششم قرار گرفت (معادل رنگلر سوم در سیستم آن زمان)، و در ۱۶۸۳ به مدرک الگو:پm نائل آمد.

کار علمی

بنتلی هرگز به عنوان یک الگو:پm کالج منصوب نشد؛ مسیری که برای یک حرفهٔ آکادمیک طبیعی‌تر بود. در عوض، او پیش از ۲۱سالگی به‌عنوان مدیر (headmaster) دبیرستان اسپالدینگ منصوب شد. ادوارد استیلینگ‌فلیت، dean (رئیس فصل) کلیسای جامع سنت پل در لندن، بنتلی را به‌عنوان مربی پسرش استخدام کرد. این امر به بنتلی امکان داد تا با پژوهشگران برجسته دیدار کند، به بهترین کتابخانهٔ خصوصی در انگلستان دسترسی داشته باشد و با Dean استیلینگ‌فلیت آشنا شود. بنتلی در شش سالی که مربی بود، مطالعهٔ جامعی از نویسندگان الگو:پm و الگو:پm انجام داد و دانشی اندوخت که بعداً در پژوهش‌هایش از آن استفاده کرد.

در ۱۶۸۹، استیلینگ‌فلیت به‌عنوان اسقف ووستر منصوب شد و شاگرد بنتلی به کالج وادهام، آکسفورد رفت و مربی‌اش او را همراهی کرد. بنتلی در آکسفورد به‌زودی با جان میل، هامفری هودی و ادوارد برنارد دیدار کرد. او از نسخه‌های خطی موجود در کتابخانه بادلین، کالج کورپوس کریستی و دیگر کتابخانه‌های کالج‌ها مطالعه کرد. او موادی را برای مطالعات ادبی گردآوری کرد؛ از جمله مجموعه‌ای از Fragments شاعران یونانی و یک ویرایش از الگو:پm یونانی.

الگو:پm در شرف انتشار یک ویرایش (نخستین چاپ) از نسخهٔ یگانهٔ Chronographia در کتابخانه بادلین بود. این اثر یک الگو:پm (تا سال ۵۶۰ میلادی) به زبان یونانی اثر یوحنا مالالاس یا «جان خطیب» اهل آنتیوک (تاریخ نامشخص، بین ۶۰۰ تا ۱۰۰۰) بود. جان میل، مدیر کالج سنت ادموند هال، که ویراستار این اثر بود، از بنتلی خواست تا آن را بازبینی کند و هر نکتهٔ مرتبطی دربارهٔ متن بنویسد.

بنتلی Epistola ad Johannem Millium را نوشت که حدود صد صفحه است و در پایان Oxford Malalas (۱۶۹۱) گنجانده شد. این رسالهٔ کوتاه، بنتلی را بالاتر از همهٔ پژوهشگران زندهٔ انگلیسی قرار داد. سهولتی که او در بازسازی pasajas فاسدشده نشان داد، قطعیت الگو:پm و تسلط او بر مواد مرتبط، سبکی کاملاً متفاوت از یادگیری محتاطانه و پرتلاشِ هودی، میل یا ادموند چیلمید داشت. برای حلقهٔ کوچک دانشجویان کلاسیک (که فاقد فرهنگ‌های انتقادی بزرگ دوران مدرن بودند)، آشکار بود که او منتقدی فراتر از معمول است.

نیم‌تنهٔ بنتلی که اکنون در کتابخانهٔ کالج ترینیتی، کمبریج قرار دارد

بنتلی در ۱۶۹۰ به درجهٔ الگو:پm منصوب شد. در ۱۶۹۲ او به‌عنوان نخستین الگو:پm منصوب شد؛ این انتصاب در ۱۶۹۴ تکرار شد. او برای سومین بار در ۱۶۹۵ پیشنهاد این سمت را دریافت کرد، اما به‌دلیل درگیری در فعالیت‌های بسیار دیگر، آن را نپذیرفت. او در نخستین سری سخنرانی‌ها («رد کفر») کوشید تا الگو:پm آیزاک نیوتن را به شکلی عامه‌پسند ارائه دهد و آن‌ها را (به‌ویژه در تقابل با توماس هابز) در قالب اثباتی برای وجود خالقی هوشمند صورت‌بندی کند. او دربارهٔ این موضوع با نیوتن، که آن زمان در کالج ترینیتی، کمبریج زندگی می‌کرد، مکاتبه داشت. سری دوم سخنرانی‌ها که در ۱۶۹۴ ایراد شد، منتشر نشده و گمان می‌رود که از بین رفته باشد.

پس از الگو:پm، بنتلی به یک الگو:پm در کلیسای جامع ووستر ارتقا یافت. در ۱۶۹۳، سمت curator کتابخانهٔ سلطنتی خالی شد و دوستانش کوشیدند این سمت را برای بنتلی به‌دست آورند، اما نفوذ کافی نداشتند. کتابدار جدید، آقای تین، به نفع بنتلی کناره‌گیری کرد، به این شرط که او سالانه ۱۳۰ پوند از حقوق ۲۰۰ پوندی دریافت کند. بنتلی در ۱۶۹۵ یک الگو:پm سلطنتی و الگو:پm هارتلبوری را دریافت کرد.

در همان سال، او به‌عنوان عضو الگو:پm انتخاب شد و در ۱۶۹۶ مدرک الگو:پm گرفت. پژوهشگر یوهان گئورگ گراویوس اهل اوترخت، یک dedication به او تقدیم کرد که در مقدمهٔ رساله‌ای دربارهٔ پژوهشگر سدهٔ هفدهمی آلبرت روبنس، با عنوان De Vita Fl. Mallii Theodori (۱۶۹۴)، آمده است.

رساله دربارهٔ نامه‌های فالاریس

بنتلی آپارتمان‌های رسمی در کاخ سنت جیمز در لندن داشت و نخستین دغدغه‌اش کتابخانهٔ سلطنتی در اَشبرنام هاوس در وست‌مینستر بود. او برای بازسازی مجموعه از وضعیت فرسوده کوشید. او جان چرچیل (دوک مارلبرو) را متقاعد کرد تا اتاق‌های اضافی در کاخ برای کتاب‌ها درخواست کند. این درخواست پذیرفته شد، اما مارلبرو آن‌ها را برای استفادهٔ شخصی خود نگه داشت. بنتلی قانون را اجرا کرد و اطمینان حاصل کرد که ناشران نزدیک به هزار جلد کتابی را که خریده بودند اما تحویل نداده بودند، تحویل دهند.

دانشگاه کمبریج از بنتلی خواست تا فونت‌های یونانی و لاتین را برای کتاب‌های کلاسیک خود تهیه کند؛ او این فونت‌ها را در هلند ساخت. او به جان اویلین در اثر Numismata کمک کرد. بنتلی هرگز به اجرای پیوستهٔ هیچ‌یک از پروژه‌های بزرگ خود که آغاز کرده بود، نپرداخت. او در ۱۶۹۴ یک ویرایش از فیلوستراتوس را طراحی کرد، اما آن را به گاتفرید اولئاریوس (۱۶۷۲–۱۷۱۵) واگذار کرد؛ کاری که به گفتهٔ فریدریش آگوست وولف، «به خوشحالی اولئاریوس و هیچ‌کس دیگر» انجام شد. او برای گراویوس collations سیسرون فراهم کرد و به جاشوا بارنز دربارهٔ جعلی‌بودن نامه‌های اوریپید هشدار داد. بارنز با این وجود نامه‌ها را چاپ کرد و اعلام کرد که جز مردی perfrictae frontis aut judicii imminuti (پیشانی‌سخت و کم‌خرد) هیچ‌کس نمی‌تواند در اصالت آن‌ها تردید کند. بنتلی برای Callimachus گراویوس (۱۶۹۷)، مجموعه‌ای از Fragments را با یادداشت‌ها افزود.

او رساله دربارهٔ نامه‌های فالاریس (۱۶۹۹)، مهم‌ترین اثر علمی‌اش، را تقریباً تصادفی نوشت. در ۱۶۹۷، ویلیام واتون که در شرف انتشار ویرایش دوم Ancient and Modern Learning خود بود، از بنتلی خواست تا مقاله‌ای بنویسد که جعلی‌بودن نامه‌های فالاریس را آشکار کند؛ موضوعی که مدت‌ها مورد بحث آکادمیک بود. ویراستار فالاریس در کرایست چرچ، آکسفورد، چارلز بویل، چهارمین ارل اورری، از مقالهٔ بنتلی خشمگین شد. او پیش‌تر در تلاش برای به‌دست‌آوردن نسخهٔ خطی موجود در کتابخانهٔ سلطنتی برای collation در ویرایش خود (۱۶۹۵) با بنتلی اختلاف پیدا کرده بود. بویل پاسخی نوشت که مورد پذیرش عموم خوانندگان قرار گرفت، هرچند بعدها بسیار مورد انتقاد قرار گرفت که تنها دانشی سطحی نشان می‌دهد. تقاضا برای کتاب بویل موجب چاپ دوم آن شد. وقتی بنتلی پاسخ داد، این پاسخ در قالب رسالهٔ او بود. درستی نتیجه‌گیری‌های آن بلافاصله شناخته نشد، اما شهرت بالایی دارد.

استاد کالج ترینیتی

در ۱۷۰۰، کمیسرهای patronage کلیسایی، بنتلی را به پادشاه برای تصدی سمت استادی (mastership) کالج ترینیتی، کمبریج پیشنهاد کردند. او به‌عنوان فردی بیرونی وارد کالج شد و بلافاصله به اصلاح نظام اداری آن پرداخت. بنتلی برنامه‌ای گسترده برای بازسازی ساختمان‌های کالج آغاز کرد و از موقعیت خود برای ارتقای سطح علمی استفاده نمود. به گفتهٔ ریاضی‌دان بریتانیایی Rouse Ball، او در ۱۷۰۲ نخستین نظام آزمون‌های کتبی رقابتی را در یک دانشگاه غربی بنیان نهاد؛ پیش از آن همهٔ آزمون‌ها به‌صورت شفاهی برگزار می‌شدند. با این حال، شیوهٔ مدیریت او باعث دشمنی اعضای کالج (fellows) شد و برنامهٔ پرهزینهٔ بازسازی نیز به کاهش درآمد آن‌ها انجامید که کینه‌شان را برانگیخت.

پس از ده سال مقاومت لجوجانه اما بی‌ثمر، اعضای کالج به ناظر عالی کالج، یعنی اسقف ایلی (جان مور)، شکایت بردند. دادخواست اولیهٔ آن‌ها پر از شکایت‌های کلی بود. پاسخ بنتلی با عنوان «وضعیت کنونی کالج ترینیتی» (۱۷۱۰) به سبکی کوبنده و قاطع نگاشته شده است. اعضای کالج سپس دادخواست خود را اصلاح و ۵۴ مورد نقض مقررات توسط بنتلی را به آن افزودند. بنتلی مستقیماً به دربار پادشاهی تجدیدنظرخواهی کرد و درخواست خود را با تقدیم ویرایش هوراس خود به وزیر خزانه‌داری (هارلی) پشتیبانی نمود.

وکلای دربار علیه او رأی دادند و پرونده در ۱۷۱۴ شنیده شد؛ حکم به خلع بنتلی از استادی صادر گردید. اما پیش از اجرای حکم، اسقف ایلی درگذشت و فرایند متوقف شد. این دشمنی در سطوح پایین‌تر به اشکال مختلف ادامه یافت. در ۱۷۱۸، دانشگاه کمبریج مدارک علمی بنتلی را به‌عنوان مجازاتی برای عدم حضور در دادگاه معاون دانشگاه (vice-chancellor) در یک دعوای حقوقی، لغو کرد. مدارک او سرانجام در ۱۷۲۴ طبق قانون بازگردانده شد.

در ۱۷۳۳، اعضای کالج ترینیتی بار دیگر بنتلی را در محضر اسقف ایلی (توماس گرین) محاکمه و او را به خلع از منصب محکوم کردند. طبق مقررات کالج، اجرای این حکم بر عهدهٔ معاون کالج (vice-master), ریچارد واکر، بود؛ اما او که دوست بنتلی بود، از اجرای حکم خودداری کرد. اگرچه این کشمکش تا ۱۷۳۸ یا ۱۷۴۰ (در مجموع حدود سی سال) ادامه یافت، بنتلی تا پایان عمر در سمت خود باقی ماند.

مطالعات بعدی

بنتلی در دوران استادی خود، به‌جز دو سال اول، به‌طور مداوم به پژوهش‌هایش ادامه داد، هرچند آثار زیادی منتشر نکرد. او در ۱۷۰۹، یک ضمیمهٔ انتقادی به ویرایش جان دیویس از Tusculan Disputations سیسرون افزود. در سال بعد، اصلاحات متنی خود را بر دو کمدی پلوتوس و ابرها اثر آریستوفان و بر پاره‌های باقی‌مانده از آثار مناندر و فیلمون منتشر کرد. او این اثر را با نام قلم «Phileleutherus Lipsiensis» منتشر نمود و دو سال بعد دوباره از همین نام در «ملاحظات بر رساله‌ای اخیر دربارهٔ تفکر آزاد» استفاده کرد؛ پاسخی به آنتونی کالینز، خداناباور. دانشگاه به‌خاطر این اثر و حمایتش از کلیسای انگلیکان و روحانیان، از او رسماً تشکر کرد.

اگرچه بنتلی سال‌ها هوراس را مطالعه کرده بود، ویرایش خود را به سرعت تکمیل و در ۱۷۱۱ منتشر کرد تا در دوره‌ای بحرانی از دعوای کالج ترینیتی، حمایت عمومی را جلب کند. او در مقدمه اعلام کرد که قصد دارد توجه خود را تنها به نقد و اصلاح متن محدود سازد. برخی از ۷۰۰ تا ۸۰۰ اصلاح متنی او پذیرفته شده‌اند، اما اکثر آن‌ها تا اوایل سدهٔ بیستم به‌عنوان غیرضروری رد شدند؛ با این حال، پژوهشگران اذعان داشتند که این اصلاحات نشان‌دهندهٔ دانش گستردهٔ اوست.

در ۱۷۱۶، بنتلی در نامه‌ای به William Wake، اسقف اعظم کانتربری، طرح خود را برای تهیهٔ یک ویرایش انتقادی از عهد جدید اعلام کرد. در طول چهار سال بعد، با کمک J. J. Wetstein، منتقد برجستهٔ کتاب مقدس، مواد لازم برای این اثر را گردآوری نمود. او در ۱۷۲۰ «پیشنهادهایی برای ویرایش جدیدی از عهد جدید یونانی» را همراه با نمونه‌هایی از روش کار خود منتشر کرد. بنتلی با مقایسهٔ متن ولگاته با قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی یونانی، پیشنهاد کرد که متن یونانی را آنگونه که کلیسا در زمان اولین شورای نیقیه دریافت کرده بود، بازسازی کند. نسخهٔ خطی اصلی بنتلی دفترنامه اسکندریه بود که آن را «قدیمی‌ترین و بهترین نسخهٔ جهان» توصیف کرد. این نسخهٔ خطی برای او چنان ارزشمند بود که آن را از سوختن در آتش‌سوزی Ashburnham House در ۱۷۳۱ نجات داد؛ آتش‌سوزی‌ای که در آن بسیاری از نسخه‌های خطی دیگر کتابخانهٔ کاتن نابود شدند. بنتلی همچنین از چندین نسخهٔ خطی دیگر استفاده کرد. جان واکر روی بسیاری از نسخه‌های خطی برای این پروژه کار کرد، به‌ویژه در پاریس با کمک موریست‌ها. اگرچه مشترکان زیادی برای حمایت از انتشار این اثر یافت شدند، بنتلی هرگز آن را تکمیل نکرد.

ویرایش او از کمدی‌های ترنس (۱۷۲۶) از ویرایش هوراس مهم‌تر است؛ پس از فالاریس، این اثر بیشترین تأثیر را بر شهرت او گذاشت. او در ۱۷۲۶ همچنین افسانه‌های فدروس و Sententiae پوبلیوس سیروس را منتشر کرد.

ویرایش او از بهشت گمشده (۱۷۳۲)، که به پیشنهاد کارولین از آنسباخ انجام شد، به‌عنوان ضعیف‌ترین اثر او مورد انتقاد قرار گرفته است. او پیشنهاد کرد که شاعر جان میلتون هم از یک منشی و هم از یک ویراستار استفاده کرده که مسئول خطاهای کاتبانه و الحاقات بوده‌اند، اما روشن نیست که آیا بنتلی خود به این موضع باور داشت یا نه. آلفرد ادوارد هاوسمن، که او را «بزرگ‌ترین پژوهشگری که انگلستان و شاید اروپا پرورش داده» خوانده بود، با این حال حس شاعرانهٔ او را به‌شدت نقد کرد: «همهٔ ما به آسانی بنتلی آشکار نمی‌شویم، زیرا جسارت بی‌پروای او را نداریم. نوعی شرافت وحشیانه در اتکای محکم او به سلیقهٔ بد خودش وجود دارد.»

بنتلی هرگز ویرایش برنامه‌ریزی‌شده‌اش از هومر را منتشر نکرد، اما برخی از نسخه‌های خطی و یادداشت‌های حاشیه‌ای او در کالج ترینیتی نگهداری می‌شوند. اهمیت اصلی آن‌ها در تلاش او برای بازسازی وزن شعر با درج واو (حرف) گمشده است.

روابط و زندگی شخصی

به گفتهٔ نویسندهٔ ناشناس زندگی‌نامه‌اش در ویرایش یازدهم دانشنامه بریتانیکا، بنتلی شخصیتی خودخواه و گستاخ داشت که این امر برخی افراد را از او دور می‌کرد. اما James Henry Monk، زندگی‌نامه‌نویس بنتلی، در ویرایش اول خود (۱۸۳۰) او را به بی‌احترامی متهم کرد که مرتکب آن نشده بود. به نظر می‌رسد بنتلی احساسات آمیخته‌ای از تحسین و تنفر را برمی‌انگیخت.

ازدواج و خانواده

بنتلی در ۱۷۰۱ با جوآنا (درگذشتهٔ ۱۷۴۰)، دختر سر جان برنارد دوم از برامپتون، هانتینگدونشر، ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند: ریچارد (۱۷۰۸–۱۷۸۲)، شخصیتی عجیب، نمایشنامه‌نویس و هنرمند، و دو دختر. دخترشان جوآنا در ۱۷۲۸ با دنیسون کامبرلند ازدواج کرد؛ او نوهٔ ریچارد کامبرلند، اسقف پیتربرو، و خود بعدها اسقفی در کلیسای ایرلند شد. پسرشان ریچارد کامبرلند (نمایشنامه‌نویس) به‌عنوان یک نمایشنامه‌نویس پرکار رشد کرد و هم‌زمان به‌عنوان کارمند دولتی کسب درآمد می‌کرد.

سال‌های پایانی زندگی

بنتلی در پیری به خواندن ادامه داد و از معاشرت با دوستان و چند پژوهشگر نوظهور، از جمله Jeremiah Markland, جان تیلور و خواهرزادگان خود ریچارد و توماس بنتلی، لذت می‌برد و با آن‌ها دربارهٔ موضوعات کلاسیک بحث می‌کرد. او در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۷۴۲ در سن ۸۰ سالگی بر اثر پلورزی درگذشت.

میراث و افتخارات

بنتلی حدود ۵٬۰۰۰ پوند از خود به جا گذاشت (که در ۲۰۱۰ قدرت خریدی نزدیک به ۵۰۰٬۰۰۰ پوند داشت). او چند نسخهٔ خطی یونانی را که از کوه آتوس آورده بود، به کتابخانهٔ کالج ترینیتی بخشید و باقی کتاب‌ها و اوراق خود را به خواهرزاده‌اش ریچارد بنتلی، عضو کالج ترینیتی، وصیت کرد. خواهرزادهٔ جوان‌تر در مرگ خود در ۱۷۸۶، اوراق را به کتابخانهٔ کالج ترینیتی واگذار کرد. موزه بریتانیا در نهایت کتاب‌ها را خریداری کرد (بسیاری از آن‌ها یادداشت‌های خطی ارزشمندی داشتند) و آن‌ها را در مجموعهٔ خود نگهداری می‌کند.

بنتلی تا به امروز در دبیرستان اسپالدینگ، جایی که زمانی مدیر آن بود، مورد تجلیل است. یکی از ۶ خانه‌ای که دانش‌آموزان به آن‌ها تقسیم می‌شوند، به نام بنتلی نام‌گذاری شده و دانش‌آموزان رنگ آبی را بر کراوات و وسایل ورزشی خود می‌پوشند. علاوه بر این، مدرسه هر سال مجله‌ای به نام Bentlian منتشر می‌کند که آن هم به نام اوست.

به گفتهٔ نویسندهٔ ناشناس زندگی‌نامه‌اش در دانشنامه بریتانیکا ویرایش یازدهم، بنتلی نخستین انگلیسی بود که در ردیف قهرمانان بزرگ یادگیری کلاسیک قرار گرفت. پیش از او تنها جان سلدن و، در زمینه‌ای محدودتر، توماس گاتاکر و جان پیرسون وجود داشتند.

بنتلی عصر جدیدی در هنر نقد گشود. او راه تازه‌ای را باز کرد. با او نقد به بلوغ رسید. جایی که پیش از این پژوهشگران تنها پیشنهادات و حدس‌هایی ارائه می‌دادند، بنتلی با تسلط نامحدود بر تمام مواد یادگیری، احکام صادر کرد

— جاکوب مهلی (۱۸۲۸–۱۹۰۲).

مکتب مدرن آلمانی فیلولوژی نبوغ او را به رسمیت شناخت. بونسن نوشت که بنتلی «بنیان‌گذار فیلولوژی تاریخی بود». جاکوب برنایز دربارهٔ اصلاحات او از Tristia می‌گوید: «فسادهایی که تا آن زمان در برابر هر تلاشی حتی از سوی قدرتمندترین‌ها مقاومت کرده بودند، با یک لمس انگشتان این سامسون بریتانیایی برطرف شدند.»

به بنتلی نسبت داده می‌شود که مکتب انگلیسی هلنیست‌ها را خلق کرد؛ مکتبی که سدهٔ هجدهم را متمایز ساخت و شامل پژوهشگرانی چون ریچارد داوز، جرمیا مارکلند، جان تیلور، جاناتان توپ، توماس تیریت، ریچارد پورسون، پیتر پل دوبری، توماس کید و جیمز هنری مانک بود. اگرچه مکتب هلندی آن دوره سنت خود را داشت، اما تحت تأثیر بنتلی نیز قرار گرفت. نامه‌های او به تیبریوس همسترهویس دربارهٔ ویرایش او از ژولیوس پولوکس، همسترهویس را به یکی از devote admirers بنتلی تبدیل کرد.

بنتلی نسل بعدی پژوهشگران را الهام بخشید. او خودآموخته بود و رشتهٔ خود را خلق کرد؛ اما هیچ صنف معاصر انگلیسی از یادگیری نمی‌توانست قدرت او را اندازه بگیرد یا خودکامگی‌های او را مهار کند. او دشمنان آکادمیک خود را در مناقشهٔ فالاریس شکست داد. حمله‌های الکساندر پوپ (او را در The Dunciad جای داد)، جان آربوتنوت و دیگران نشان‌دهندهٔ ناتوانی آن‌ها در درک کار او بود، چرا که آن‌ها تصحیح متون را خرده‌گیری می‌پنداشتند. انتقادهای بنتلی و ویلیام واتون از یادگیری کلاسیک جان تمپل پاسخی از جاناتان سوییفت در نبرد کتاب‌ها او برانگیخت.

در دانشگاهی که آموزش جوانان یا مجادلات مذهبی روزانه شغل اصلی بود، بنتلی یگانه بود. یادگیری و دیدگاه‌های اصلی او به نظر می‌رسد پیش از ۱۷۰۰ توسعه یافته باشند. پس از این دوره، او چیز کمی آموخت و تنها تلاش‌های پراکنده‌ای برای انتشار داشت. با این حال، A. E. هاوسمن معتقد بود که ویرایش مارکوس مانیلیوس (۱۷۳۹) بزرگ‌ترین اثر بنتلی است.

منابع

• "Mrs Joanna Bentley (1665?–1740); Willem Wissing (1656–1687) (attributed to). Trinity College, University of Cambridge". artuk.org.
• Ball, W. W. Rouse (1835). The History of Mathematics at Cambridge. London, England. p. 193.
• Bentley, Richard in Venn, J. & J. A., Alumni Cantabrigienses, انتشارات دانشگاه کمبریج, 10 vols, 1922–1958.
• Collins, A. (1741). The English Baronetage: Containing a Genealogical and Historical Account of All the English Baronets, Now Existing: Their Descents, Marriages, and Issues; Memorable Actions, Both in War, and Peace; Religious and Charitable Donations; Deaths, Places of Burial and Monumental Iiscriptions [sic]. Thomas Wotton. p. 364.
• Dyce, A., ed. (1966) [1838]. The Works of Richard Bentley. Vol. 3 (reprint ed.). New York. p. 487.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
• Housman, A. E. (1989). Introductory Lecture as Professor of Latin at University College, London, 1892, in 'Collected Poems and Selected Prose'. Penguin Books. p. 268.
• Jebb, R. C. (1882). Richard Bentley. English Men of Letters. New York: Harper. p. 163.
• Radcliffe, David H. (2011). "A Long Story: Designs by Mr. R. Bentley, for Six Poems by Mr. T. Gray". Spenser and the Tradition: English Poetry 1579–1830. Department of English, Virginia Tech. Archived from the original on 22 ژوئن 2023. Retrieved 5 اوت 2026.
• Scrivener, F. H. A. (1894). A Plain Introduction... Vol. 1. London, England. p. 198.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
• "Bentley Ancestry" (PDF). Sense of Place South East (SoPSE).
•  Wordsworth, John (1901). "Walker, John (1692?–1741)" . In Sidney Lee (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی (supplement). Vol. 3. لندن: اسمیت، الدر اند کو. pp. 502–504.

Attribution

• This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Bentley, Richard (scholar)". Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 3 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 750–753. endnotes:
  • Mähly, J. (1868). Richard Bentley, eine Biographie (in German). Leipzig, Germany.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • Jebb, R. C. (1882). Richard Bentley. English Men of Letters. New York: Harper.

Further reading

• Bartholomew, A. T.; Clark, J. W. (1908). Richard Bentley, D.D. : a Bibliography of his Works and all the Literature Called Forth by his Acts or his Writings. Cambridge: Bowes and Bowes. Retrieved 23 February 2008.
• Bentley, Richard (1842). The Correspondence of Richard Bentley, Ed. Monk. London, England: Murray (reissued by انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۰۹; شابک ‎۹۷۸-۱-۱۰۸-۰۰۰۵۴-۳).
• Brink, C.O. (2009). English Classical Scholarship: Historical Reflections on Bentley, Porson and Housman, James Clarke & Company. شابک ‎۹۷۸-۰-۲۲۷-۱۷۲۹۹-۵.
• Haugen, Kristine Louise, Richard Bentley: Poetry and Enlightenment (Cambridge, Massachusetts; London, England: Harvard University Press, 2011).
• Jebb, R. C. (1889). Bentley. English Men of Letters (new ed.). London, England: Macmillan and Company. Retrieved 23 February 2008.
• Maehly, Jakob Achilles (1868). Richard Bentley, eine Biographie (in German). Leipzig.
• Monk, James Henry (1833). The Life of Richard Bentley, D.D. London, England: J. G. & F. Rivington. Retrieved on 23 February 2008.
• Sandys, John Edwin (1908). A History of Classical Scholarship Vol. II: From the Revival of Learning to the End of the Eighteenth Century (in Italy, France, England, and the Netherlands). Cambridge: Cambridge University Press. pp. 401–410. Retrieved 23 February 2008.
• Trinity College, Cambridge (2008). "The Master of Trinity". Retrieved 23 February 2008.
• Wolf, Friedrich August (1816). Literarische Analekten (in German). vol. i.

پیوند به بیرون

الگو:کتابدار-خرد