ریچارد پیس

ریچارد پیس (به انگلیسی: Richard Pace) (حدود ۱۴۸۲ – ۲۸ ژوئن ۱۵۳۶) یک روحانی انگلیسی و دیپلمات دودمان تودور بود.

زندگی

او در همپشر متولد شد و در کالج وینچستر تحت نظر توماس لنگتون آموزش دید.[۱] او بعدها در دانشگاه پادوا و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد.[۲] در سال ۱۵۰۹، او کاردینال کریستوفر بینبریدج، اسقف اعظم یورک را در سفر به رم همراهی کرد و تا زمان مرگ این اسقف اعظم بر اثر مسمومیت در سال ۱۵۱۴، در خدمت او باقی ماند؛ پیس در کشاندن قاتل او به پای میز عدالت نقش مؤثری داشت. او در سال ۱۵۱۵ پس از بازگشت به انگلستان، به خدمت تامس وولسی درآمد و در آنجا در امور دیپلماسی و جاسوسی به کار گرفته شد. در سال ۱۵۱۵، پیس به عنوان دبیر وولسی و در سال ۱۵۱۶ به عنوان یک دبیر دولت منصوب شد، هرچند به دستور وولسی، مکاتبات طولانی خود را با این کاردینال ادامه داد. او همچنین در سال ۱۵۱۴ به عنوان رئیس مذهبی دورست منصوب شد و این سمت را تا سال ۱۵۲۳ در اختیار داشت.[۳]

در سال ۱۵۱۵، وولسی پیس را مأمور کرد تا سوئیس را برای حمله به فرانسه ترغیب کند. او درگیر مذاکرات طولانی با امپراتور ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم در رابطه با حمایت هنری از اقدامات امپراتور علیه فرانسوی‌ها در شمال ایتالیا بود، اما طبق دستورالعمل‌های وولسی، از ۱۰۰٬۰۰۰ فلورینی که به نام او در آنتورپ سپرده‌گذاری شده بود، برای پرداخت حقوق سربازان سوئیسی استفاده کرد. ماکسیمیلیان تمایل داشت از این وجوه — که ادعا می‌کرد هنری به او وعده داده است — برای استخدام نیرو در سوئیس و بخشی از قلمروهای اتریش استفاده کند. پیس به‌رغم چرب‌زبانی‌ها، تقاضاها و ناامیدی‌های ماکسیمیلیان، از اقدام بدون دستور مستقیم هنری خودداری کرد.[۴]الگو:Missing long citation به دنبال نبرد مارینیانو، پیس توسط فرانسوی‌ها اسیر و برای مدتی زندانی شد، اما در اوایل بهار آزاد گردید.[۵]الگو:Missing long citation

در سال ۱۵۱۹، پیس به آلمان (امپراتوری مقدس روم) بازگشت تا با امیران انتخابگر دربارهٔ انتخاب قریب‌الوقوع نوهٔ ماکسیمیلیان، یعنی کارل پنجم بر تخت امپراتوری گفتگو کند. او در سال ۱۵۱۹ به عنوان رئیس کلیسای جامع سنت پل منصوب شد و این سمت را تا سال ۱۵۳۶ حفظ کرد. او در مراسم میدان پارچه طلایی در سال ۱۵۲۰ حضور داشت و در سال ۱۵۲۱ به ونیز رفت تا حمایت این جمهوری را برای وولسی، که در آن زمان مشتاق بود پاپ شود، جلب کند. در اواخر سال ۱۵۲۶ او به انگلستان فراخوانده شد، در حالی که در زمان غیبتش به عنوان رئیس کلیسای جامع اکستر (حدود ۱۵۲۲ – ۱۵۲۷) و رئیس کلیسای جامع سالزبری (۱۵۲۳–۱۵۳۶) منصوب شده بود.[۳]

در فوریه ۱۵۳۶ گزارش شد که «جنون و زوال عقل پیس در طول سال‌های گذشته، در ادارهٔ امور کلیسای جامع اختلال ایجاد کرده است»[۶] و او سرانجام در سال ۱۵۳۶ درگذشت. در طول سال‌های پایانی زندگی او، معاونانی برای کمک به انجام وظایف کلیسایی‌اش منصوب شده بودند.[۳]

آثار

مهم‌ترین اثر ادبی او کتابی به زبان لاتین با عنوان De Fructu Qui ex Doctrina Precipitur (چاپ‌شده در بازل، ۱۵۱۷) است.

همچنین ادعا می‌شود که او نویسندهٔ کتاب یولیوس محروم از بهشت است؛ رساله‌ای طنزآمیز علیه پاپ ژولیوس دوم که پیش‌تر به اشتباه به دسیدریوس اراسموس نسبت داده می‌شد.[۷]

بازنمایی‌های تخیلی

در مجموعهٔ تلویزیونی سریال تودورها (محصول سال ۲۰۰۷ از شبکهٔ شوتایم)، نقش ریچارد پیس توسط مت رایان (هنرپیشه) بازی شده است. در این سریال، او به اشتباه به جاسوسی متهم شده و در برج لندن زندانی می‌گردد؛ جایی که در نهایت به جنون و زوال عقل دچار می‌شود (که این روایت داستانی با حقایق تاریخی تفاوت دارد).[۸][۹]

منابع

  1. ↑ "Richard Pace". Luminarium: Encyclopedia Project. Retrieved 23 January 2015.
  2. ↑ Alumni Oxonienses 1500–1714, Pace-Payton
  3. 1 2 3 Chisholm, 1911
  4. ↑ Great Britain, Public Record Office, pp. xiii–xxiii.
  5. ↑ Great Britain, Public Record Office, p. lxx院.
  6. ↑ Gairdner, James, ed. Letters and Papers of the Reign of Henry VIII, vol. X, no. 328
  7. ↑ Diarmaid MacCulloch, The Reformation, p. 99.
  8. ↑ Historical Discrepancies in the Showtime Television Series The Tudors, Luminarium.org
  9. ↑ "Mr. Pace (Character)". بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها. Archived from the original on 13 April 2017. Retrieved 30 June 2018.

منابع تکمیلی

مناصب سیاسی
پیشین:
توماس روتال		 دبیر دولت (انگلستان)
۱۵۱۶–۱۵۲۶		 پسین:
ویلیام نایت
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.